News

Grzechy główne to siedem schorzeń duchowego „układu odpornościowego”. Kto na któreś z nich zapada, ten naraża się na wiele innych dolegliwości. Dominikanie pomagają czytelnikowi marcowego numeru „W drodze” znajdować lekarstwa przeciw tym chorobom.

W kontekście grzechów głównych ciekawie prezentuje się otwierająca numer rozmowa z o. Krzysztofem Popławskim, podsumowująca jego pierwszą kadencję na urzędzie prowincjała polskich dominikanów. W rozmowie tej, między innymi, jest także mowa o błędach i trudnościach, które są przecież owocami grzechu. Ojciec Krzysztof nie obawia się z nimi konfrontować.

A na kolejnych stronach, już w katechizmowej kolejności: pycha, chciwość…. – ze wstępem o. Roberta Plicha o tym skąd się katalog grzechów głównych wziął i co je łączy: nadmierne pożądanie dóbr (np. chciwość) oraz niechęć do ich realizacji (np. lenistwo). Autor zaleca lekarstwo: pracę nad sobą jako „wkład własny” oraz korzystanie z hojności Wielkiego Sponsora – Boga, bez którego takie przedsięwzięcie się nie uda.

Pycha – kto jej ulega, stawia otwarty opór Bogu i prawdzie o sobie, że jest prochem. A przecież jesteśmy prochem, który może „z Panem gadać” a nasza małość przed Bogiem nie odbiera nam godności (o. Paweł Krupa).

Chciwość towyciąganieręki i oddawanie serca temu, co się nam nie należy. Warto zapytać się siebie, po co chcę wciąż więcej? (o. Jacek Krzysztofowicz).

Nieczystość jest„mrocznąkrólową samotności”, której obca jest delikatność i szacunek dla drugiej osoby i nadzieja na spotkanie z Bogiem poprzez bliskość seksualną. (o. Wojciech Jędzrzejewski)

Zazdrość, nie dopuszcza do siebie oznak dobra, wprowadza chaos do życia, a wyostrza wzrok na zło. Leczy ją prosta radość z dobra (o. Krzysztof Popławski).

Nieumiarkowanie bywa lekceważone, a może być niczym zapomniana „dziura w płocie”, przez którą wkrada się zło do życia. To nie przesada, że od wybrzydzania na domowe jedzenie może się rozpocząć poważny kryzys małżeński. (o. Janusz Pyda)

Gniewu nie leczy się przez hamowanie emocjonalnych impulsów złości. Gniew może być twórczą siłą do obrony przed złem, trzeba tylko umieć go dobrze wykorzystać (o. Łukasz Popko).

Lenistwo – autor sięga do klasyki – pism Ewagriusza z Pontu na temat acedii – stanu znużenia, zniechęcenia, pustego marzycielstwa albo gorączkowego i hałaśliwego działania. Ratunkiem jest życzliwe przyjęcie własnego życia takiego jakim ono jest (o. Roman Bielecki).

Pozostałą część numeru wypełnia reportaż Katarzyny Kolskiej o wzruszającym spotkaniu dawnych uczniów polskiego gimnazjum w Bottisham w Anglii. Te dzieci miały za sobą bolesne doświadczenia zsyłki, choroby i śmierci najbliższych, wojny i emigracji. Po latach spotkali się w Licheniu, a wszystko dzięki odnalezionej kronice szkolnej.

Lutowy numer poświęcony spowiedzi kontynuuje polemiczny tekst o. Jacka Salija o tym, że spowiedź w niedzielę i podczas mszy świętej jest dopuszczalna. Indagowany w tej sprawie o. Paweł Gużyński odpiera te zarzuty.

Pozostają jeszcze stałe działy „W drodze” a w nich ponownie o. Salij z artykułem o bolesnych pytaniach o Boga i do Boga w sytuacjach, w których zło się panoszy i dotyka niewinnych.

Urozmaicony jest dział recenzyjny Orientacje, a w nim teksty o „Księdze godzin” Thomasa Mertona, piśmie „Pastores” i płycie „Vespro della Beata Vergine 1610” Claudio Monteverdiego. A także o dwóch filmach. O nowym obrazie „Lourdes” Jessiki Hausner o. Paweł Kozacki pisze dotykając trudnych pytań o napięcie między wiarą, pragnieniem zdrowia i wolą Boga chodzącą innymi drogami niż ludzkie myśli. Maciej Narożny poświęca refleksję filmowi nienowemu – „Siedem” Davida Finchera, gdzie grzechy główne mają postać odrażającą. Czy to epatowaie czy też terapia szokowa?

Felietoniści: Małgorzata Musierowicz i o. Michał Zioło inspirują się literaturą, pochylają się nad wybitnymi mistrzami słowa sami słowem finezyjnie operując. Marek Magierowski z kolei tworzy streszczenia filmów, które nigdy nie powstaną. Dlaczego? O tym w jego tekście. O. Dariusz Kowalczyk daje upust ironii skierowanej w stronę tych, którzy są przeciwni noszeniu zewnętrznych znaków wiary, bo może to kogoś urazić.

Okołowielkanocne czytania komentują zaś ojcowie: Maciej Biskup, Jarosław Głodek, Krzysztof Popławski i Maciej Roszkowski.