News
29.01.2010 14:48
Debata o sumieniu u lubelskich dominikanów
KAIO znaczeniu sumienia, jego właściwym rozumieniu i kształtowaniu rozmawiali uczestnicy spotkania 28 stycznia w Lublinie. Kolejna z cyklu „Debata dwóch ambon” w bazylice ojców dominikanów, zatytułowana: „Czy sumienie jest człowiekowi niezbędne do zbawienia?” odbyła się we wspomnienie św. Tomasza z Akwinu. Jej uczestnikami byli teolog dominikanin o. prof. Jacek Salij i ks. prof. Andrzej Szostek MIC, etyk.
-
2010-02-03
Anna K.
Artykuł
Ja natomiast nie ze wszystkim się zgadzam w tym artykule. Przede wszystkim, wydaje mi się, że krzywdzące i nieprawdziwe jest założenie, że jeśli człowiek w swoim sumieniu nie czuje, że coś jest obiektywnie złe, i że powoduje komukolwiek jakąkolwiek krzywdę, to powinien mimo wszystko zaufać temu, co mówi Kościół, że to jednak jest grzechem i powinien czuć żal i spowiadać się z tego. Uważam, że porównywanie tego typu sytuacji (sumienie mówiące człowiekowi coś innego niż mówi Kościół) do sytuacji, w której komuś ulatnia się śmiertelny tlenek węgla, a on tego nie widzi i potrzebuje w związku z tym czujnika, za wielkie nadużycie. Otóż, w przypadku tlenku węgla istnieje REALNA krzywda i realne niebezpieczeństwo. Natomiast w przypadku niektórych spraw uznanych przez Kościół za grzech NIE ISTNIEJE realna krzywda i realne zło, a tylko Kościół nazywa je złem i grzechem. (Np. masturbacja, zwłaszcza u młodzieży, u której dopiero zaczynają się te mechanizmy pojawiać wraz z hormonami; homoseksualizm; zakładanie związku małżeńskiego po rozwodzie, gdy nie krzywdzi się tym nikogo). Namawianie kogoś do tego, aby spowiadał się z czegoś, co nie jest grzechem, i żeby zadawał gwałt swojemu sumieniu, które dał mu Bóg, uważam za zło. Owszem, jeśli ISTNIEJE krzywda, a ktoś jej nie widzi, bo zwyrodnił sobie sumienie, to można mu tę krzywdę jak najbardziej pokazać. Jeśli jednak NIE ISTNIEJE krzywda w danej sytuacji, a wmawiamy komuś, że ta krzywda jest, to jest to sytuacja podobna do takiej, o jakiej mowa w wierszu Brzechwy czy Tuwima o żabie, której lekarz mówi: "Pani zanadto się poci. Niech pani unika wilgoci". I żaba, która uwierzyła autorytetowi zewnętrznemu, że faktycznie korzystanie z wilgoci jest złem i krzywdą dla niej, zagłusza swój głos sumienia i unika wilgoci, w efekcie czego schnie i umiera. Moim zdaniem tak samo dzieje się z ludźmi, którzy pozwolą innym wmówić sobie, że grzechem jest coś, co tak naprawdę nim nie jest. Ci ludzie zabijają w sobie to, co w nich żywe, zabijają głos sumienia, który PO COŚ przecież dał im Bóg i angażują całą swoją energię na walkę z "grzechem", która to walka jest tak naprawdę walką z tym, co w nich jest dobre i stanowi o nich samych i jest po prostu tym życiem w nich. Strasznie mi się czyta np. wyznania "białych małżeństw", które walczą z oznakami ich dobrej, ludzkiej więzi i z tym, co w nich normalne i dobre jakby walczyli z szatanem. A wszystko w imię tego, żeby móc przyjmować komunię, bo jeśli będą blisko, to znaczy, że popełniają grzech. Tu naprawdę krzywdy i grzechu po prostu nie ma a ludzie ci, jak ta żaba z wiersza, dali sobie odebrać własne sumienie. Dla mnie jest to bardzo smutne patrzeć na to. A jeszcze straszniejsze jest czytać takie artykuły, w których księża jeszcze bardziej podsycają u ludzi poczucie, żeby nie ufali sumieniu! A przecież to sumienie dał im sam Bóg. Bóg miał w tym swój cel. Bóg ufa człowiekowi i wie, że w swoim sercu będzie zawsze coś w nim dążyło żeby dobrze wybierał. I grzesznik poczuje głos sumienia prędzej czy później. Krzywda sama mu o tym powie. Natomiast, moim zdaniem, nie wolno ludziom wmawiać, że jest gdzieś krzywda, skoro jej ewidentnie nie ma.
- Sumienie lubelskich dominikanow 2010-02-05 misior
- Artykuł 2010-02-03 Anna K.
- Re: Artykuł 2010-07-18 Pepe
- Bardzo mądre teksty o.prof.Jacka Salija i ks. prof.... 2010-02-02 xx
