News

13.03.2010 18:29

O. Kubiak: nie piętnujmy osób żyjących w samotności

KAI

Przed piętnowaniem osób żyjących w samotności jako egoistów przestrzegł podczas sobotnich obrad Zjazdu Gnieźnieńskiego duszpasterz Absolwentów Duszpasterstwa Akademickiego w Poznaniu, dominikanin ojciec Łukasz Kubiak.

2010-03-19
Anna K.

Inna strona samotności

Dopiero teraz natknęłam się na ten artykuł i przeczytałam go oraz wpisy. Widzę z wpisów, że mowa jest o osobach albo samotnych z wyboru, które są jakoś w tej samotności szczęśliwe (no, a przede wszystkim wybrały ją, więc mają jakąś spójność w sobie w tym względzie) albo o osobach, które nie wybrały samotności, ale i tak odnalazły w niej swoje szczęście. Istnieje jednak trzecia grupa osób samotnych, do których i ja się zaliczam. Są to ludzie, którzy nie wybrali samotności, ale żyją samotnie (po rozwodzie), w bliskości z Kościołem, bo ważne jest dla nich móc przyjmować komunię świętą, ale absolutnie nie odnajdują się w samotności i nie czują się w niej szczęśliwi i przede wszystkim czują, że nie są sobą. I są oni jakby w pewnym zawieszeniu i w dziwnym stanie ducha: ani w tym zostać ani iść dalej. Jest jeszcze kwestia ich kobiecości i męskości. Artykuł wspomina o pani Mirze Jankowskiej i stowarzyszeniu "Mistrzowska Akademia Miłości". Otóż ja cenię tę organizację, ale co parę tygodni przeżywam jakieś straszne stany ducha jak dostaję od nich newsletter. Zawsze jest w nim w jakimś entuzjastycznym tonie podkreślone coś takiego: "jesteśmy stworzeni jako mężczyźni albo kobiety; tak nas stworzył Bóg, żebyśmy byli szczęśliwi i dobrze jest szukać pełni swojej kobiecości albo męskości, bo w tym realizuje się nasze człowieczeństwo". Albo wręcz słowa, że "gdy samotność boli", to warto ją przezwyciężyć i właśnie poszukać swojej kobiecości, spełnić się, uwierzyć, że i ja mogę mieć miłość mężczyzny itp. I jak dostaję ten newsletter to widzę wyraźnie, że ta kościelna przecież organizacja niby kieruje do mnie słowa o tym, że jestem kobietą i mam prawo do afirmacji tej kobiecości i do miłości mężczyzny i spełniania się, a jednocześnie konfrontuję to z tym, co Kościół głosi przy innych okazjach, że właśnie nie wolno mi tak myśleć, bo jestem po rozwodzie i dla Kościoła najwyraźniej nie jestem już kobietą (której Bóg dał takie kobiece powołanie), a kimś kto nie ma chyba żadnej płci. Jest to przykre uczucie i czuję się odepchnięta od Kościoła, choć formalnie jestem przykładną katoliczką, chodzącą na msze i nabożeństwa, do spowiedzi i komunii. Ten artykuł tutaj otworzył mi oczy na kolejną sprzeczność - uświadomił mi, że nawet żyjąc w taki sposób jestem problemem dla Kościoła. A druga, bardzo ważna rzecz jest taka, że myślałam, że Kościół widząc samotność osób porzuconych, rozwiedzionych proponuje im właśnie większą więź z Bogiem i zaangażowanie się w religijność, skoro nie mają miłości bliskiej osoby i seksu na co dzień i tak ma już być do końca życia. A teraz widzę, że takie zaangażowanie religijne też jest niemile widziane, bo traktowane jako coś zastępczego. Wobec tego ja po raz kolejny proszę ojców, autorów tych artykułów, o odpowiedź jakie słowa kieruje Kościół do takich ludzi jak ja? - rozwiedzionych, czujących się powołanymi do związku z mężczyzną, ale żyjących samotnie i nie wiedzących co ze sobą zrobić, bo jeśli otworzą się na związki, to będzie im odebrana możliwość Eucharystii. Bardzo proszę nie mówić o "stwierdzeniu nieważności małżeństwa", bo to (przynajmniej dla mnie) jest wbrew mojemu sumieniu. Co Kościół tym osobom chce powiedzieć? Nie chodzi mi o to, że jestem samotna parę miesięcy, ale już mija 7 rok tej samotności po rozwodzie, a nie czuję się ani na jotę mniej powołana do związku z mężczyzną. Owszem, mam przyjaciół, pracę i inne dobre rzeczy w życiu, które doceniam i za które jestem wdzięczna Bogu. Ale te relacje przyjacielskie czy relacja z Bogiem mają inny smak, tej tęsknoty za związkiem z kimś nie da się oszukać i ona cały czas jest. Chciałam spytać co Kościół tym osobom mówi. Więcej o tym jest w dyskusji, którą tu chcę zalinkować, gdyby ktoś był ciekawy: http://dominikanie.pl/polecamy_x/polecamy_1/news_id,2326,gdy_sumienie_sie_waha.html Ma też ten temat być poruszony na blogu ojca Janusza Pydy. Czekam z niecierpliwością. Pozdrawiam wszystkich

Odpowiedz « zgłoś nadużycie

sprostowanie... 2010-03-23 Dorota
Inna strona samotności 2010-03-19 Anna K.
jestem osobą samotną dla której ten stan jest... 2010-03-17 Ela
samotnie 2010-03-16 k'aja
wybór 2010-03-17 aG
Nawet by mi do głowy nie przyszło 2010-03-15 Kasia (Sz)
Ojej... 2010-03-15 Mati
czyżby 2010-03-14 angelos
Re: czyżby 2010-03-14 dorota
Re: Re: czyżby 2010-03-14 Michal
Re: Re: Re: czyżby 2010-03-14 dorota
@Dorota 2010-03-14 Jaga/Agata
moja samotność 2010-03-14 ika
OMG 2010-03-13 onroad
do onroad 2010-03-14 ika
Re: OMG 2010-03-14 mimka