News

Na początku parafialnej Mszy św. przeor warszawskiego klasztoru, o. Paweł Barszczewski OP, przywitał wszystkich obecnych na uroczystości – zarówno parafian, jak i gości przybyłych z okazji pierwszej profesji. W modlitwie podczas Mszy św. pomagała liczna schola i orkiestra pod dyrekcją Doroty Dąbrowskiej.

Po Ewangelii bracia nowicjusze padli na twarze. W tym czasie wszyscy zgromadzeni modlili się do świętego Ojca Dominika starożytną antyfoną O spem miram. Po jej zakończeniu nastąpił bardzo znaczący dialog. Na pytanie o. Prowincjała: „Czego żądacie?” leżący twarzą na ziemi bracia nowicjusze odpowiedzieli: „Miłosierdzia Bożego i waszego!”.

O. Prowincjał w kazaniu odwołał się do życzeń, które złożył braciom podczas ubiegłorocznych obłóczyn: rozpoznania powołania, bliskości z Jezusem i służenia sobie nawzajem. Nawiązując do Ewangelii z tego dnia, mówiącej o Jezusie idącym do Jerozolimy, nazwał pierwszą profesję rozpoczęciem nowej drogi z Jezusem. 

- Ta droga prowadzi do krzyża, do tego, by całkowicie oddać swoje życie – mówił o. Popławski. Profesja oznacza zgodę na taką drogę. Posłuszeństwo (wiara), czystość (miłość) i ubóstwo (nadzieja) mają przybliżać zarówno do Jezusa, jak i do drugiego człowieka.
Poprzez profesję bracia wiążą się z misją Zakonu: całemu światu głosić Ewangelię. O. Prowincjał wezwał braci do otwartości na bycie posłanym na krańce świata, do oddania swojego życia.

Po homilii dziesięciu braci nowicjuszy złożyło na ręce o. Prowincjała swoje pierwsze śluby zakonne na okres jednego roku. W tym czasie bracia rozpoczynają studia filozoficzne i teologiczne w Krakowie. Po upływie roku bracia mogą odnowić śluby na kolejny okres, aż do pięciolecia. Po tym czasie dominikanie składają śluby wieczyste – aż do śmierci.
Podczas składania profesji bracia złożyli swe ręce w ręce o. Prowincjała, trzymając je na Księdze Konstytucji i Zarządzeń Zakonu. Każdy z braci przyrzekł posłuszeństwo, a co za tym idzie – także ubóstwo i czystość.

W słowie zakończenia o. Prowincjał zwrócił uwagę na wyjątkowy charakter kończącego się nowicjatu, pierwszego w historii służewskiego klasztoru. Podziękował za obecność najbliższych, zapewniając ich, że bracia weszli do wielkiej rodziny z 800-letnią tradycją, w której mogą się czuć bezpiecznie. Prosił także o modlitwę i towarzyszenie wyborowi, którego dokonali bracia składając profesję.
O. Popławski podziękował także wszystkim braciom z klasztoru św. Józefa, w szczególności ojcom Tomaszowi Gajowi OP i Tomaszowi Nowakowi OP, którzy formowali i opiekowali się nowicjuszami w minionym roku.
Na koniec o. Prowincjał podziękował także scholi i orkiestrze, które swoją posługą pomogły wszystkim w modlitwie i głębszym przeżyciu uroczystości.

Śluby zakonne zakończyły pierwszy w historii nowicjat w klasztorze św. Józefa na warszawskim Służewie. Od 1948 r. do 2009 r. wszyscy polscy dominikanie rozpoczynali swe zakonne życie podczas nowicjatu w klasztorze poznańskim.