OPe-racja
Dominik Jurczak OP
StyczeĹ 2010
Verbum Domini
Niezwykle interesująca, choć wcale nieprosta w lekturze, jest ostatnia adhortacja Verbum Domini, w której Benedykt XVI zbiera dyskusje i postulaty wyrażone na synodzie biskupów w 2008 roku. Zgromadzeni w Rzymie z rozmaitych stron świata oraz z różnych tradycji kościelnych „ojcowie synodalni” dyskutowali o Słowie Bożym. W dokumencie papież z właściwą sobie precyzją dokonuje analizy, jakie miejsce zajmuje i powinno zajmować Słowo Boże w życiu każdego człowieka: chrześcijanina i nie-chrześcijanina; tych, którzy uczestniczą w życiu Kościoła, jak i tych, co pozostają na jego marginesie.
Lekturę Verbum Domini gorąco polecam, bo (poza fragmentami ściśle technicznymi, tzn. zawierającymi konkretne, praktyczne wskazania bądź zalecenia) każdy punkt adhortacji w zasadzie nadaje się, by dłużej się nad nim zatrzymać. Zainteresował mnie zwłaszcza jeden fragment, który wciąż wywołuje we mnie – bracie z Zakonu Kaznodziejów – pytanie, na które nie znajduję ani łatwej, ani jednoznacznej odpowiedzi.
„Trzeba unikać homilii ogólnych i abstrakcyjnych, przysłaniających prostotę słowa Bożego, jak również bezużytecznych dywagacji, które mogą prowadzić do skupienia uwagi bardziej na kaznodziei niż na istocie ewangelicznego orędzia. Dla wiernych musi być jasne, że kaznodziei zależy na ukazaniu Chrystusa, który powinien być w centrum każdej homilii”. (Verbum Domini, 59)
)
Jak przyciągnąć słowem, by nie zatrzymać na sobie, by wskazywać na Słowo? Może to wyzwanie na nadchodzący adwent, by przeżyć go w modlitewnej medytacji nad Bożym Słowem i Jego prostotą…
2 komentarze
-
2011-01-21
Dominika Jurczak
Ocena:
przypadkowo
całkiem interesujące » -
2010-12-05
Kasia (Sz)
Na św. Mikołaja --->
--> :-). P.S. No wydrukowałam sobie połowę tego "Verbum Domini", ale nie wiem czy przeczytam.... »
Bóg przychodzi w gościnę zwłaszcza wtedy, gdy człowiek raz na zawsze decyduje się zejść z drzewa, gdy pozwala się Panu ucywilizować. Co to w praktyce oznacza? Włączenie Boga w przestrzeń swojego życia: już nie na zasadzie plotki i ciekawości, dopełnionej skutecznością jakiegoś tam iluzjonisty, z którym po prostu opłaca się spotkać, ale jako istotnego punktu odniesienia, który dotyka całości ludzkiej egzystencji.
... więcej »„A może to jednak prawda” – wyszeptał Lewi Icchak do pewnego uczonego, który odwiedził cadyka z Berdyczowa, by odbyć z nim dysputę i ostatecznie zadać kłam argumentom, którymi rabbi bronił słuszności swojej wiary. Ambiwalencja owego „może” okazała się na tyle przenikliwa, że powaliła na kolana człowieka wielkiej nauki. „Mój synu – konsekwentnie ciągnął cadyk – uczeni w Piśmie, z którymi wiodłeś spór, na próżno z tobą rozmawiali; odchodząc śmiałeś się z ich słów. Nie mogli wyłożyć ci na stół Boga i Jego Królestwa i ja też nie mogę tego uczynić. Ale pomyśl, mój synu: może to jednak prawda” (Martin Buber, Opowieści chasydów).
... więcej »Ciekawe, że Jezus do Jerozolimy szedł akurat po granicy Samarii i Galilei, a dokładniej mówiąc – διά μέσον, per mediam – poprzez środek (por. Łk 17,11). Podróżował przez różne krainy, będąc jednocześnie dla wszystkich, to znaczy nie tylko dla tych, którzy sądzili, że dokładnie wiedzą, które szlaki przemierza, w których miejscach na pewno można Go spotkać, ale również dla tych, którzy, jak Samarytanie, powinni byli twierdzić, że ten Bóg jest nie dla nich. Jezus nie daje się zbyt łatwo uchwycić ludzkim schematom. Choć uważamy się za Jego uczniów, On zawsze będzie nas zaskakiwał, przekraczając granice naszej wyobraźni.
... więcej »W ubiegłym miesiącu miałem możliwość uczestniczenia w rekrutacji wolontariuszy na Światowy Dzień Młodzieży, który w przyszłym roku będzie odbywać się w Hiszpanii. Muszę przyznać, że jako „egzaminator” byłem pod ogromnym wrażeniem otwartości oraz entuzjazmu zgłaszających się tam ludzi, ich gotowości do pomocy innym, a także zaangażowania w życie Kościoła – na najrozmaitszych „odcinkach”, często trudnych do dostrzeżenia i z założenia niemedialnych.
... więcej »To nie bogactwo było przyczyną zguby bogacza, lecz użytek, jaki z niego zrobił. Z zewnątrz wydawało się, że to właśnie jemu Bóg pobłogosławił. „Ubierał się w purpurę i bisior – znak władzy oraz przynależności do klasy wyższej – i dzień w dzień ucztował wystawnie” (Łk 16,19). Wystawnie to nie znaczy wyłącznie obficie, lecz z przepychem, nie od czasu do czasu, lecz niemal każdego dnia. Nie musiał się niczym przejmować, w przeciwieństwie do Łazarza, który prawdziwe cierpiał biedę. W powszechnym mniemaniu ludzi współczesnych Jezusowi każdy żebrak sam był winien własnego niedostatku. I nie chodzi tu o brak ludzkiej zaradności, lecz o biedę, która stanowi konsekwencję złych czynów, biedę, która jest karą za grzechy. Każdy bez trudu mógł zracjonalizować postawę bogacza: skoro zamożność związana była z Bożym błogosławieństwem, to wina musiała leżeć po stronie nędzarza.
... więcej »
