OPe-racja
Dominik Jurczak OP
Vademecum penitenta
No cóż, trzeba pójść za ciosem. Skoro stworzyliśmy vademecum spowiednika – za co wszystkim niezmiernie dziękuję – zatem wypada wziąć się także za penitentów. Zdaję sobie sprawę, że zadanie jest dużo trudniejsze, lecz mimo wszystko zaryzykujmy… Niewykluczone, że pojawią się jakieś ciekawe sugestie, być może wywiąże się też interesująca dyskusja, która pomoże komuś lepiej (cokolwiek by to miało oznaczać) przystępować do sakramentu pokuty.
Mam świadomość, że tworzenie jakiegokolwiek vademecum – zarówno spowiednika, jak i penitenta – trąci idealizmem. Rację ma ten, kto twierdzi, że próba wcielenia w życie „wytycznych” en bloc w praktyce skazana jest na niepowodzenie. Ale czy trzeba od razu wszystko? Może wystarczy zacząć od jednej rzeczy, i to wcale nie odnoszącej się do teologii, na przykład od tego, by nie być aroganckim, by uważniej słuchać, by nie podnosić głosu, etc.
„Takim będziesz spowiednikiem, jakim jesteś penitentem” – usłyszałem przed święceniami od pewnego prezbitera. Mądre to stwierdzenie, właściwie ustawiające perspektywę. Doświadczenie własnej spowiedzi jest bowiem kluczowe dla każdego spowiednika…
Jaki zatem powinien być penitent? Ponownie proszę o pomoc w redakcji.
- Nie bój się spowiedzi! (Kasia Sz)
- Nie idź do spowiedzi w pośpiechu. (Aneta)
- Pomódl się za spowiednika przed i po spowiedzi. Proś o wstawiennictwo i pomoc swoich przyjaciół – świętych i aniołów. (Marcin Morawski, Basia, pi)
- Przychodź do spowiedzi przygotowany.
- Pamiętaj, że w pierwszym rzędzie spowiadasz się Bogu, że w sakramencie tym doznajesz Bożego Miłosierdzia. (Magda, Anna B)
- Mów konkretnie. Nazywaj grzechy wprost. Nie rób ze spowiedzi luźnego eseju o swoim życiu. (ti, Piotr Kopeć)
- Nie próbuj usprawiedliwiać swoich grzechów. (Hania)
- Nie zatajaj żadnego grzechu, choćby tego najbardziej wstydliwego, niewinnego lub takiego, który ciężko przechodzi przez gardło. (Paula)
- Zawsze wyznawaj grzechy tak szczerze, jak na ostatniej, a słuchaj spowiednika tak uważnie, jak na pierwszej spowiedzi w życiu. (Christophoros)
- Rób często rachunek sumienia – najlepiej codziennie, np. przed pójściem spać. (Justyna)
- Zwracaj się do spowiednika jak do najserdeczniejszego przyjaciela. (Klaudia)
- Nie bój się zadawać pytań. (Marta)
- Umiej zwrócić spowiednikowi uwagę, jeśli się myli, jeśli próbuje wyciągnąć od ciebie wiadomości do sakramentu zupełnie niepotrzebne, jeśli zadaje pokutę, której z jakichś względów nie jesteś w stanie wypełnić. (Marcin Morawski)
- Na rozmowę i pomoc w rozwiązywaniu problemów osobistych umów się ze spowiednikiem poza konfesjonałem. (glos)
- Mów tylko te grzechy, z których się jeszcze nie spowiadałeś, lub które popełniłeś od ostatniej spowiedzi. (glos)
- Upewnij się, że świadomie recytujesz wyuczone formułki, że wiesz, co mówisz. (Karolina)
- Nie wybieraj konfesjonału, w którym, aby porozumieć się ze spowiednikiem, będziesz zmuszony krzyczeć. (Maciek)
- Bądź wyrozumiały dla spowiadających się przed tobą – zwłaszcza tych, co potrzebują więcej czasu. (Piotr Kopeć)
- Nie wpychaj się przed innych! Czekając na swoją kolej zachowaj ciszę i skupienie. Pomódl się, poczytaj Pismo Święte, tylko nie gadaj! (Piotr Kopeć, Monika 2, Marcin Morawski)
- Nie powiększaj przedświątecznych tłumów. Jak pójdziesz do spowiedzi tydzień przed Wielkim Tygodniem, dwa tygodnie przed świętami, nic złego się nie stanie. (angelos)
- Pamiętaj o zadanej pokucie, wypełnij ją sumiennie. (Iwona)
« powrót
46 komentarzy
-
2010-04-05
Aneta
Czas
Nie idź do spowiedzi z biegu, w pośpiechu. Postaraj się najpierw wyciszyc, wejśc w atmosferę... » -
2010-04-02
Anna B.
Re: Vademecum penitenta
Chrystus zna naszą grzeszność.To nas grzeszników przyjął jako dzieci Boga samego,obdarzył... » -
2010-04-01
Piotr Kopeć
Re: Vademecum penitenta
Danielu, to ma sens. Upadamy, grzeszymy odczuwając skutki grzechu perworodnego. Ale jeśli kochasz... »
„Czy wspólnota rozeznała, że jest siostra chora?” – spytał pewnym głosem prezbiter, gdy jedna z mniszek poprosiła go o udzielenie sakramentu chorych przy okazji Światowego Dnia Chorego. Zdezorientowana kobieta nie wiedziała, jak zareagować i co odpowiedzieć. „Czy przypadkiem każdy z nas nie jest chory?” – nieporadnie próbowała się usprawiedliwić. W tym miejscu wypada siostrze przyznać rację. Każdy coś tam ma, każdy na coś choruje. Jednak czy fakt ten stanowi dla nas, łacinników, wystarczające alibi?
... więcej »Dziś środa popielcowa, caput ieiunii, rozpoczynamy zatem Wielki Post: czterdziestodniowy okres pokuty. Warto dodać, że nie jest to czas pokuty samej w sobie, lecz tylko takiej, do której kluczem i perspektywą jest Zmartwychwstanie Pana. Inaczej wszelkie wyrzeczenia czy ćwiczenia duchowe będą mogły pompować (i tak wystarczająco już rozdmuchane) nasze „ego”, zamiast rzeczywiście przysposabiać oraz umacniać do walki ze złym duchem. Nie chodzi o to, by wskutek Wielkiego Postu odklepać więcej modlitw, zaliczyć serię dodatkowych nabożeństw, czy też wyrobić sobie zgrabniejszą sylwetkę… „Czyż i poganie tego nie czynią?” (Mt 5). Tajemnica Postu kryje się w duchowej i odnowionej przestrzeni, właściwie przygotowanej na świt Wielkiej Nocy.
... więcej »Często chcielibyśmy, by Jezus zniósł jednak pewne prawa, nawet te mające za sobą szlachetną przeszłość, prawa szacowne, które w rozmaitym czasie zmieniały bieg historii, pisane dużą literą. Nie mielibyśmy nic przeciwko, by niektórych proroków – także tych współczesnych – sprytnie przeinterpretować, zagłuszyć raz na zawsze, usunąć z pamięci. Wolelibyśmy nigdy ich nie spotkać i nie usłyszeć. Jezus tymczasem nie tyle nie znosi Prawa czy Proroków (por. Mt 5,17), ile ich do końca miłuje, pokazując tym samym, czym wypełnić pierwsze oraz jak rozumieć drugich…
... więcej »Struktura aktu wiary ma wyjątkowo osobisty charakter – jest tajemnicą zakotwiczoną w najbardziej wewnętrznej głębi ludzkiego „ja”. Choć tak sporo wiemy o człowieku, choć potrafimy opisać przestrzenie, których istnienia nawet nie podejrzewaliśmy, jednak wobec kogoś, kto realnie poczuł wezwanie do stania się chrześcijaninem, stajemy niemal bezradni. Nasza bezsilność nie wynika bynajmniej z braku wiedzy, co do tego, jak wygląda procedura przyjmowania nowych członków do Kościoła. Ona dotyka nas samych. I choć przenika nas radość, że Bóg „namacalnie” działa w świecie, trawi nas lęk przed odkryciem oschłości i pustki naszej wiary.
Niniejszy tekst ma być formą podzielenia się doświadczeniem katechumenatu, jednak nie z perspektywy katechumena, więc kogoś kto radykalnie chce zbliżyć się do Prawdy, lecz przewodnika, który ma w jej odkrywaniu towarzyszyć. Przyznam, że to doświadczenie niesamowite, niezwykle uczące, jedyna w swoim rodzaju przygoda, do tego stopnia, że wraz z upływem czasu poważnie zacząłem zastanawiać się nad tym, czy przypadkiem nasze role się nie odwróciły. W pewnym sensie tak się właśnie stało, czego dowodem (i konsekwencją) może być konsekracja zakonna i habit, jaki teraz noszę.
... więcej »Niezwykle interesująca, choć wcale nieprosta w lekturze, jest ostatnia adhortacja Verbum Domini, w której Benedykt XVI zbiera dyskusje i postulaty wyrażone na synodzie biskupów w 2008 roku. Zgromadzeni w Rzymie z rozmaitych stron świata oraz z różnych tradycji kościelnych „ojcowie synodalni” dyskutowali o Słowie Bożym. W dokumencie papież z właściwą sobie precyzją dokonuje analizy, jakie miejsce zajmuje i powinno zajmować Słowo Boże w życiu każdego człowieka: chrześcijanina i nie-chrześcijanina; tych, którzy uczestniczą w życiu Kościoła, jak i tych, co pozostają na jego marginesie.
... więcej »
