Śluby wieczyste na ręce generała Zakonu Śluby wieczyste na ręce generała Zakonu

Wigilia Paschalna Wigilia Paschalna

Liturgia Męki Pańskiej w Wielki Piątek Liturgia Męki Pańskiej w Wielki Piątek

Msza św. Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek Msza św. Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek

Dominikańska Pielgrzymka na Jasna Górę (cz. III) Dominikańska Pielgrzymka na Jasna Górę (cz. III)

więcej Więcej

Jeśli chcesz otrzymywać newsletter z informacjami o nowościach kliknij przycisk:
kontynuuj

| | Podziel się

Rozmiar czcionki: A A A RSS

OPe-racja
Dominik Jurczak OP 2010

19.04.2010 12:22

Benedyktowi XVI na 5-te urodziny

Dziś piąta rocznica wyboru kard. Josepha Ratzingera na Stolicę Apostolską, rocznica otrzymania mandatu, by to właśnie on kierował Kościołem powszechnym. Z oceną pontyfikatu – wbrew zapędom niektórych – wypada jeszcze poczekać, choć jednocześnie przyznać trzeba, że z kościelnego punktu widzenia minione pięciolecie było czasem niezwykle ciekawym i intensywnym. Wydaje się, że Benedykt XVI przerósł wszelkie oczekiwania i prognozy tak zwanych „papieskich ekspertów”. Co więcej, nadal zaskakuje tych, co wypisują prozaiczne recepty, którzy lubują się w prostych – by nie powiedzieć, prostackich – schematach.

Benedykt XVI to profesor teologii, który waży każde słowo, dla którego najmniejszy detal ma swoje znaczenie. Wystarczy poczytać jego książki, encykliki czy przemówienia; starczy spojrzeć na liturgię, na „zmiany”, które z początku budziły niezrozumienie i złośliwy uśmiech na twarzy niektórych. Notabene, tłumaczenie papieskich poczynań przeciętnemu odbiorcy, często nie-katolikowi, nadal pozostaje wyzwaniem dla współpracowników Benedykta XVI. W moim przekonaniu, właśnie na tym odcinku – poprzez niezrozumienie (często hermetycznego) języka kościelnego, a także gestów oraz symboli czytelnych i zrozumiałych jedynie dla niektórych – Kościół wciąż traci zbyt wiele…

Benedykt XVI to typ mędrca skłonnego do rzeczowej dyskusji, spokojnie słuchającego argumentacji nie tyle emocjonalnej, co intelektualnej. Może tej cierpliwości i nieustępliwości w sprawach zasadniczych nauczył go urząd prefekta Kongregacji Nauki Wiary, który piastował przez tyle lat? Aż strach pomyśleć, jak wyglądałby Kościół, gdyby papież brał pod uwagę każdą sugestię, jaką proponowali mu (nie tylko medialni) „doradcy”.

„Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci? Odpowiedział Mu: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego: Paś baranki moje. I znowu, po raz drugi, powiedział do niego: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie? Odparł Mu: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego: Paś owce moje”. (J 21,15-16)

« powrót