Sed contra
Janusz Pyda OP Kwiecień 2009

Dzięki komentatorom, którzy włączyli się do dyskusji odnośnie tekstu o procesjach Bożego Ciała uzmysłowiłem sobie pewien istotny fakt. Otóż, wyraźnie zobaczyłem, iż istnieje w naszej wierze indeks słów, pojęć czy wręcz prawd obecnie zakazanych i niepopularnych. W komentarzach do wspomnianego tekstu okazało się, że jednym z takich pojęć jest pojęcie „poczucia winy”. Ale to nie jedyne „niepopularne” pojęcie w naszej obecnej duchowości. Jest ich jeszcze mnóstwo. Dla przykładu przyjrzyjmy się tylko trzem, zaczynając od wspomnianego już „poczucia winy”.

W sobotę byłem w Komańczy w domu Sióstr Nazaretanek, miejscu internowania Prymasa Wyszyńskiego. Mam szczególne nabożeństwo do kardynała Wyszyńskiego. Ale teraz nie o tym. Zwiedzając Komańczę przypomniałem sobie tę całą awanturę o korespondencję pomiędzy Janem Pawłem II a Wandą Półtawską i uświadomiłem sobie, że w przypadku Prymasa było „jeszcze gorzej” tzn. lepiej oczywiście. Przecież gdyby nie pani Maria Okońska tekst słynnych Ślubów Narodu w ogóle by nie powstał. Gdyby nie pani Janka Michalska trudno byłoby dostarczyć tekst ślubów na Jasną Górę. Gdyby Wyszyński nie miał wokół siebie tych kilku świętych kobiet w pewnym momencie swojego życia zastałby zupełnie sam i do tego straciłby wszelki wpływ na życie Kościoła.

W ostatnią niedzielę do ogłoszeń dołączony był krótki list metropolity krakowskiego zachęcający do wzięcia udziału w procesji Bożego Ciała w najbliższy czwartek. Szczerze powiedziawszy ręce mi opadły z powodu faktu, że trzeba pisać specjalny list, aby zmobilizować nas do wzięcia udziału w procesji Bożego Ciała. Nie chodzi tylko o ten list, ale o fakt, że z roku na rok procesje eucharystyczne, przynajmniej w dużych miastach, są coraz mniej liczne. Dlaczego nie chodzimy zbyt chętnie na procesję Bożego Ciała? Ja znalazłem kilka powodów:

Ostatnio mój rocznik licealny obchodził dziesięciolecie matury. Ostatnio uzmysłowiłem sobie, że ochrzciłem już kilkoro dzieci moich rocznikowych czy szkolnych przyjaciół i znajomych oraz pobłogosławiłem kilka tego samego typu związków małżeńskich. Ostatnio spotkałem się z kilkoma przyjaciółmi ze szkoły i generalnie doszliśmy do szokującego wniosku – wszyscy mamy około trzydziestki (jedni trochę mniej, inni ciut więcej). A trzydziestka to chyba jednak dosyć istotny moment w życiu. Wypisałem sobie kilka punktów, które moim zdaniem świadczą na rzecz tezy, że trzydziestolatek to człowiek znajdujący się w raczej ciekawej sytuacji życiowej.

Obiecałem, że wrócę do problemu miłości i czci wobec - mówiąc najkrócej – złych rodziców. Pytanie jest jasne, ale ekstremalnie trudne. Jak wypełnić czwarte przykazanie wobec rodziców, którzy w życiu dostarczyli nam dużo krzywdy i cierpienia. Myślę, że jest kilka kroków, które każdy stając przed tego typu wyzwaniem musi przejść.