Śluby wieczyste na ręce generała Zakonu Śluby wieczyste na ręce generała Zakonu

Wigilia Paschalna Wigilia Paschalna

Liturgia Męki Pańskiej w Wielki Piątek Liturgia Męki Pańskiej w Wielki Piątek

Msza św. Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek Msza św. Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek

Dominikańska Pielgrzymka na Jasna Górę (cz. III) Dominikańska Pielgrzymka na Jasna Górę (cz. III)

więcej Więcej

Jeśli chcesz otrzymywać newsletter z informacjami o nowościach kliknij przycisk:
kontynuuj

| | Podziel się

Rozmiar czcionki: A A A RSS

Sed contra
Janusz Pyda OP StyczeĂĹĄĂÂ 2010

09.11.2010 23:02

"W drodze" o samotności

Czytając numer miesięcznika „W drodze” poświęcony samotności nie mogłem wyrzucić z pamięci postaci niezapomnianego, tak straszliwie przez los doświadczonego, wyniesionego i upadłego człowieka a genialnego muzyka - Adriana Leverkühna.

Jeśli wierzyć Serenusowi Zeitblomowi – a nie ma powodu nie wierzyć temu, kto przez wierną przyjaźń i rzetelną biografię oddał Adrianowi nieocenione usługi – Leverkühn był człowiekiem w straszliwy sposób samotnym. Samotność zaś jego, jakkolwiek trudno jej nie uznać za przekleństwo, była jednak klątwą, jaką Adrian rzucił sam na siebie i na swoje wielkie choć mroczne życie na tym świecie.

Wertując notatki Zeitbloma i szukając w nich po raz pierwszy opisu tej szatańskiej samotności, która stała się udziałem Adriana Leverkühna natknąłem się na fragment straszliwy choć jasny i oddający prawdę rzeczy dla każdego, kto kiedykolwiek spotkał jakiegoś Leverkühna. Serenus pisał o Adrianie z właściwą sobie mieszanką obiektywizmu, zawodu i gorącego uczucia:

Komuż serce otworzył, kiedykolwiek do życia swego przypuścił? To się po Adrianie nie pokazało. Pokorne oddanie przyjmował – gotów jestem przysiąc: często nawet go nie zauważając. Obojętność jego była tak wielka, że niekiedy tylko zdawał sobie sprawę z tego, co się wokół niego dzieje, w jakim towarzystwie się znajduje, a fakt, że nader rzadko nazywał po imieniu swego rozmówcę, pozwala mi przypuszczać, że imienia jego w ogóle nie znał, choć tamten miał przecież prawo sądzić coś wręcz przeciwnego. Samotność jego chciałbym porównać do przepaści, w której uczucia, jakie mu okazywano, ginęły bez dźwięku i śladu. Wokół niego było zimno i jakichże uczuć doznaję, używając tego słowa, które i on niegdyś zapisał był w niesamowitym kontekście!

Nie wiem czy napisano jakikolwiek traktat o samotności zła, który zawierałby w sobie więcej prawdy, niż opis postaci Adriana Leverkühna. Niewdzięczność, kompletny bark chęci zadośćuczynienia za wszelkie dobro, które mu wyświadczano, patrzenie na nas wszystkich, którzy byliśmy wokół niego jak na fakty jedynie, paniczny strach przez przed użyciem naszych imion i przekroczeniem tej bezpiecznej granicy wyznaczanej albo przez zaimek „ty” albo nasze nazwiska, których używał wówczas, gdy powinien używać imion to wszystko stanowiło potężną cembrowinę mrocznej, przepastnej i przez nikogo niezgłębionej studni samotności Adriana Leverkühna. W swej samotności nie był zły ani nawet smutny – pamiętam go jako doskonale obojętnego.

22 komentarze

2011-01-11
fiolet

Ojcze wróć
j.w. :) »
2011-01-11
Jo

...
Bożej woli, oczywiście »
2011-01-11
Jo

...... jak pies
amen »

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9

21.07.2010 19:42 | Newman 27

A ten cytat pochodzi jeszcze z anglikańskiego okresu Newmana z kazania "Krzyż Chrystusa miarą świata". ... więcej »

20.07.2010 23:57 | Newman 26

Z Sermones on Subjects of the Day, z kazania Saintliness not Forfeited by the Penitent

... więcej »

19.07.2010 23:42 | Newman 25

Z drugiego tomu "Kazań parafialnych" - z kazania piątego:

... więcej »

18.07.2010 23:14 | Newman 24

A dziś rada kaznodziejsko-duszpasterska od kardynała Newmana - z jego pism autobiograficznych.

... więcej »

17.07.2010 23:51 | Newman 23

A dziś ciekawe określenie wiary. Długo nie mogłem go zrozumieć, bo wydawało mi się, że zawiera w sobie sprzeczność - jak można kochać coś, o istnieniu czego nie jesteśmy przekonani - ani doświadczeniem, ani rozumowaniem. Ale po jakimś czasie i po jakiejś ilości przeczytanych stron zrozumiałem, że to zupełnie nie ta kwestia. Newman pisał:

... więcej »

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9

JANUSZ PYDA – dominikanin, urodzony w 1980 roku, absolwent filozofii UJ i teologii PAT, prowadził zajęcia z logiki i teologii dogmatycznej. Publikował w „Teofilu”, „Znaku”, „Christianitas” i „Teologii Politycznej”. Mieszka w Krakowie.