Sed contra
Janusz Pyda OP

Poza tym jestem przekonany, że z dwóch wymiarów, które pojawiają się w moim życiu – szerokości i głębokości – jeśli nie jestem w stanie ich harmonijnie połączyć, powinienem raczej wybierać głębokość.

Lepiej jest mieć kilka głębokich przyjaźni, niż szerokie grono znajomych. Lepiej jest głęboko zrozumieć jedną przeczytaną książkę, niż przekartkować setki i brodzić w ich szerokich horyzontach, jak się brodzi w ogromnej kałuży. Lepiej doświadczyć głęboko i do końca kilku wydarzeń, niż przeżyć morze wzruszeń i doświadczeń jedynie na poziomie zmysłowej percepcji i powierzchniowych emocji. Lepiej jest wreszcie poznać jeden kawałek świata, ale do końca, niż otrzeć się o smaki, zapach i ludzi całego świata wynosząc z tego doświadczenia jedynie zawrót głowy.

Miał ponoć św. Tomasz z Akwinu dziękować Panu Bogu na modlitwie nie za to, że dużo w swoim życiu przeczytał, ale za to, iż każdą przeczytaną stronę zrozumiał. Chyba o to mniej więcej chodzi. Mówią o Kancie, iż nigdy nie ruszył się ze swego Królewca i całe życie spędził obywając się bez podróży. Nie wiem jakie miał motywy, ale być może wolał całą rzeczywistość głęboko zrozumieć, niż powierzchownie zobaczyć.

Poza tym po podróży trzeba dokonać przykrego zabiegu powrotu do spraw zostawionych. A tego chyba nikt nie lubi. Zapchana skrzynka mailowa, przeładowana kaseta automatycznej sekretarki czy pamięć poczty głosowej, to wszystko sprawia, że powroty bywają bolesne.

Ale jest jeden powód dla którego podróżować warto i być może nawet trzeba – choć tego nie jestem do końca pewien. Otóż, w czasie podróży dokonujemy z konieczności czegoś, co jest działaniem odwrotnym do naszych codziennych zabiegów. Na co dzień staramy się dostosować świat wokół siebie do własnych potrzeb, własnego charakteru i  własnych gustów. W czasie podróży zaś zmuszeni jesteśmy dostosowywać siebie do świata przez który podróżujemy. To duża różnica – dostosowywać świat do siebie, a dostosowywać siebie do świata. Czasu jest zwykle za mało, aby oswoić świat podróży. Chodzi o całkiem proste rzeczy. W moim codziennym świecie troszczę się, aby lampka była w wygodnym zasięgu ręki, aby krzesło na którym siedzę było względnie przyjazne, a łóżko na którym śpię powinno w zaśnięciu pomagać, jak to tylko dla martwego przedmiotu jest możliwe.

W podróży muszę przekroczyć siebie i tak nastawić, aby brak lampki nie był problemem nie do zniesienie, aby niewygodne siedzenie nie zepsuło całego mojego dnia, a brak łóżka, nie powinien odebrać mi koniecznego snu i odpoczynku.

Dlatego podróże są tak ważne i dobre. Potrzebujemy udowadniać sobie, że jesteśmy wciąż jeszcze elastyczni w naszych przyzwyczajeniach, dziwactwach i potrzebach. Potrzebujemy wiedzieć, że jesteśmy zdolni dostosować się do okoliczności, nawet wówczas, gdy okoliczności nie jesteśmy w stanie dostosować do siebie.

Podróż do Indii była dla mnie pewnym zaskoczeniem. Jeszcze rok temu umówiliśmy się z o. Adamem Szustakiem, duszpasterzem akademickim DA „Beczka”, że pojedziemy w dwie grupy, aby nie były za duże, do …. byłem przekonany – Syrii. Okazało się, że nie chodziło o Syrię, ale Indie.

Było już za późno. Słowo się rzekło, kobyłka stała spokojnie u płotu,

a ja mimo wielu prób wymyślenie jak się z takiego wyjazdu wykręcić musiałem zacząć się pakować. Pojechaliśmy w piątkę. Druga grupa z o. Adamem liczyła osiem osób. Wciąż jeszcze podróżują po Indiach. My wróciliśmy do Polski końcem sierpnia. A teraz chcemy wspólnie o tej podróży opowiedzieć i pokazać kilka zdjęć.

Jak już wspomniałem wyjechaliśmy w pięć osób: Marysia, Beata, Filip, Dominik i ja. Spotkaliśmy się w Budapeszcie, bo Dominik leciał z Londynu, a my jechaliśmy z Krakowa. Później już podróżowaliśmy razem. Dziennik podróży prowadziła jedynie Marysia.

My musimy wierzyć naszej pamięci, no i zdjęciom.