Sed contra
Janusz Pyda OP

Sweet Home Alabama

Neil Young nagrał w 1970 roku album zatytułowany „After the Gold Rush” na którym znalazła się piosenka „Southern Man”, która w jednoznaczny sposób oskarżała Południowców o rasizm. Fakt jest faktem, że Południowe Stany mają w swojej historii takie a nie inne zaangażowanie ideowe, ale jednak Neil Young chyba trochę przesadził. Można oskarżać Południowców o rasizm, a Polaków o antysemityzm tyle, że jest to uogólnienie grubymi nićmi szyte, i co gorsza, nie będąc karą dla prawdziwych winowajców, sprowadza infamię na dobrych ludzi. Neil Young nie poprzestał na tej piosence i dwa lata później na swoim solowym albumie „Harvest” umieścił piosenkę zatytułowaną „Alabama”, która – co tu dużo mówić – również hymnem pochwalnym tego stanu nie była. Young powielał stereotyp Alabamy jako krainy wieśniaków i rasistów. No cóż, wydaje się, że propaganda jest bronią przed którą trudno się obronić, bo każde zaprzeczanie będzie przyjęte przez obserwatorów jako nieudolne próby obrony straconych pozycji. Nie jest łatwo udowodnić, że nie jest się koniem. A takie właśnie zadanie stanęło przed Alabamą i okazało się, że można jednak coś zrobić. 

Lynyrd Skynyrd odpowiedział swoją piosenką na piosenki Younga. Na albumie zatytułowanym „Second Helping” umieścili utwór, która miał przynieść im sławę – „Sweet Home Alabama”. Przesłanie jest proste – Alabama to cudny dom, błękitne niebo i ojczyzna, do której dobrze jest wracać, niezależnie od tego, co twierdzi Pan Young. Piosenka zrobiła zawrotną karierę, a od zeszłego roku władze stanowe wprowadziły oficjalny napis na tablicach rejestracyjnych samochodów z Alabamy – Sweet Home Alabama. 

Dlaczego lubię tę piosenkę? Z kilku powodów. Po pierwsze dlatego, że jest „energetyczna”. Po drugie dowodzi, że aby wyjść z kompleksu najlepiej przejść od razu do dumy. Nie staram się powiedzieć, że jestem z Alabamy, ALE większość życia spędziłem w Nowym Yorku i na pewno dzięki temu jestem już cywilizowanym człowiekiem. Nie, wręcz przeciwnie. Jestem z Alabamy i jestem z tego dumny i kocham mój stan i kocham jego historię – nawet z jej błędami, bo na błędach mojego stanu mogła się uczyć cała Ameryka. Po trzecie ta piosenka pokazuje, że najlepszą obroną jest atak. Nie będę się tłumaczył przed Neilem Youngiem z mojego kraju. Głośno zaśpiewam, że kocham mój stan za jego niebieskie niebo. Ludzie z Południa nie dali sobie wmówić, że mają ciągle żyć poczuciem winy za nie swoje grzechy i że mają na dzień dobry przepraszać całą Amerykę za to, czego akurat oni nie zrobili. A piosenka, którą zaśpiewał Lynyrd Skynyrd zdecydowanie im w tym pomogła.