Sed contra
Janusz Pyda OP

Anka zaproponowała osobny tekst dotyczący noszenia habitów. A ja w chwili słabości postanowiłem, że coś na ten temat napiszę. Macie więc najlepszy przykład typowej sytuacji, kiedy przez drobną słabość można się wpakować w niemałe kłopoty. Tego typu propozycja rzucona komuś, kto jest gotów napisać tekst pod każdym pretekstem musiała poskutkować. Trudno, słowo się rzekło. Będzie o noszeniu habitów, ale najpierw chciałem Wam zwrócić uwagę na coś, co jest trudne do zauważenia, ale ciekawe. Pisałem o konfesjonale przed Galerią Krakowską. Anka nie wiadomo dlaczego przy tej okazji wyciągnęła sprawę noszenia habitów przez zakonników. W zasadzie można by powiedzieć: „co ma piernik do wiatraka, co za skojarzenie, to nie jest ten sam temat”. Ale można też przyznać, że Anka rozbiła bank – trafiła w dziesiątkę łącząc te dwie sprawy. Nie znam Anki, ale przyznaję - ma nosa. Gdyby pociągnąć dalej wątek habitowy wraz z wątkiem konfesjonału przed Galerią można by dojść do całkiem ciekawej tezy, iż zeświecczenie duchownych w zwykłych, właściwych im czynnościach i zwyczajach (jak właśnie noszenie habitu czy sutanny) czyli zgoda na sytuację, kiedy duchowni samą swoją obecnością na ulicach nie przypominają o tym co ważne, skutkuje w taki sposób, że od czasu do czasu muszą urządzać jakieś para-marketingowe przedstawienia, aby przypomnieć o spowiedzi i wymiarze duchowym np. Adwentu. Krótko mówiąc, szukamy dziwnych sposobów przypominania o Ewangelii dlatego przede wszystkim, że nie używamy środków zwyczajnych – takich jak noszenie habitu czy sutanny. Zachowujemy się jak ktoś, kto musi łykać paskudne w smaku krople żołądkowe, bo wcześniej nie zachowywał zwykłych, dobrych obyczajów żywieniowych. Wydaje nam się, że musimy przypominać o Ewangelii za pomocą trochę niesmacznych środków reklamowych tego świata, właśnie dlatego, że wcześniej zrezygnowaliśmy z kilku ascetycznych sposobów właściwych głoszeniu Ewangelii. Może rzeczywiście tak jest. Ale pytanie skąd Ance przyszło do głowy to skojarzenie konfesjonału księdza Stryczka z kwestią habitów? Raptem i zupełnie niespodziewanie dyskusja ni z tego ni z owego poszła dokładnie nie w tym kierunku, w którym miała pójść. Jakkolwiek jest to kierunek niezamierzony to jednak dobry. Piszę o tym, bo to doskonała sytuacja, żeby zobaczyć w miniaturze jak działa w Kościele sensus fidei – zmysł wiary. Raptem ktoś z czymś wyskoczy, co nie mieści się do końca w dotychczasowych planach, ale jak się bliżej przyjrzeć jest strzałem w dziesiątkę i do tego może rzucać zupełnie nowe światło na dotychczasowe tematy. A poza łączy się z nimi być może znacznie ściślej, niż by się to wydawało na pierwszy rzut oka. I to właśnie rodzaj tego połączenia, jego zasadność, jego treść jest prawdziwym problemem. O habitach będzie jutro, bo tekst „blogowy” nie może być taki długi.