Sed contra
Janusz Pyda OP

Z Kaśką darliśmy koty od zawsze. Wstyd się przyznać – głównie o harcerstwo. Dawałem się jej we znaki w swoim najlepszym stylu. Głównie kłóciliśmy się o to, czym jest współczesne harcerstwo. Ja mówiłem, że to już nie jest żadne harcerstwo tylko pseudo-scouting. Nie chodzi w tym o Boga, honor czy Ojczyznę, ale jak zrobić sobie fajne wakacje w lesie. No i takie tam. Jak się rozkręciłem potrafiłem być prawdziwie wrednie twórczy – w swoim najlepszym stylu. A Kaśka zawsze mi wypominała, że co ja tam mogę wiedzieć o harcerstwie, skoro mnie już z „Zuchów” wyrzucili (już sam nie wiem, kto jej sprzedał ten oręż – ja sam czy rodzice. Ale dowiem się tego. Fakt faktem wyleciałem z „Zuchów” w trzeciej klasie podstawówki a powód musiał być jakiś strasznie kompromitujący, bo go nawet nie pamiętam a wiem, że na zbiórki chodziłem i mundurek nosiłem).

W każdym razie w przypływie szaleństwa postanowiłem sam do Kaśki za kilka godzin zadzwonić. Złapałem ją przy parzeniu jakiejś herbaty dla kogoś tam. Chwilkę pogadaliśmy, ale trochę mi rezon siadł, bo nawet przez telefon wyczułem dwie rzeczy. Po pierwsze, że jest chyba śmiertelnie zmęczona i to zmęczona pracą – co u piętnastolatki wydaje się niebywałe, a już u tej  piętnastolatki to zupełnie nie do wiary. Po drugie, miałem nieodparte wrażenie, że Kaśka nie jest w tej chwili na tym młodzieńczym „haju”, który pozwala nie spać dwie noce z rzędu i góry przenosić byle tylko być w centrum wydarzeń. Miałem wrażenie, że rozmawiam z kimś kto jest w pracy – albo raczej na służbie, która jest ciężką pracą. Skończyliśmy rozmowę jakoś tak w pół zdania, bo cytuję: "dostała nowy rozkaz". Nie zdążyłem poprosić, żeby w moim imieniu zapaliła znicz pod Pałacem, skoro już tam się kręci. Dziś rano odebrałem maila:


No chyba rzeczywiście harcerstwo to już odpada. To jeden z tych momentów, który przypomina, że harcerze nie noszą mundurków, ale prawdziwe mundury – znak służby i poświęcenia dobru wspólnemu, Ojczyźnie, temu, co najważniejsze. I należy się tym mundurom najwyższy szacunek za Szare Szeregi ale i za Kaśki – w Warszawie i w całej Polsce. Ciężką pracą i prawdziwą służbą oddają hołd Prezydentowi, który potrafił pamiętam o takich jak oni, o tych chociażby z Powstania Warszawskiego. To nie była zwykła śmierć, która tyle dobra i poświęcenia w ludziach wyzwoliła.