Sed contra
Janusz Pyda OP Listopad 2009

Wyznanie Kennedyego jest o tyle dziwne, że dokonane zostało w nieomal trzy lata po zaistnieniu problemu.  (Choć w zasadzie nie jest to dziwne, bo Kościół nie poparł miesiąc temu projektu reformy zdrowotnej, zakładającej refundację aborcji i Kennedy trochę się rozsierdził). Biskup Tobin zaprzecza również, iż kiedykolwiek wydał księżom jakikolwiek zakaz udzielania Komunii Świętej Kennedy’emu. Senatora zaś upomniał w prywatnym liście w takich dokładnie słowach:

I jak tu nie lubić biskupa Tobina? Od razu mi się spodobał. Zdziwiły mnie dwie sprawy. Po pierwsze, oburzenie wielu ludzi ze względu na fakt, iż biskup taki list wystosował i traktowanie go jako nacisku politycznego na kongresmena. W zasadzie, gdyby biskup nie był tak delikatnym człowiekiem, to powinien obłożyć Kennedy’ego ekskomuniką i publicznie to ogłosić we wszystkich Kościołach. Moim zdaniem nie byłoby w tym nic złego. Gdyby Kennedy urodził się tak do V wieku po Chrystusie, każdy biskup by tak zrobił. Chyba nawet do XX wieku po Chrystusie każdy biskup by tak zrobił. I słusznie. Kongresmen trafił na swoje szczęście na uroczo delikatnego biskupa Tobina. A tak swoją drogą, nie jestem pewien – bo nie jestem prawnikiem – czy za takie działania polityczne jakie prowadzi Kennedy nie zaciąga się ekskomuniki na mocy samego prawa – czyli bez konieczności ogłaszania jej przez kogokolwiek. Jak wróci nasz prawnik, to się spytam. Zdziwiła mnie więc reakcja części opinii publicznej na delikatny, choć stanowczy list bpa Tobina. Rozumiem, że powinniśmy się tym dziwić, ale raczej w kluczu: „O rany, ale ten biskup jest cudownie delikatny i wrażliwy i dyskretny”, niż w kluczu: „O rany, ale z tego biskupa tyran, politykier i despota”.

A druga rzecz, która mnie dziwi to fakt, że ktoś chce jednocześnie zabijać nienarodzone dzieci i być katolikiem. No, tu to już mamy klasyczną sytuację alternatywy rozłącznej – albo jedno, albo drugie. Nie da się zgodzić na te dwie sprawy jednocześnie. Chęć bycia katolikiem logicznie nie da się połączyć z chęcią współdziałania w zabijaniu życia nienarodzonego. Wzbudza we mnie postawa negująca tę niemożliwość mniej więcej to samo zdziwienie, które w pięknych, poetyckich słowach wyraził swojego czasu nasz wielki publicysta, bard i poeta Kazik Staszewski, gdy pytał retorycznie w piosence „Dwanaście groszy”: „Co to za wegetarianin, co … [zjada, konsumuje, je szybko, lubi jeść, je ze smakiem, je z zapałem...] schabowe”.

W społeczeństwie w którym żyjemy, każdy może chcieć być katolikiem (tak jak każdy może chcieć być wegetarianinem) i każdy może – niestety – popierać aborcję (tak jak każdy może jeść schabowe – na szczęście). Ale nie da się robić tych dwóch rzeczy jednocześnie. I ten kto mówi, że nie da się jednocześnie być wegetarianinem i jeść schabowych (nawet jeśli z surówką warzywno-owocową) stoi nie tyle na straży porządku religijnego, ale zwykłego zdrowego rozsądku.
Ten kto twierdzi, że nie można być katolikiem i aborcjonistą stoi najpierw po stronie zdrowego rozsądku, dopiero zaś w drugiej kolejności w obronie swojej wiary.