Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

„Biorę życie jakie jest, nie przestając się nim cieszyć” – rapował Włodi. Misjonarki Miłości z pewnością nigdy nie słyszały o Moleście Ewenement, większość z nich nawet nie wychowała się w Polsce, jednak słowami Pawła Włodkowskiego można by doskonale streścić ich charyzmat. Żyją w spartańskich warunkach, pracując z ludźmi, którym życie bardzo mocno się porozbijało. Najczęściej nie widzą owoców swojej pracy, a jednak nie przeszkadza im to, by łapczywie cieszyć się światem. Viva Bangladesz! Viva Mexico! Krzyczę na powitanie, a siostry odwzajemniają ogromnym uśmiechem.

Niedziela godzina piętnasta. Msza święta u sióstr Misjonarek Miłości. Zaraz po niej jest obiad. Podopieczni sióstr są osobami nad wyraz szczerymi i autentycznymi. Gdy przed błogosławieństwem życzę smacznego chór złożony z kilkudziesięciu osób odpowiada: „Nawzajem” lub „Dziękujemy”. Gdy raz wspomniałem, że dziś wyjątkowo po ogłoszeniach nie będzie anegdotki, bo nic dobrego mi się nie przypomniało słyszę: „Szkoda” lub zawodzące „Uuuuuuuu”. To prawdziwy Dom Boży, w którym przyjaciele Jezusa czują się jak u siebie.

W ostatnią niedzielę miałem cichą nadzieję na pierogi, więc dyskretnie zapytałem przełożonej czy się załapię. Pierogów nie było, ale zaproszono mnie na bigos. Zrobiła siostra z Indii, widząc mięso stwierdziłem więc, że na pewno jest ono ze słonia i koniecznie muszę spróbować. Siostry się uśmiechnęły, kilku wolontariuszy również, bracia franciszkanie z postulatu momentalnie podchwycili żart, więc w miłej atmosferze konsumowałem polsko-indyjską potrawę. Po kilku minutach czuję, że ktoś puka mnie w ramię. Widzę uśmiechniętą, ale i trochę przejętą ciemnoskórą twarz w biało niebieskim sari. Siostra łamaną polszczyzną stwierdza:  „Fader, to nie jest bigos ze słonia, ale z szynką”. I po chwili dodaje: „Dostaliśmy ją od ludzi dobrych”.

Gdy mam zły humor siostry kalkutanki błyskawicznie go poprawiają. Prawdziwi Izraelici, w których nie ma podstępu.

Wiara to nie emocje lub chwilowy infantylizm, ale poczucie sensu i wieczny niedosyt tego świata. Tego się wciąż uczę od wszystkich przyjaciół Jezusa.

Znajoma psycholog-terapeutka, którą lubię i cenię (na słowo „zacna” dostaje gęsiej skórki, więc tego nie napiszę) zwróciła mi uwagę na wpis: „Zawsze mam wybór”. Odniosła wrażenie, że nadmiernie bagatelizuję skutki traumatycznych doświadczeń życiowych. Jeśli ktoś tak odebrał moje słowa to śpieszę z wyjaśnieniami.

Pracując z osobami uzależnionymi nieustannie przekonuję się, że są takie decyzje, których konsekwencje ciągną się latami i to nie jest tak, że zawsze da się wszystko nadrobić. Jednak uporczywe tkwienie w swojej przeszłości możne zabić nas samych. Możemy wciąż trzymać się uporczywie naszych krzywdzicieli, rozdrapywać swoje zranienia i porażki. Bez względu na wszystko. Przebaczyć nie oznacza oczywiście zapomnieć, ale przychodzi w końcu taki moment, kiedy trzeba powiedzieć „dosyć” i zacząć z Panem Bogiem wszystko od nowa. Wyciągnąć wnioski i pójść dalej.

„Nie rozpamiętujcie wydarzeń dawno minionych, nie roztrząsajcie w myślach dawnych rzeczy” – powie prorok Izajasz. Skupiając się wciąż na słabościach innych ludzi, problemach czy okolicznościach, nad którymi i tak nie panujemy, stajemy się rozgoryczeni, przybierając postawę oskarżającą i w konsekwencji rośnie w nas przekonanie, że sami jesteśmy ofiarami.

Chcesz znaleźć pokój, to przestań osądzać, bo nie znasz ludzkich serc – powtarzali ojcowie pustyni. Wciąż żyjąc ocenami po prostu zadręczymy samych siebie.

Kiedy spotyka nas krzywda, na którą nie mamy wpływu, możemy więc zapytać: „Kto mi to zrobił?”, ale też „Co ja mogę z tym zrobić?”. Droga ciągłego oskarżania jest kierunkiem prowadzącym do zgorzchnienia. Przestajemy widzieć dobro, lecz koncentrujemy się na samym złu. Pytanie drugie jest natomiast momentem na rozwój, na zobaczenie nawet w największej porażce obecności Pana Boga.

Dziś wpadł mi w ręce stary już, ale kapitalny wywiad z biskupem opolskim Andrzejem Czają. „Księżom nic się nie należy” – twierdzi. To słowa do mnie. Każda postawa roszczeniowa zabija w nas umiejętność dostrzegania dobra. Ewangelia jest prosta, ale trochę kontrowersyjna. Im bardziej umieramy dla Jezusa, tym mocniej może On w nas działać. Kto nie doświadczył, nie zrozumie.

Msza Święta w powierzonych intencjach została odprawiona 21 marca o godz. 7:00

Zachęcam do przesłuchania utworu warszawskiego rapera Pjusa. Stracił słuch cztery lata temu, teraz słyszy za niego komputer. Zarówno teledysk jak i tekst - poruszający... Ciary na plecach. Nie uwierzę, że nie ma w naszym życiu rzeczy, za które nie moglibyśmy być wdzięczni. Mamy dwie możliwości: wciąż patrzeć na deficyty lub spróbować spojrzeć na zasoby.