Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

Kiedy zakon stwierdzi, że jakiś brat ma intelektualne deficyty, wówczas próbuje temu zaradzić. Tak było i ze mną. Prowincjał po naradzie z Komisją ds. Życia Umysłowego Prowincji, widząc moje nikłe umysłowe postępy, zaryzykował i zdecydował wysłać mnie na kolejne studia.

Mimo, iż wciąż mam przeświadczenie, że moje kompetencje zamiast rosnąć nieustannie maleją, to jednak zdarza mi się coś mądrego na tych zjazdach zapamiętać.

Pewien neurolog, na podstawie analizy mózgu swoich pacjentów, stwierdził, że jest jedno uczucie, które pielęgnowane daje człowiekowi największe szczęście. Tym uczuciem jest wdzięczność. Wprawdzie Apostołowie pisali już o tym dwadzieścia wieków temu (starożytny tekst Didache), ale skoro nauka teraz to potwierdza to świadczy wyłącznie o tym, jak „życiowe” jest chrześcijaństwo.

W Wielki Czwartek otrzymałem życzenia z Rzymu od brata Jarka Krusia, który od jakiegoś czasu pracuje w naszej "dominikańskiej centrali". Jarek pisząc o kapłaństwie nawiązał do słów Benedykta XVI, aby pamiętać zawsze o dziękczynieniu i błogosławieniu. Dziękczynieniu za to wszystko co otrzymaliśmy i otrzymujemy i za to wszystko co już uczyniliśmy. Natomiast za to, co inni nam czynią powinniśmy ludzi błogosławić.

Dziś rano, widząc w kuchni mojego blogowego sąsiada przygotowującego obiad, przypomniała mi się wielkanocna rozmowa sprzed lat. Kolega z licealnej ławy był zaangażowanym kibicem sportowym, jedną z ważniejszych osób w lokalnym światku szalikowców. Obracał się w środowisku, któremu akurat do Kościoła nie było po drodze. Niedziela Zmartwychwstania, kolega dzwoni do swojego znajomego omówić szczegóły wspólnego wyjazdu:
- Chrystus Zmartwychwstał! – zaczyna rozmowę.
- No, cześć – pada odpowiedź w słuchawce.
- Jak ty mówisz? Odpowiada się: „Prawdziwie zmartwychwstał”. Czekaj, czekaj, już ja cię wyciągnę z tego pogaństwa!

No cóż, już od Starego Testamentu widać, że nasz Bóg uwielbia przemawiać do pogan wybierając do tego osoby z zaskakujących środowisk.

Kilka godzin temu otrzymałem życzenia od Marcina Wrońskiego, autora świetnej kryminalnej powieści Officium Secretum. Pies pański. Jestem fanem przygód mojego współbrata ojca doktora Marka Glińskiego OP i z niecierpliwością czekam na kolejną część. Pojawiły się nawet przecieki, że ojciec Marek zawita i do klasztoru, w którym mieszkam. Kto jeszcze nie czytał o watykańskim Jamesie Bondzie to gorąco zachęcam do lektury.

Czuję, że moje bycie dominikaninem bardzo często polega na żebraniu o słowo. Pozwolę więc sobie wykorzystać słowa Marcina o „zmartwychwstaniu myśli”, gdyż bardzo mnie zainspirował.

Podobno szczytem sprytu jest zapalić jedną zapałkę, a potem drugą, aby zobaczyć, czy ta pierwsza się pali. Podobno szczytem szybkości jest zamknąć tak szybko szufladę na klucz, żeby go jeszcze do niej schować. Podobno...

Jedno jest pewne, po Zmartwychwstaniu rzeczy niemożliwe stają się możliwe, a świat pachnie Bogiem w szczególny sposób.

Życzę więc wszystkim, którzy tu zaglądają, zmartwychwstania myśli pogrzebanych i pogrzebania tych, które już Was nużą. Niech wciąż towarzyszy Wam poczucie wdzięczności, bo Ten, który kocha, sprawi, że już nie umrzemy.