Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

W kontaktach z ludźmi możemy zachowywać się czasem jak Prokrust, chcąc dopasować człowieka do swojej jedynie słusznej miary. Taka chęć dostosowania kogoś do siebie. Moje dziecko nie jest jakie bym chciał, człowiek, który był moim przyjacielem wyjechał na drugi koniec Polski i rzadko o mnie pamięta.

Znam przypadek matki, która dzwoniła dwa razy dziennie do zamężnej już córki, chcąc wciąż kontrolować sytuację. Kiedy córka (i jej mąż) mieli już dosyć, matka poczuła się odrzucona. Takich historii uzbierało by się sporo.

Zawsze będziemy się bali o swoje dzieci, o swoich bliskich. To bardzo ludzkie i zupełnie normalne. Warto mieć świadomość, że żadna osoba, choćby nie wiadomo jak nam bliska nie należy do nas, lecz do Boga. Nie potrzeba nikogo kłaść na mityczne łóżko Prokrusta, obcinać lub dopasowywać na siłę. 

Dobre towarzyszenie duchowe zawsze ma na celu prowadzić człowieka do dojrzałości, do tego, żeby potrafił podejmować samodzielnie decyzje. Dobry rodzic, dobry towarzysz duchowy to taki, który wychowuje tak, aby jego podopieczny go nie potrzebował. „Dla twojego dobra, wycofuję się. Abyś ty się dalej mógł rozwijać”. To nie jest łatwa szkoła.

Żaden człowiek nie należy do nas, ale należy do Boga. Jest wolny. A więc skoro nam zależy na szczęściu drugiego człowieka, to pomyślmy co dopiero Stwórcy, który kocha tysiąc razy bardziej.

Wasze dzieci nie są waszą własnością;
są synami i córkami samej mocy życia.
Jesteście ich rodzicami, ale nie stworzycielami.
Mieszkają z wami, a mimo wszystko do Was nie należą:
Możecie dać im swą miłość, lecz nie wasze idee
ponieważ one mają swoje idee.
Możecie dać dom ich ciałom,
ale nie ich duszom, ponieważ ich dusze mieszkają w domu przyszłości,
którego wy nie możecie odwiedzać
nawet w waszych snach.
Możecie wysilać się, by dotrzymać im kroku,
ale nie żądać, by byli podobni do Was,
ponieważ Życie się nie cofa,
ani nie może zatrzymać się na dniu wczorajszym.
Wy jesteście jak łuk, z którego wasze dzieci,
jak żywe strzały, zostały wyrzucone naprzód;
Strzelec mierzy do celu na szlaku nieskończoności
i trzyma cięciwę napiętą całą swą mocą,
żeby strzały mogły poszybować szybko i daleko.
Poddajcie się z radością rękom Strzelca,
ponieważ on kocha równą miarą i strzały, które szybują,
i łuk, który pozostaje niewzruszony.