Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

Klasztor, w którym mieszkam znajduje się w kamienicy. Z zewnątrz wygląda dość niepozornie. To nasza „eksperymentalna wspólnota”. Nie mamy kościoła, ani parafii (gotujemy też sami - na tym także polega eksperyment).

Przed wejściem do klasztoru znajduje się mała tabliczka mówiąca o tym, że mieszkają tutaj dominikanie. Obok, wisi nieco większy plakat informujący o modlitwach i eucharystii.

Parter przerobiony jest na ogólnodostępną kaplicę. To kameralne i piękne  miejsce. Tu się modlimy i odprawiamy msze święte. Okna z jednej strony wychodzą na ulicę, a z drugiej na urocze betonowe mury przylegającego podwórka.

Przechodzący ulicą ludzie lub przejeżdżający tramwajem pasażerowie, niekiedy bywają więc zaskoczeni. Widok ubranych na biało zakonników lub księdza w ornacie nie należy przecież do normalnych,

Dziś jeden z braci poprosił mnie o zamianę. On wziął mszę świętą u sióstr Misjonarek Miłości, ja wyjątkowo dostałem akademicką w naszej kaplicy.

Tłum, w większości młodych ludzi. Schola śpiewająca pieśni o Duchu Świętym. Modlimy się, by On napełnił nas swoją mocą. Po modlitwie „Ojcze nasz” zza okna nagle słychać głosy kilku podpitych mężczyzn przechodzących chodnikiem. Jeden z nich, widząc mnie przy ołtarzu ubranego w czerwony ornat, zaczyna nagle głośno śpiewać klasyka: „Czerwooooony jak cegłaaa!”. Okna są otwarte więc doskonale go słychać.

Niektórzy wybuchają śmiechem, ja też nie mogę się opanować. I nagle znak pokoju staje się także znakiem przekazywania radości.

Święty Paweł miał rację: gdzie Duch święty tam radość. A dziś przecież zesłanie…

Chyba mam szczęście do „interaktywnych” mszy świętych.