Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

Czytałem historię o młodym mężczyźnie, którego życie z tygodnia na tydzień stało się nieznośne. Jego zawodowe stosunki z jednym z administratorów  własnej firmy mocno się pogorszyły. Początkowa niechęć, przerodziła się w nienawiść. Bezustanne myślenie o tym człowieku przeszło w końcu w obsesję. Zawładnęła nim ona tak dalece, że rozciągnęła się także na jego życie osobiste i religijne. Po pewnym czasie mężczyzna w końcu doszedł do wniosku, że musi zrezygnować z tej pracy.

Życzliwy mu znajomy zapytał wówczas:
- Czy pracowałbyś tutaj, gdyby nie ten człowiek?
- Tak – odpowiedział – Ale póki on tu jest, ja nie mogę tutaj pracować, za bardzo niszczy to moje życie.
- Dlaczego więc ustawiłeś go w centrum swojego życia?

Pytanie przyjaciela wydało się szokujące, więc oczywiście zaprzeczył. Jednak po jakimś czasie uświadomił sobie, że pozwolił temu człowiekowi i jego słabostkom zniszczyć swoje życie, podkopać wiarę i jakość stosunków z najbliższymi.

Pytanie o modlitwę jest pytaniem o cel, o to co, stawiamy w centrum naszego życia? Celem chrześcijanina nie jest szukanie własnej doskonałości, lecz nakierowanie wzroku na Boga, by nasze oczy na nowo patrzyły prosto. (Prz 4, 25)

Ktoś kto wpatruje się w Prawdę przestaje tracić energię na rozdrapywanie przeszłości. Nie zajmuje się swoimi porażkami czy opiniami innych ludzi, lecz pyta co jest właściwym centrum mojego życia? W czym ja pokładam nadzieję? Gdzie szukam wartości o sobie?

***

Brytyjski dziennikarz, Malcolm Muggeridge, który pod wpływem Matki Teresy, w wieku 79 lat został katolikiem napisał:

Gdy dziś czasami spoglądam na minione życie, najsilniej uderza mnie fakt, że to, co kiedyś zdawało się najistotniejsze i najbardziej kuszące, dziś wydaje się błahe, wręcz bezsensowne. Choćby te różne powierzchowne sukcesy; pragnienie, aby być znanym i być nagradzanym; rzekome przyjemności w rodzaju zdobywania pieniędzy, uwodzenia kobiet czy podróżowania po świecie tam i z powrotem, w górę i na dół, niczym szatan, wyjaśnianie i doświadczanie wszystkiego, co oferuje Targowisko Próżności. Gdy patrzę wstecz, te wszystkie usiłowania, by zadowolić siebie, wydają mi się czystą fantazją, „lizaniem ziemi”, jak to ujął Pascal.