Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

Egzamin na politologii. Wykładowca pyta studentki.
- Co pani wie o sytuacji gospodarczej w Polsce?
- Niestety, na to pytanie nie potrafię odpowiedzieć.
- A o zbliżającej się kampanii wyborczej?
Cisza
- Czy może mi pani omówić prognozy dotyczące sytuacji społeczno-ekonomicznej naszego kraju?
- Nic na ten temat nie wiem.
- To może o przygotowaniu Euro 2012?
Brak odpowiedzi.
- Proszę mi powiedzieć skąd pani pochodzi? – pyta łagodnie profesor.
- Z Bieszczad.
Egzaminator podchodzi bez słowa do okna i długo patrzy przed siebie. W końcu wdycha i mówi:
- Panie Boże, może by rzucić w cholerę to wszystko i pojechać w Bieszczady?

Każdy człowiek ma czasem taki moment, że chciałby rzucić to wszystko i wyjechać w przysłowiowe Bieszczady. Czymkolwiek one by nie były. Znaleźć miejsce, wolne od wszystkich problemów, dzwoniących telefonów, przychodzących maili, spotkań które należy odbyć, trudnych rozmów, konfliktów. Przestrzeń bez notorycznego zmęczenia.

Kiedy masz już dosyć społecznych konwenansów, kiedy okazuje się, że wspólnota w której mieszkasz, a nawet własna rodzina, wcale nie jest taka wspaniała, jak się to kiedyś wydawało. Kiedy chciałoby się rzucić pracę i tych, na których nie możemy już patrzeć...

Zaszyć się w miejscu, gdzie wszystko jest spokojne i bezpieczne. Każdy czasem marzy o swoich „Bieszczadach”.

Rozmawiam z małżeństwami, które przeżywają kryzys: „Dziękuj Bogu, że jesteś w zakonie” - słyszę. Narzeczeni zmagają się z pytaniem czy będą w stanie wspólnie założyć rodzinę? Czy obowiązki ich nie przerosną? Czy znajdą pracę, które pozwoli się utrzymać? „Ojcu to dobrze, bo nie ma już takich problemów” – twierdzą. Bracia, którzy w ostatnich latach odeszli z zakonu mówili, że nie są tutaj szczęśliwi, że ta kościelna machina zamiast rozwijać, zaczęła ich tłamsić. Znajomy zakonnik zwierza się, że gdyby jeszcze raz miał decydować o ślubach wieczystych z pewnością by ich nie złożył. Księża opuszczający swoje parafie, porzucający sutanny mówią o wielkim pragnieniu założenia rodziny.

Byleby znaleźć swoje „Bieszczady”.

Katarzyna ma trzynaście lat. Umawia się na spotkanie po czym wręcza mi plik zapisków i prosi abym się z nimi zapoznał. Czytam z przerażeniem, wstrząśnięty treścią. Teksty są jej pamiętnikiem, a jeden z opisów drobiazgowo  przytacza scenę gwałtu, w której dziewczyna jest ofiarą. Kolejny wstrząs. Oprawcą jest własny ojciec. Do gwałtu dochodzi trzy lata temu. „Teraz jestem obojętna, zahartowałam się”. Z przerażeniem czytam kolejne strony.  Przekaz uderza mnie jako księdza jeszcze mocniej. Okazuje się, że rok później dochodzi  do seksualnego zbliżenia z księdzem będącym u Kasi po kolędzie. Emocjonalnie ją zmanipulował.

Matka nie żyje od wielu lat.  Ojciec samotnie wychowuje dziewczynę.

Takich sygnałów nie można lekceważyć. Sprawa jest bardzo poważna. Konsultuję się ze specjalistami, wspólnie próbujemy obrać strategię działania. Z dziewczyną utrzymuję kontakt, zapewniam, że nie jest w tym sama. Ona twierdzi, że mi zaufała. Jednak na liczne prośby o spotkanie z terapeutą dziewczyna reaguje wycofaniem. „Boję się, że mój tata się dowie i będzie zły”. Sytuacja patowa. Na terapię osoby niepełnoletniej potrzebna jest zgoda prawnego opiekuna. Natomiast kontakt z policją zakończyłby się prokuraturą, a dziewczyna wylądowałaby w wychowawczym ośrodku. Czuję wściekłość na przemian z bezradnością.

Po kilku tygodniach następuje przełom… Opisane osoby zostają sprawdzone.

Dziewczyna nigdy nie mieszkała z ojcem. Mężczyzna opuścił swoją żonę zaraz po urodzeniu się dziecka. Katarzyna nigdy go nie poznała. Matka jest ciężko chora. Cała historia została wymyślona.

Dlaczego? Wciąż nie umiem odpowiedzieć.

Leszek Kołakowski ma rację. Tu na ziemi nie a sukcesu. Oczywiście są ludzie znani, cenieni, szanowani, jednak mimo wszystko wszyscy jesteśmy nieudacznikami.

Jeśli tylko zgodzimy się na to, że nie będziemy szefami wpływowych grup, dyrektorami wielkich firm, biskupami lub Tomaszem z Akwinu, jeżeli wiemy, że nie jesteśmy i nie mamy być doskonali, jeżeli nie wymagamy od siebie zbyt wiele, cieszymy się drobiazgami, jesteśmy pogodzeni z własnymi słabościami, z własnym życiem to wszystkim jest lepiej.

Nie warto uciekać w Bieszczady, bo to wszystko przed czym uciekamy dopadnie nas i tam. „Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” – mówił Mistrz z Nazaretu.

To nie o sukces chodzi, ale o przeżycie swojego życia do końca. Bóg wie co robi i kiedyś ukaże sens wszystkiego. A duchowi, który szepcze, aby się poddać i złożyć broń, należy zadedykować uroczy utwór rzeszowskiego zespołu „Wańka Wstańka”.