Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

Późny wieczór, wracam do celi z wieczornej spowiedzi, która przeciągnęła się ponad plan. Wcześniej rozmowa z 21-letnią dziewczyną chcącą popełnić samobójstwo. Patrzyłem zdumiony. Siedzi przede mną niezwykle ładna, drobna blondynka. Urody i wrażliwości na świat z pewnością zazdrości jej wiele koleżanek. Jest przed kolejnym spotkaniem z psychologiem, który prosił aby porozmawiała z księdzem
- Gdy umrę, co ze mną będzie? Czy Bóg się będzie na mnie gniewał?
- On nie przestanie Cię kochać… - zaczynam, ale słowa zatrzymują się w gardle kiedy dowiaduję się, że zamierza sobie odebrać życie właśnie dzisiaj.
- Ja nie pasuję do tego świata. – mówi przez łzy. – Chciałabym już być w niebie, gdzie nie będzie już cierpienia i bólu.

Wielka wrażliwość nie zawsze jest darem. Dziewczyna nie potrafi kłamać. Nawet w drobnej sprawie. Wówczas milczy. A gdy widzi czyjąś krzywdę, niesprawiedliwość czy oszustwo ogromnie to przeżywa.

Za sobą ma dwie nieudane próby samobójcze. Obiecuje, że da sobie jeszcze szansę. Modlę się, by Bóg pokazał jej tego sens.

Mam poczucie ogromnej nieużyteczności. Może to i lepiej. Cała ufność w Jezusie. Niech i On się trochę pomartwi. Nieraz mam wrażenie, że po to stawia mnie w sytuacjach, które przerastają, jakby chciał powiedzieć: „Nie spinaj się Krzysztofie, nie spinaj, pamiętaj kto zbawia ten świat”. A ja wciąż swoje.

Sprawdzam pocztową skrzynkę. Czytam maila od znajomego. Krystian przez lata należał do znanej grupą związanej ze światem przestępczym.





Nie ma tak krętych dróg, których by Bóg nie mógł wyprostować. Zło jest oczywiście złem, ale On ze wszystkiego, nawet naszych porażek czy błędnych decyzji, potrafi wydobyć dobro. Inaczej nie byłby wszechmocny. Nie byłby Bogiem. Widziałem już ludzi, którzy osiągnęli samo dno człowieczeństwa, a stawali na nogi, stając się dodatkowo wsparciem dla innych. Może tak będzie i tym razem?

Krystian pisze o doświadczeniu, które jest mi wyjątkowo bliskie. Gdyby w życiu mi wszystko wyszło i moja historia potoczyła się inaczej? Po której byłbym stronie? Gdybym spotkał na swojej drodze innych ludzi, gdyby wszystkie plany się  udały. Gdybym nie odniósł żadnych porażek. Gdzie byłbym teraz?


Kiedyś, przed laty miałem wizję swojego życia. Miało być po mojej myśli, a ktoś uparcie i niemal bezczelnie modlił się, by było po myśli Jego. Ile egoizmu było w tych życzeniach? Chcemy urządzić życie po swojemu: każdy zdrowy, piękny, bogaty, błyskotliwy. Wszystko ma się układać.

Chciałoby się szybko oddzielić chwast od pszenicy. Jak w dzisiejszej Ewangelii. A skąd wiemy co w naszym życiu okaże się naprawdę cenne, a co zwykłą błyskotką? Człowiek chce po swojemu, a Bóg, jakby na złość, swoje.

Gdyby Ignacy Loyola nie znalazł się w szpitalu z powodu ran odniesionych w czasie walki, nie było by zakonu jezuitów. Gdyby zabito jelenia, a nie męża świętej Joanny, nie było by sióstr wizytek.

Gdyby Andersen został aktorem, o czym marzył, a nie ożenił się ze śpiewaczką, która uważała go za niedołęgę i grafomana, która naśmiewała się z niego przy każdej nadarzającej się okazji, nie było by opowiadań, urodzonych z bólu i cierpienia samotnego człowieka.

Większość dzieł kultury powstaje dzięki ludziom nie zawsze zdrowym, nie zawsze szczęśliwym, takim, którym nie układa się w życiu, jakby sami chcieli. Skąd wiesz czy to co teraz przeklinasz, nie okaże się dla ciebie największym błogosławieństwem?

Kto wie, czy modlitwy osób tak przenikliwie dotkniętych cierpieniem nie trzymają tego świata w ryzach?

Dobrze, że nasze życzenia się nie zawsze spełniają. Bo pomyślnie, to znaczy po myśli Pana Boga, a nie naszej…