Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

W niedzielę odprawiałem Eucharystie w niewielkiej miejscowości pod Łodzią. Przed mszą dostaję intencję od proboszcza, którego zastępowałem. „Za + Adriana w II rocz. śmierci”.

Na kazaniu mówiłem o przemijalności i śmierci w kontekście czytań: Koheleta i Ewangelii. By nie bać się przyjemności, umieć życie smakować, jednak mieć świadomość, że tu do końca nikt i nic nie zaspokoi nas w pełni. Zawsze będziemy odczuwali brak. To pragnienie pełnego szczęścia. Nieba. Mieć perspektywę, że tu żyjemy tylko przez jakiś czas, nie należymy do tego świata. Mamy pragnienia, które wypełnić może jedynie Bóg i to dopiero po tej drugiej, lepszej stronie.

Dlatego nie jest tak, że Ci co odeszli do Pana umarli, a my tutaj żyjemy. Jest dokładnie na odwrót. To oni żyją, a my umieramy. Wspomniałem krótko o tragicznym wypadku w swojej rodzinie. O tym jak kruche jest nasze życie.

Po Mszy św. woła mnie proboszcz. Do zakrystii przyszła spłakana młoda matka, z ojcem i siostrą. Okazało się, że Adrian zginął tragicznie dwa lata temu. Miał 19 lat. „Ta msza święta to była magia - mówią. Dziękujemy. Za gesty i słowo właśnie o zmarłych, którzy są bezgranicznie szczęśliwi. A kiedy ojciec czytał modlitwę wiernych i doszedł do Adriana, nad ołtarzem zaczął latać czarny motyl”.

Sam tego nie zauważyłem, choć na co dzień doświadczam, że Bóg pociesza w ten sposób. My jedynie jesteśmy narzędziami, na dodatek, bez Jego mocy – nieużytecznymi  - doda Paweł.

Wyściskaliśmy się mocno. Wszyscy mieli łzy w oczach. Żegnając się pobłogosławiłem, dając krzyżyki na czoło.

Pan wydobywa dobro ze wszystkiego…

***

W tym roku w Krakowie odbył się pogrzeb bożego dominikanina ojca Joachima Badeniego. Postać dla nas braci ważna, odszedł w opinii świętości. O. Joachim często mówił o śmierci jako o czymś pięknym, czego już nie może się doczekać. Bez Pana Boga, utraciłby sens swojego życia – powtarzał, i tylko żywy kontakt z Chrystusem sprawia, że odczuwa prawdziwą żywotność i smak życia. Że czuje się wiecznie młody. „Starość – nie dotyczy” – tak powinno brzmieć hasło w leksykonie Badeniego. Nawet kiedy wieziono go raz do szpitala z podejrzeniem zawału, cały czas żartował, a w szpitalu rozbawiał pielęgniarki do łez. Powtarzał, że śmierć na zawał to przeżycie mistyczne.  „Zawał to czysty ból, czysty ból i doświadczenie mistyczne”. A po latach wydał książkę o ujmującym tytule: „Śmierć? Każdemu polecam!”.

Był dla nas jest prawdziwym Mistrzem, nazywał mnie „punkiem” i bardzo wspierał. Czuję się zaszczycony, ze mogłem go poznać. Kiedyś powiedziałem mu, że chciałbym przedstawić swoją rodzinę. Do tej pory się jednak nie udało. A teraz mam taką okazję. Jestem pewny, że moja mama może spotkać się z o. Joachimem, czego nie ukrywam bardzo jej zazdroszczę. Pewnie siedzą razem ze swoją siostrą, moimi dziadkami, naszym bratem Maćkiem i zataczają się ze śmiechu. Znając o. Badeniego jest u szczytu formy. Doborowe towarzystwo. Apostołowie, Matka Boża, święci o cudownym poczuciu humoru i Bóg w Trójcy świętej, który rozumie nas lepiej niż my siebie. On, który wciąż w pełni dzieli się swoją miłością i szczęściem. Żadnego lęku, osamotnienia, żadnych chorób, bólu, cierpienia. Poznawanie tego, co jest  teraz przed nami zakryte. Pełne zaspokojenie. Pełnia szczęścia – która na dodatek nigdy się nie skończy. Jest czego zazdrościć. Jest na co czekać. 

Dawid po śmierci swojego nowonarodzonego dziecka przeżył żałobę, by w końcu się pozbierać i dać się nadal poprowadzić Panu. To mądra lekcja. Swoje wypłakać, powierzyć Jemu i iść dalej. Bo to nam należy współczuć, że tutaj zostajemy. Jezus pokonał śmierć, więc jako chrześcijanie z niecierpliwością czekamy na wypełnienie się naszego życia. Dlatego nie trzeba lamentować, użalać się, wciąż rozdrapywać tego co było, lecz nawet trochę zazdrościć. Taką „chrześcijańską zazdrością”.

Oni naprawdę żyją – to my umieramy.