Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

Zimny grudniowy wieczór. Nasze białe habity, z powiewającymi na chłodnym wietrze czarnymi kapami w tym środowisku wyraźnie prowokują.

Gdy idziemy w kierunku głównego wejścia z więziennych cel zaczynają dobiegać okrzyki i gwizdy, które niosą się po więziennym podwórzu:
– Hej, dziewczyny! – Batmany k… – Wypier…
Słychać przerywany śmiech, gdzieniegdzie także rozmowy prowadzone pomiędzy więźniami przez otwarte okna.

Pierwsze drzwi, potężna krata, kolejne zabezpieczenia, ochrona. Areszt Śledczy w jednym z największych polskich miast. Żeby to zrozumieć, trzeba tam wejść. Atmosfera zamknięcia, przytłoczenie masywnymi murami, kolczasty drut, wieże strażnicze, kontrole. Wchodzimy w środowisko, gdzie habit nie jest przepustką do jakichkolwiek profitów, wręcz przeciwnie, na nasze stroje wielu więźniów patrzy z wyraźnym lekceważeniem. Widać, że nie przepadają za nami.

Przypominam sobie mocne słowa Jezusa: Jaką macie zasługę, gdy okazujecie życzliwość, tym, którzy i dla was są życzliwi? Czy to wyróżnia chrześcijan? Tak postępują przecież także niewierzący.

Są z nami osoby świeckie z Bractwa Więziennego i więzienny kapelan, młody diecezjalny ksiądz o nad wyraz pogodnym usposobieniu, jak na to miejsce. To ludzie o wielkich sercach, przychodzą tu zupełnie bezinteresownie. Rozmawiają, dzielą się wiarą, a jeśli mogą niosą pomoc materialną. Wiele osób oczekujących tu na proces traktuje ich z szacunkiem. – Wiesz bracie, myślę, że my zawdzięczamy więcej im, niż oni nam – zwierza się kobieta w średnim wieku, przychodząca tu od wielu lat.

Do małego pokoju wchodzą więźniowie. Od trzech do sześciu, w zależności od celi. Za kilka dni Boże Narodzenie, ten czas spędzą w zamknięciu. Gdy ja będę jadł karpia, zagryzał uszkami z barszczem i cieszył się rodzinną atmosferą świąt, na ich stole pojawi się chudy śledź, a później wrócą do swoich odrapanych pryczy.

Składamy życzenia, łamiemy opłatek, częstujemy słodyczami. To moja pierwsza wizyta w areszcie, odkąd jestem w zakonie. Czuję niepewność. Jeden z potężnych mężczyzn spogląda na mnie z góry. Tatuaże na ciele, pod oczami niewielkie znaki symbolizujące grypserę, więzienną subkulturę. Jego ręka jak moje dwie. Jest wzrostu o co najmniej półtorej głowy wyższego niż ja, a nie należę do osób najmniejszych. Podchodzę wyciągając dłoń:
– Życzę ci, abyś jak najszybciej wyszedł na wolność... Nie dawaj się przeciwnościom, będziemy się modlić – wykrztuszam z siebie.
Mężczyzna przez krótką patrzy na mnie z bezbarwnym wyrazem twarzy. Ignorancja połączona z poczuciem wyższości. Jestem pewien, że nie odwzajemni życzeń. Po chwili czuję siarczysty i mocny uścisk:
– Dzięki stary, a ja tobie życzę kasiory, bo to w życiu najważniejsze…

Żadne wyniosłe słowa ociekające teologicznymi frazesami. Proste, szczere, uczciwe. Pamiętam je do dziś i z uśmiechem wspominam.

Od jutra będę smutny, od jutra.

Dzisiaj jednak będę szczęśliwy:
Do czego służy smutek, do czego?
Dlatego, że wieje nieprzychylny wiatr?
Dlaczego mam się dzisiaj martwić o jutro?
Może jutro będzie wszystko jasne
Może jutro zabłyśnie już słońce.
I nie będzie żadnego powodu do smutku.
Od jutra będę smutny, od jutra.
Ale dzisiaj, dzisiaj będę szczęśliwy
i powiem do każdego smutnego dnia:
Od jutra będę smutny.

Dzisiaj nie.