Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

Kilka miesięcy temu wracałem z rekolekcji nocnym pociągiem z Krakowa. O 22:00 na stacji w Gliwicach wita mnie Ola. Mama dwójki wspaniałych dzieci, którym, razem ze współbraćmi Maćkiem i Piotrkiem, „wyczarowywaliśmy” z przyniesionych kamieni pomarańcze i inne owoce. Uroki "szpakowych pielgrzymek" i pierwsze lekcje magicznych sztuczek...

Przez okno Ola wciska mi wałówkę ze świeżymi racuchami oraz kilka książek, które „muszę koniecznie przeczytać”. Wśród nich znajdują się „Dwie krainy” o. Marcina Jelenia. Uśmiecham się do siebie  widząc na okładce sympatyczną twarz zakonnego współbrata. Zabawne, że też książka trafia do mnie tak okrężną drogą. „Razem z mężem i dziećmi jesteśmy nią zachwyceni” – dodaje na pożegnanie Ola machając z peronu do odjeżdżającego pociągu.
 
Zajadając się ciepłymi racuchami, z przejęciem czytam o przygodach Zygfryda i Leona.

Powieść doprawdy wyśmienita. Napisana chytrze: niby dla dzieci, a wszyscy dorośli, którym książkę podarowałem są nią zachwyceni.

Otrzymałem przy okazji doskonały prezent na pierwszą komunię siostrzeńca. Kiedy niedawno się z nim widziałem Nikodem opowiadał, że książkę przeczytał z mamą jednym tchem. Siostra kiwa głową, potwierdzając.

Tak więc pozwolę sobie na reklamę. O. Marcinowi chwalić się nie wypada, zrobię to za niego. Mam nadzieję, że mi wybaczy. Dobrymi ludźmi dzielić się trzeba i koniec.

Jeśli chcecie poczytać historię o pięknej tęsknocie za niebem, w bardzo przystępny sposób zrozumieć istotę sakramentów, przekazać swojemu dziecku czym jest wiara, a jednocześnie przeżyć świetną przygodę – koniecznie zerknijcie na „Dwie Krainy”. Pełna symboli, napisana zrozumiałym językiem powieść o tym, że dzieci Boże nie są z tego świata.

Jestem także po lekturze drugiej i trzeciej części. Z tego co dowiedziałem się od autora, ukażą się w najbliższym czasie.

Kiedyś jeden z bliskich znajomych opowiadał mi o swoich przygodach, które przeżył trafiając do aresztu śledczego na kilka miesięcy. Został niesłusznie oskarżony. W końcu przerwał historię i mówi: „Wiesz Krzysiek, tego nie da się do końca przekazać. Jak będziemy w niebie to pokażę Ci na telebimie”.

Już nie mogę się doczekać…

W niebie będziemy odpoczywali i oglądali, będziemy oglądali i kochali, będziemy kochali i wychwalali. Oto co będzie na końcu, ale bez końca. Bo jaki inny jest nasz cel, jeśli nie dojście do Królestwa, które nie będzie miało końca?