Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

Kiedy pełen współczucia Dominik Guzman wracał z odwiedzin u więźniów w Zakładzie Karnym w Potulicach, a była zima i srogi mróz dawał mu się we znaki, przywołał brata Reginalda, który szedł nieco z przodu i przemówił tymi słowy:
- Bracie Reginaldzie, pisz.

Ten wyciągnął długopis spod połatanego habitu i odrzekł:

- Oto jestem gotów.
- Napisz czym jest prawdziwa radość. Przybywa posłaniec i mówi, że wszyscy niemieccy, francuscy i polscy biskupi wstąpili do zakonu dominikańskiego. Napisz: To nie jest prawdziwa radość.

I że właśnie nawrócili się wszyscy dostojnicy z Kurii Rzymskiej, arcybiskupi i biskupi, i nie tylko oni, ale nawet prezydent Stanów Zjednoczonych i prezydent Rosji. Napisz: To nie jest prawdziwa radość.

I jeśli dojdzie jeszcze do ciebie wieść, ze moi bracia udali się do muzułmanów i wszystkich nawrócili na wiarę katolicką, albo, że ja otrzymałem od Boga dostatecznie wiele łask, żeby uzdrawiać chorych i czynić mnóstwo cudów, otóż mówię ci: to też nie jest prawdziwa radość.

A ponieważ tak mówił i mówił przez trzy kilometry, mocno zdziwiony brat Reginald zapytał:
- Ojcze, czym więc jest prawdziwa radość?

- Oto ona: otóż wracam z dworca PKP, burza śnieżna szaleje w mieście. Ulice są tak sparaliżowane przez korki i zawieje, że muszę wysiąść z tramwaju na Bałutach i dalej iść pieszo, w środku nocy, przez zaspy. W drodze, na Limanowskiego, zostaję pobity przez bandę złodziei, którzy mnie obrabowują. Dochodzę do zakonnego domu swoich braci, a zima tak się sroży, iż u kraju mojej tuniki porobiły się sople lodu, które nieustannie biją mnie po nogach, tak, że mnie poraniły aż do krwi. Cały ubłocony, w zimnie i mrozie, docieram do drzwi, długo dzwonię, stukam i wołam, i oto w domofonie pojawia się głos mojego brata i pyta: „Ktoś ty?”. Wtedy odpowiadam: „Brat Dominik”. Na co on rzecze: „Co mi tu za brednie opowiadasz, idź precz. Poza tym, to nie pora na wizyty, wynoś się stąd”. A ponieważ nalegam brat odpowiada: „Idź sobie nędzniku, nie wejdziesz: jest nas tutaj dostatecznie wielu i wcale ciebie nie potrzebujemy”. A ja, wciąż u drzwi mówię do blaszanego mikrofonu: „Dla miłości Bożej, przyjmij mnie tylko na tę jedną noc”. Ale on na to: „Nie, idź precz! Idź do schroniska i poproś o schronienie, jeśli zechcą cię przyjąć”.

Kiedy idę do schroniska, na ulicy Struga zauważa mnie patrol policji. Myśląc, że jestem uciekającym przestępcą, przesłuchują mnie, zamykają na kilka godzin w lodowatej celi: „To cię oduczy okradania uczciwych ludzi!”.

Posiniaczony, skostniały z zimna, z krwawiącym nosem, dowlekam się do schroniska i długo dzwonię, aż siostra dyżurna budzi się i pyta zza drzwi: „Ktoś ty?”. Odpowiadam: „Brat Dominik”. Ale ona na to: „Wynocha, kłamiesz, jesteś tylko włóczęgą. W każdym razie to nie pora na wizyty, wynoś się stąd. Nie ma wolnych łóżek. Daj ubogim spać!”.

Otóż, jeśli zachowałem cierpliwość i nie zaznałem trwogi, jeśli to wszystko zniosłem z radością, myśląc o cierpieniach miłosiernego Chrystusa, napisz, bracie Reginaldzie, że jest to radość doskonała, prawdziwa cnota i zbawienie duszy.

Miłościwemu Chrystusowi niech będzie cześć i chwała na wieki wieków. Amen.