Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

- Czy wie Ojciec, że morze ma codziennie inny kolor? – stwierdza nagle Marianka podczas rozmowy na Jamnej. Mieszka w Gdańsku, więc wie o czym mówi. A ja ignorant, z dalekich Bieszczad, tego nie wiedziałem. Przecież pochodzę z rejonów, gdzie – jak twierdzili z zazdrością (a jakże!)  moi koledzy ze studiów – „niedźwiedzie chodzą po ulicach”. A niedźwiadki mają przecież codziennie ten sam kolor!

To czego uczy tradycja monastyczna, to tego, by jak najlepiej smakować życie. Każdą chwilę, każdy moment. By ze smakiem wypić kawę, posłuchać ulubionej muzyki, odkrywać, że pozornie banalne rzeczy mogą mieć codziennie inny smak. Że nawet morze, niby to samo, a codziennie zmienia kolor.

Aby w pełni być tu i teraz.

O. Stanisław Gurgul, dominikański misjonarz od kilkudziesięciu lat pracujący w Afryce, opowiadał jak przyjechał do niego Ryszard Kapuściński (w książce „Heban” jest o tym wzmianka). Kiedy o. Stanisław wiózł go samochodem przez kameruńskie drogi, Kapuściński nagle poprosił, by zatrzymać samochód. - Patrzyliśmy w to samo miejsce – wspominał dominikański misjonarz – ja nic nie widziałem, a Kapuściński robił świetne zdjęcia.

Kiedy otacza nas nadmiar bodźców proste radości życiowe zaczynają znikać. Stajemy się wówczas bardziej niespokojni, gnani pośpiechem i uzależnieni.

W życiu człowieka zanurzonego w kulturę polegającą na zdobywaniu i konsumowaniu jest mniej swobody i spokoju, a więcej obsesyjnej aktywności i przesady – stwierdzi Merton. Nadmierna zachłanność na nowe doznania powoduje niecierpliwość i utratę wewnętrznej harmonii. Życie człowieka zaczyna przeżerać w końcu idea: jeśli nie doświadczy wszystkiego, nie pojedzie wszędzie, nie zobaczy wszystkiego, nie będzie uczestniczył w dużej liczbie doświadczeń innych ludzi, to jego życie okaże się małe i bez znaczenia.

Modlitwa uwalnia od nadmiernego przywiązania do rzeczy stworzonych, daje zdrowy dystans do świata, a także wewnętrzną harmonię.

„Szacunek wzbudza nie to co przyjmujesz lecz czego odmawiasz” – rapuje Ten Typ Mes. Duch wieje kędy chce - także przez warszawskich raperów. Piotr ma rację. Na tym polega mądrość ascezy. To co skonsumowane mniej cieszy. Paradoksem wstrzemięźliwości jest nie negacja świata przyjemności, lecz przeciwnie. Kryje się za tym mądrość, że przyjemności trzeba umieć sobie dawkować.  Bo niedosyt jest lepszy od przesytu.

Jak bardzo znudzeni życiem bywają ludzie, którzy żyją w nadmiarze i w nadmiernej wygodzie. Wciąż spotykam takich, także w klasztorach. Największym wrogiem duchowego życia nie jest życie „nieludzkimi ślubami” lecz nuda. A nuda zawsze wkrada się, kiedy w życiu człowieka występuje nadmiar. Nadmiar czasu, nadmiar jedzenia, nadmiar bodźców, nadmiar informacji, ale i nadmiar pracy.

Harmonia pomiędzy pracą, wypoczynkiem a modlitwą jest po to, aby nasze życie miało smak. Aby morze i niebo miały codziennie inny kolor...

Jeśli czytasz książkę - czytaj więc książkę. Jeśli pracujesz - pracuj. Jeśli rozmawiasz - rozmawiaj. Jeśli słuchasz muzyki - słuchaj. Jeśli smakujesz niepasteryzowane pszeniczne piwo - smakuj. Jeśli cieszysz się wolnym czasem - ciesz się. Jeśli parzysz Yerba Mate - parz. Jeśli się modlisz - módl się.

Bądź uważny, a odczujesz smak chwili. I doświadczysz, że wszystko jest łaską. A życie smakuje jak nigdy wcześniej...