Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

Na ósmym roku, dyrekcja zarządziła, by wychowawca z każdej klasy wybrał najtrudniejszych pedagogicznie uczniów, na psychologiczne testy. Zostałem wyróżniony. Pamiętam, że obok siedział kolega z bogatą już kartoteką policyjną, drugi cierpiał na manię prześladowania innych, kolejny wciąż wpadał „w złe środowisko”, jeszcze inny nie panował nad swoim językiem. Doborowe towarzystwo – można rzec.

W liceum chodziłem tak często do dyrektora, że mam wrażenie, że chyba w końcu się polubiliśmy. Z matury próbnej zostałem wyrzucony. Instytucja przytłaczała mnie. To uczenie się na czas, na terminy, oceny, wywiadówki, wielogodzinne siedzenie w ławkach, sprawdziany… Moja natura się buntowała. W jednym semestrze potrafiłem mieć 260 opuszczonych godzin, mój kolega ze szkolnej ławy, punkowiec-anarchista, później jeden z ważniejszych ludzi lokalnych bojówek szalikowców, a dziś poważny człowiek w polskim futbolu – wiernie mi towarzyszył. To był dla mnie niezwykle cenny czas.

A dziś? Jestem w zakonie, w których struktury i zinstytucjonalizowany rytm życia są normalnością, od października znowu zaczynam naukę… A co najlepsze: nie zamieniłbym tego za nic.

I o tym będą te rekolekcje. Że jesteśmy powołani do tego, by mocą Świętego Ducha dokonywać rzeczy, które nas przerastają, większych od nas samych. Że jesteśmy stworzeni do czegoś więcej, niż moglibyśmy przypuszczać - i nawet szkołę można polubić. 

Konferencje będą dialogowane – jak w tradycji naszego zakonu często bywało. Połączę siły z bardzo zacnym dominikaninem o. Maciejem Chanaką, duszpasterzem krakowskiej „Przystani”.

Zapraszamy uczniów, nauczycieli i rodziców.

To początek roku, więc nawet jeśli przyjdzie dziesięć osób, nie szkodzi. W tym czasie chcemy dobrze mówić Jezusowi o Was. Niech Duch Święty wieje – tak jak chce.