Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

Artur. Kochałeś za bardzo. Kiedy przyszło odrzucenie straciłeś wiarę w sens życia. Nie udało się Ciebie uratować. Odchodziłeś w potężnych mękach. Kilka godzin wielkiego cierpienia. Lubiłem Twoje poczucie humoru, często razem żartowaliśmy, jakby próbując przekłuć szkolną codzienność, która nas przytłaczała. Twoja śmierć choć na moment połączyła rodziców. Zawsze chciałeś, aby mogli być razem…

Rafał. Podziwiałem Twój niezłomny hart ducha, kiedy nie bałeś się zadzierać z najmocniejszymi. Kiedy wyjechałeś za ocean dochodziły do nas jedynie cząstkowe wieści. Po latach opowiedziałeś, co przeszedłeś. W Stanach trafiłeś do publicznej szkoły, gdzie poniżano Cię z powodu białego koloru skóry. By przetrwać włączyłeś się do lokalnego gangu. Chora spirala nienawiści. Przemoc za przemoc. Po kilku latach Twoja sytuacja wymknęła się spod kontroli. By nie stracić wolności i wyrwać się z zapętlonych matni, wróciłeś do Polski. Wielu myślało, że jesteś twardy i nie do złamania. W zadziornym języku, połączonym z pewnością siebie nie miałeś sobie równych. Tylko niewielu wiedziało, że pod tą skorupą krył się wyjątkowo wrażliwy na świat człowiek. Kiedy pewnej nocy znaleziono Cię wiszącego na barierce, nie mogliśmy uwierzyć, że Ciebie już z nami nie ma…

Krzysiek. Byłeś dla wielu wzorem. Niektórzy Ci nawet zazdrościli, o czym pewnie wiedziałeś. Zawsze na pierwszej linii. Świetny sportowiec, żadnych problemów ze szkołą, z życiem towarzyskim. Wciąż otoczony kolejnymi adoratorkami. Z niezrozumiałych powodów na studiach zająłeś się dilerką. Trafiłeś do aresztu, tam zaciągnąłeś nowe zobowiązania, popadłeś w długi. Nie widząc wyjścia z sytuacji pociągnąłeś za spust, tym razem na własnej skroni…

Tarzan. Zostałeś legendą krakowskich hipisów. Zawsze pod prąd, wrażliwy na ludzką biedę, człowieka i otaczający świat. Zniszczony przez cierpienie i nałogi. Mówiono, że do końca zachowałeś godność i człowieczeństwo. Nigdy się nie spotkaliśmy, jednak pamiętam, jak kiedyś, wiele lat temu, Twoja książka pomogła mi uwierzyć w mój Kościół. Paradoks, gdyż sam się do niego dystansowałeś… Żałuję, że nie mogłem Ci towarzyszyć w ostatniej drodze, wierz mi bardzo chciałem. Twoja litania bezdomnego po dziś dzień robi na mnie piorunujące wrażenie…

Wojtek. Twoje odejście poruszyło wielu przyjaciół. Byłeś i jesteś niezwykłym człowiekiem, o czym świadczy kilkaset wpisów pod artykułem o Twoim tragicznym odejściu. Twoja skromność i uczynność była dla mnie godna podziwu. Nigdy nie miałeś wrogów, byłeś lubiany przez wszystkich. Pamiętam, jak kilka razy graliśmy w siatkówkę. Nigdy nie przypuszczałem, że skończysz w sportowym klubie, w reprezentacji. Znaleziono Cię nad ranem, zamarzniętego, przysypanego śniegiem. Był zimny grudniowy poranek. Lekarz stwierdził wewnętrzne obrażenia, sugerując pobicie. Nikt, kto Ciebie choć trochę znał, nie może do dziś pojąć, jak mógłbyś mieć nieprzyjaciół? „Odeszła jedna z najbardziej wartościowych osób jakie miałem szczęście poznać” – napisał po Twoim odejściu Tomek. Niektórzy mówią, że Bóg zabiera człowieka, kiedy to jest dla niego najlepsze. Inni, że wówczas, gdy kocha najbardziej. Wojtku, czy On nie mógłby kochać Ciebie, choć odrobinę mniej? Teraz jesteś po tej drugiej, lepszej stronie, gdzie nie ma już śmierci, cierpienia i bólu. Wierzę też, że wstawiasz się tam za mną.

Arturze, Rafale, Krzysztofie, Tarzanie, Wojciechu. Tego pamiętnego dnia, Ukrzyżowany umierał z Wami.

Światło okienne, mrok pokonujące, zmiłuj się nade mną
Światło okienne, pokoju ostojo, zmiłuj się nade mną
Światło okienne, nadziejo potrzebujących, zmiłuj się nade mną
Światło okienne, snu obietnico, zmiłuj się nade mną
Światło okienne, posłanie bezpieczne, zmiłuj się nade mną
Światło okienne, oczekiwanie budzące, zmiłuj się nade mną
Światło okienne, herbato gorąca, zmiłuj się nade mną
Światło okienne, ręko miłość i pokój czyniąca, zmiłuj się nade mną

Z pustki ulic, wybaw mnie
Z obcości poczekalni dworcowych, wybaw mnie
Z chłodu klatek schodowych, wybaw mnie
Z mroku piwnic, wybaw mnie
Z mokrości jaskiń, wybaw mnie
Z trwogi komisariatów, wybaw mnie
Z piekła domów dla obłąkanych, wybaw mnie

Panie, Boże, jeśli chcesz dać mi szczęście wiekuiste
Proszę nie o trony i chwałę
Proszę o metr kwadratowy
Podłogi w Twej kuchni
O koc dziurawy i o coś pod głowę
Niech mi położą rękę na włosy
A potem sen, sen, sen...
Na wieki wieków.
Amen