Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

Zaprzyjaźniony ksiądz Wacław Grądalski, od lat zajmujący się Polsce wspólnotami Cenacolo, dwa tygodnie temu prowadził rekolekcje w jednym z naszych dominikańskich kościołów. W dzień rozpoczęcia otrzymuję smsa: „Wierzę, że Pan mnie do czegoś użyje. Nie muszę widzieć owoców. Bo cóż ja im mogę dać?”.

Dzwonię chcąc pokrzepić dobrym słowem. Jestem bowiem przekonany, że przy naszych kościołach (tu nieskromnie zaznaczę) kręcą się najlepsi ludzie.
- Zobaczysz, będziesz zadowolony. To wspaniała młodzież - mówię.
- Wiesz Krzychu, nie muszę być zadowolony. Bylebym był blisko Jego, On zadba o resztę.

Dotknęły mnie jego słowa. Wacek jest mądrym, świetnym księdzem i po raz kolejny wbija mi klina. Oczywiście ma rację. Wcale nie musimy być zawsze zadowoleni ze swojej pracy,  nie musimy nawet widzieć jej owoców. One mogą być niewidoczne. Ważne, że Pan tego chce od nas. Skoro jesteśmy w tym, a nie innym miejscu, to widocznie On ma w tym jakiś cel.

Tylko, że bez regularnej osobistej modlitwy i cierpliwego milczenia, nasze duchowe życie traci sens. Przestajemy ufać w Opatrzność, a zaczynamy w siebie.

A jeśli o milczeniu mowa. Ojciec Adam Wyszyński wraz z duszpasterstwem akademickim „Kamienica” rozpoczął na roratach spotkania z mnichami pustyni. Dzięki temu, uczestnicząc w porannych mszach czy przygotowując się do kazań, na nowo odkrywam mądrość Ojców. Jestem zafascynowany ich prostotą i głębią, jakże inną od płaskiej i powierzchownej psychologii, z którą zbyt często się spotykam.

W jednej z książek poświęconej tematyce znajduję ciekawy tekst:


Te słowa kłócą się ze współczesnym sposobem życia, w którym „dzielenie się myślami” stało się jedną z największych cnót. I zdaję sobie sprawę, że w tym momencie, jako autor internetowego bloga, strzelam sobie samobójczą bramkę.

Henry Nouwen komentując Diadocha z Pontyki pisze, iż wmówiono nam, że mamy dzielić się z innymi wrażeniami, uczuciami, a nawet wewnętrznymi poruszeniami naszej duszy. Takie wyrażenia jak: „Dziękuję, że podzieliłeś się tym ze mną” lub „Dobrze było podzielić się tym z tobą”, pokazują, że drzwi naszej łaźni parowej są najczęściej otwarte. Co więcej, ludzie, który wolą swoje życie wewnętrzne zachowywać dla siebie i go nie obnażać, wywołują zwykle zaniepokojenie i są często uważani za zahamowanych, aspołecznych lub po prostu dziwnych. Czy nasze raczej nałogowe niż cnotliwe dzielenie się nie prowadzi bardziej do spłaszczenia relacji zamiast do wspólnoty? Często wracamy do domu z sesji dzielenia się z odczuciem, że zabrano nam coś cennego, że podeptano naszą ziemię świętą.


Bez przestrzeni na samotność, by po prostu pobyć przed Panem, chrześcijanin usycha. I może wypowiadać piękne słowa, wyczytane w mądrych książkach czy zacnych gazetach, ale one już nie zapładniają, tracą moc. Może dorabiać teologię modlitwy w biegu, modlitwy zmęczeniem, pracą, czy modlitwy snem (moja ulubiona). Jako dominikanie jesteśmy w tym mistrzami. Ale na długi dystans to nie wystarcza. Nie ma życia.

Modlitwa to marnowanie czasu przez żywym Chrystusem. Najlepsza jest w samotności, przed Najświętszym Sakramentem. I nie ważne, że efektów możemy nie widzieć, ważne, że On chce, abyśmy przy Nim trwali.