Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP

Pamiętam gdy w nowicjacie otrzymałem dominikański habit, taki sam jaki nosił Dominik. Miałem ochotę w nim spać i pracować. Jak kiedyś mnisi od świętego Benedykta. Wyobrażałem sobie, że będę prowadził teraz życie kontemplacyjne polegające na chodzeniu w kapturze po ulicach miasta i klasztornym korytarzu. „Ewangelizacja świadectwem” – myślałem. Kaptur na głowie, więc zakonnik się modli – tak mówi tradycja. Na szczęście moi przełożeni zawsze okazywali zdrowy rozsądek, delikatnie korygując naiwną pobożność. Do dziś nie mogę w to uwierzyć, ale dopuszczono mnie do profesji wieczystej.

Kiedy leżałem na gołej posadzce krakowskiej bazyliki, składając wieczyste śluby zakonne, nie mogłem powstrzymać płaczu. Trząsłem się w spazmach, jednocześnie wstydząc się swoich łez. Nie był to jednak płacz człowieka pogrążonego w smutku zmarnowanego życia, lecz kogoś kto doświadczył Bożego miłosierdzia. Schola śpiewała O Spem Miriam i nagle wszystko stało się inne. Konflikty, urazy, problemy, które wydawały się nie do rozwiązania, w obliczu Jego łaski nagle nabrały znaczenia i sensu. Nigdy wcześniej nie przeżyłem czegoś takiego. Ryczałem jak dzieciak, bo ogarniała mnie Jego miłość, z którą nic na tym świecie równać się nie mogło.

Nie mogłem uwierzyć, że zakon który kocham, miejsce w którym po raz pierwszy w życiu poczułem się jak u siebie, będzie moim domem – aż do śmierci. 

Rok później przyjąłem święcenia kapłańskie. Byłem najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Miałem plany zmieniania świata. Nosiłem w sobie przekonanie, że moje słowa, napełnione Bożą Mocą dokonają cudów. Że ludzie słysząc Dobrą Nowinę z kapłańskich ust zafascynują się nią, niemal tak samo jak ja.

Były różne momenty. Takie kiedy ze śmiechu bolała mnie przepona i takie, gdy biegłem do kaplicy z poczuciem niezrozumienia i bólu.
 
Nigdy jednak nie żałowałem swojej decyzji.

Dominikański zakon, kapłaństwo to najpiękniejsze rzeczy jakie mnie w życiu spotkały. Mimo iż seminaryjna formacja dobiegła końca, Pan Bóg nie zakończył swojej pracy. Niczym mądry pedagog dodaje wyzwań, wciąż ucząc pokory. Potrafi zakpić z nadęcia, z tego żałosnego napuszenia. Jakby chciał powiedzieć „nie bądź taki ważny Krzysztofie i przestań się tak napinać. To ja zbawiam świat, a nie ty”.

Benedyktyński mnich Anselm Grun uczy: „Pozwól, by się na ciebie zawaliło wszystko, i czekaj, aż Bóg, który wprowadził cię w tę sytuację, wyciągnie cię z niej”.

To nie sukcesy lecz porażki są najcenniejsze, gdyż dzięki nim możemy przestać liczyć na siebie i zacząć na Niego. Łatwiej się o tym mówi, jednak zdecydowanie trudniej przerabiać to na własnej skórze.

Kolejny dzień rekolekcji dla dziewczyn w Domu Samotnej Matki. Idę na autobusowy przystanek kiedy zaczepia mnie Marcin. Potężna postura, tatuaże schodzące aż na palce u rąk. Wygląd przestępcy połączony z wyjątkowo niskim tembrem głosu sprawiają, że ogarnia mnie lęk. Próbuję się przełamać stając wyprostowany i patrząc odważnie w oczy. Wulgaryzmy nie robią na mnie wrażenia. Używa ich jako przerywników, aby złapać oddech. Dziwny widok. Zakonnik w białym habicie, słuchający bluzgów, które opisują wiarę. „Bo Kościół to nie k… budowla, ale kościół jest we mnie! I h… mnie obchodzi, że ludzie się mnie boją!”. Zaraz odjeżdża mój autobus, więc proponuję rozmowę w klasztorze.

Żegnamy się podając sobie ręce. Jadę do dziewczyn myśląc, że niejedna z nich została porzucona przez podobnych „twardzieli”. Po cichu liczę, że Marcin jednak nie przyjdzie. Po prostu się go boję. Boję się nie tylko jego wyglądu, sposobu mówienia i wyrażania emocji, lecz chyba najbardziej własnej bezradności. Tego, że nie będę potrafił mu pomóc.

Bóg chce inaczej i Marcin niespodziewanie zjawia się w klasztorze. Zapamiętał moje imię, ulicę. Już na klasztornym korytarzu zdążył wystraszyć młodą dziewczynę czekającą na psychologa. Zaraz potem delikatnie mnie poproszono, abym w przyszłości wybierał inne miejsca na tego typu spotkania. Nie protestuję, gdyż rozumiem owe argumenty.

Poznaję jego historię. Kilka lat w Legii Cudzoziemskiej sprawiły, że ma poważne problemy ze zdrowiem. Nerwowo nie wytrzymuje i ucieka w alkohol, przelotne związki. Podczas rozmowy wyciąga ostry sprężynowy nóż i patrzy na moją reakcję.
- Wiesz ojciec co to jest?
- Wiem.
- Mogę nim rzucić lub odebrać komuś życie.
- Możesz, jesteś wolnym człowiekiem.
Nagle ostrze przykłada sobie do nadgarstka i zmienia głos na jeszcze bardziej niski. Mam wrażenie, że robi to z premedytacją.
- Nie boję się krwi, a dzięki legii nóż stał się moim przyjacielem.

Serce zaczyna mi bić szybciej.
- Nie chcę widzieć Twojej krwi, więc odłóż nóż – mówię.
Marcin bez słowa podaje białą broń do mojej ręki.
- Zobacz, można się z nim zaprzyjaźnić.

Jako snajper był na misji w jednym z krajów Afryki. Twierdzi, że ma na koncie kilkadziesiąt zabójstw. „Była wojna, robiłem to w obronie życia”. Przełykam ślinę. Przypomina mi się świadectwo polskiego żołnierza, który przyjechał z Iraku. Wrócił niemal bez włosów, jako strzępek nerwów. Były okresy, w których niemal co piętnaście minut w polskiej bazie było słychać strzały. Nie chciał już wracać, mimo iż oferowano mu jeszcze wyższe pieniądze. Do dziś nie może się do końca pozbierać.

Marcin nie był u spowiedzi przez ponad trzydzieści lat. Twierdzi, że czeka go piekło. Kiedy mówi o Bogu oczy zaczynają mu się szklić. „Przecież ku… ja już nie będę inny” – dusi przez łzy.

Siedzę wstrząśnięty. Byłbym nieuczciwym głupcem mówiąc, że „wszystko się ułoży”. Rozsądek podpowiada, że jednak nie wszystko. Na ludzkiej psychice są ślady i zranienia, które pozostają w nas do końca.

Wiem, że katechetyczna historia powinna skończyć się szczęśliwie. Marcin znalazł pracę, zyskał przyjaciół, założył szczęśliwą rodzinę. Jezus uzdrowił go z chorób somatycznych i emocjonalnych zranień.

Niestety, ta historia katechetyczną nie jest. Na kolejnym spotkaniu Marcin rezygnuje z chęci spowiedzi. „Coś mi odbiło, że ojcu tak powiedziałem. Może potrzebuję czasu?” – stwierdza.

Chce wierzyć, że Bóg ma do niego swoje sposoby dotarcia. Tym razem niewidoczne dla mnie.

Śliczna dwudziestosześcioletnia dziewczyna od czterech lat zarabia jako prostytutka na północy Polski. Wszystkie pieniądze topi w alkoholu i hazardzie. Żyje z dnia na dzień. W momencie zupełnego kryzysu prosi o pomoc. We współpracy z pewną organizacją udaje się znaleźć dla niej nowe miejsce, w którym mogła by ułożyć swoje życie na nowo. Kobieta rezygnuje po kilku dniach i wraca do starego środowiska, doskonale wiedząc, że jest ono dla niej destrukcyjne. „Pierd… waszą pomoc” - krzyczy.

Takich opowieści mógłbym podać sporo. Słysząc poharatane ludzkie historie, mam ochotę płakać razem z tymi ludźmi. Podobno z czasem można się uodpornić, zachować dystans. Podobno.

Widząc ból i cierpienie, któremu nie umiem zaradzić, chciałbym móc powiedzieć niczym Piotr: „Nie mam srebra ani złota. W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź!” – ale takiej mocy nie dostałem. Nie potrafię uzdrawiać jak mój Pan z Nazaretu.

Kilka dni temu, będąc w Szczecinie, byłem odwiedzić w onkologicznym szpitalu mojego 12 letniego przyjaciela, który od 3 lat walczy z chorobą nowotworową. W połowie zeszłego roku amputowano mu nogę. Jest bardzo dzielny, podobnie jak jego rodzice.

Kiedyś za jedno bliskie mi małżeństwo modliłem się przez kilkanaście miesięcy – rozeszło się. Do dziś nie rozumiem tego – o czym mówiłem Mu wielokrotnie.

Owszem, bywają wspaniałe chwile, kiedy ludzie stają na nogi, powracają do pionu, ale są i historie, które zostawiają zawód i rozgoryczenie. To żadne nośne homiletyczne przykłady. Żaden barwny dodatek do seminaryjnych opowieści, o tym, jakich to wielkich dzieł Bóg dokonuje przez nas.

Rodzicie dziecka, które związało się z homoseksualnym środowiskiem proszą o pomoc. Ojciec dziewczyny, która uciekła z domu pyta co ma zrobić? Mężczyzna, który przez hazard stracił swój cały majątek, a długi będą spłacać jego dzieci, zastanawia się jak teraz ma żyć… Żona po tragicznej śmierci męża głowi się jak wyżywić piątkę dzieci i opłacić rachunki za kilkaset złotych miesięcznie? Kolejne maile proszące o pomoc lub modlitwę, telefony, rozmowy, spotkania.

Szukamy wspólnie rozwiązań, bywa, że w ciemno. Owszem, jest sztab specjalistów, ukończone stosowne studia, szkolenia, są ośrodki, z którymi współpraca bardzo się przydaje. Jednak bywa, że i to nie wystarcza... 
 
Jak z tym wszystkim żyć? Co poradzić? Odpowiem zupełnie szczerze. Nie wiem.

Jednak znam Kogoś kto wie.