Opowieści z betonowego lasu
Krzysztof Pałys OP Maj 2011

To problem, nad którym ludzie łamali sobie głowy od wieków, a teologia (o ile dobrze pamiętam za Leibnizem) nazwała ten temat teodyceą.

Czytam Wasze wpisy. Aniu K: nie potrafię odpowiedzieć na Twoje pytania, bo zwyczajnie, tak jak i Ty, jestem pełen pytań. Wiem jedno, gdzie ludzki ból tam zawsze jest „ziemia święta”. Gdzie niesprawiedliwość i krzywda, tam cierpiący Chrystus. Przy cierpieniu zawsze trzeba milczeć, nie wymądrzać się, aby nie popaść w zuchwałość, nie zachować się jak przyjaciele Hioba.

Mnie również na widok niezasłużonego niczym cierpienia chce się zwyczajnie płakać. Przez rok chodziłem do onkologicznego szpitala (dzieci 1-18 lat) i widziałem jak niektórych rodziców choroba dziecka łączyła, a dzieci stawały się dojrzalsze i bardziej empatyczne na innych. Spotykałem jednak i rodziców, którzy sobie zupełnie z tym nie radzili. Widziałem rozpadające się małżeństwa, dzieci przepełnione bólem, pełne buntu, noszące w sobie poczucie niesprawiedliwości. Nigdy więc nie śmiałbym powiedzieć komukolwiek z tych osób, że Bóg tak chciał. To by było nieludzkie. Pan Bóg przecież tego nie chciał.

Bóg dla każdego człowieka chce dobra i szczęścia. Zło nie pochodzi od niego. Jestem przekonany, że On z każdej sytuacji, nawet najtrudniejszej, potrafi wydobyć dobro. To jakaś przedziwna tajemnica krzyża. Nie wszystko musimy widzieć teraz.

Byłem dziś na mitingu AA, słyszałem kolejne poruszające świadectwo walki z chorobą alkoholową. Wracałem do celi myśląc o dzisiejszym dniu. Gdy odkładałem notatki na półkę, zwróciłem uwagę na pogiętą pomarańczową książeczkę będącą zapisem korespondencji Thomasa Mertona z Czesławem Miłoszem. Pamiętam jak przed nowicjatem czytałem ją z wypiekami na twarzy. Po latach znowu przewracam kilka kartek, patrzę na zakreślone cytaty, dawne zapiski na marginesie i czytam:

„Życie jest po naszej stronie. Milczenie i Krzyż, które znamy, to siły, których nie da się pokonać. W milczeniu i cierpieniu, w rozdzierającym wysiłku, aby pozostać uczciwym pośród nieuczciwości (przede wszystkim naszej własnej nieuczciwości), we wszystkim tym jest zwycięstwo. To Chrystus prowadzi nas poprzez ciemności życia do światła – o jakim nie mamy pojęcia, a które można znaleźć jedynie przechodząc przez pozorną rozpacz.

Wszystko musi zostać poddane próbie. Wszystkie relacje muszą przejść przez doświadczenia, wszelka wierność musi przejść przez próbę ognia. Wiele trzeba stracić. Wiele w nas musi zostać zabite, nawet z tego, co w nas najlepsze. Ale Zwycięstwo jest pewne. Zmartwychwstanie jest jedynym światłem i z tym światłem nie można pobłądzić”.

Naucz mnie Boże, zadowolenia z mej własnej bezradności w duchowym życiu...