Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP
Modlitwa Powszechna
Sercem Kościoła jest jego modlitwa. A że modlitwie chrześcijan przewodzi zawsze Chrystus, który umarł i zmartwychwstał za wszystkich, stąd w modlitwie Jego wyznawców nikt nigdy nie pozostaje poza Kościołem.
-
2009-04-29
Ciiisza
o ekskomunice i nie tylko
Kolejny ładny i podnoszący na duchu tekst. 2 pytania do o. Macieja: 1. Dlaczego kościół - mimo, iż nie orzeka nigdy o potępieniu konkretnego człowieka - w praktyce za życia odsuwa od sakramentów ludzi, którzy nie widzą sensu w części nauki KRK, albo uważają, że nie są w stanie jej wypełnić? Co więcej, jak sam Ojciec napisał, czasem posuwa się dalej i nakłada ekskomunikę. Jeśli Jezus widzialnie nawet Judasza nie wykluczył (o ile się nie mylę Judasz spozywałostatnią wieczerzę) to dlaczego kościół może "orzec, że ktoś jest poza widzialną jego wspólnota" ? Jak pogodzić zachowanie Jezusa ze słowami, że komu zatrzymacie grzechy są mu zatrzymane? 2. Pisze Ojciec, że miłość można odepchnąć. Czy jeśli człowiek naprawdę zaznałby miłości i opieki Boga byłby w stanie ją odrzucić? A jeśli nie zaznał, nie widzi jej wswpim życiu, to czy można winić go za to, że Boga nie szuka, a może nawet Go nienawidzi? Nie chcę przez to powiedzieć, że Ojciec wini, ale nie jestem w stanie uwierzyć w to, że to wina człowieka- bardziej widzę tu winę Boga, który stworzył nas nie dając nam nieomylności.
- Lumen Gentium 2009-06-25 Flauius
- o ekskomunice i nie tylko 2009-04-29 Ciiisza
- bardzo ciekawy tekst 2009-04-12 Jed
Dobry Pasterz nie rozkazuje powrotów. Nie prowokuje ich, wykorzystując nasze czułe miejsca, by toksycznie nas związać ze sobą. On przyciąga samym Sobą... przyciąga każdą wolność. Niefałszowanym zapachem i smakiem miłości dociera do najbardziej oddalonych i zakazanych przez "wierzących i pobożnych" miejsc profanum. Chce być rozpoznany w nieoczekiwanych momentach przez każdego... rozpoznany niepowtarzalnie.
... więcej »Żywe paschalne doświadczenie BARANKA ZABITEGO ŻYJĄCEGO NA WIEKI, to jedna z bardziej właściwych definicji prawdziwej TRADYCJI KOŚCIOŁA, którą w sercach wiernych przechowuje nie tyle strachliwa z natury ludzka rutyna ale sam Duch Święty - Parakletos. Inna, nie wykluczająca pierwszej, przypomina o odpowiedzialności Kościoła za Tradycję i brzmi następująco: "abyście się wzajemnie obdarzali miłością tak, jak ja was pokochałem" (por. J 15).
Jak można z miłością adorować niewidzialnego Boga, który ukrywa się utajony w Najświętszych Postaciach Eucharystycznych, jednocześnie opluwając drugiego człowieka, który jest widzialną ikoną Boga i cząstką Ciała Chrystusa? Jak można czcić Najświętszy Krzyż, a jednocześnie wylewać pod nim cała swoją żółć i nienawiść wobec przeciwnika politycznego? Chrystus na drodze naszego życia utajony jest w monstrancji o wielorakich rysach.
