Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP
Uzdrawiające potwierdzenie
Próbuje sobie zarysować w wyobraźni obraz historii ewangelicznego Bartymeusza i przypomina mi się historia pewnej kobiety. Była to jedna z moich pierwszych spowiedzi, zaraz po święceniach. Starsza kobieta wyznała, że ostatni raz spowiadała się przeszło 50 lat temu. Sposób, w jaki została potraktowana, zraniło ją na całe życie. Długo musiała czekać, aby przełamać swój opór i ponownie się wyspowiadać. Choć nie przestała wierzyć i chodziła na mszę, nie korzystała jednak ze spowiedzi. Nie z lęku przed Bogiem, ale z lęku przed człowiekiem.
-
2009-10-27
Kasia (Sz)
Trafna uwaga, że boimy się spowiedzi z lęku przed człowiekiem a nie przed Bogiem. Sama skorzystałam ...
Trafna uwaga, że boimy się spowiedzi z lęku przed człowiekiem a nie przed Bogiem. Sama skorzystałam z sakramentu spowiedzi po wielu latach i najbardziej bałam się księdza nawet jeśli nie popełniłam grzechów druzgocących. Tak bardzo się bałam jego reakcji, że oddalałam spowiedź w nieskończoność. W końcu przerwałam to błędne koło, ale spowiedź jest dla mnie zawsze krępująca. Najbardziej brakuje mi u duchownych samodzielności w myśleniu, które zastępują wyuczoną formułką i zestawem pokut (chodzi mi o fragmenty Pisma Świętego), które nijak nie wiążą się z tym, z czego człowiek się spowiadał. A przecież powinny być jakimś sensownym remedium. Pozdrawiam - Kasia.
- dziękuję za to Słowo, dobrze jest uświadomić sobie, że w... 2009-10-29 telka
- Piękne 2009-10-28 Owieczka
- Trafna uwaga, że boimy się spowiedzi z lęku przed... 2009-10-27 Kasia (Sz)
- Dziękuję! 2009-10-25 Ludwig
Dobry Pasterz nie rozkazuje powrotów. Nie prowokuje ich, wykorzystując nasze czułe miejsca, by toksycznie nas związać ze sobą. On przyciąga samym Sobą... przyciąga każdą wolność. Niefałszowanym zapachem i smakiem miłości dociera do najbardziej oddalonych i zakazanych przez "wierzących i pobożnych" miejsc profanum. Chce być rozpoznany w nieoczekiwanych momentach przez każdego... rozpoznany niepowtarzalnie.
... więcej »Żywe paschalne doświadczenie BARANKA ZABITEGO ŻYJĄCEGO NA WIEKI, to jedna z bardziej właściwych definicji prawdziwej TRADYCJI KOŚCIOŁA, którą w sercach wiernych przechowuje nie tyle strachliwa z natury ludzka rutyna ale sam Duch Święty - Parakletos. Inna, nie wykluczająca pierwszej, przypomina o odpowiedzialności Kościoła za Tradycję i brzmi następująco: "abyście się wzajemnie obdarzali miłością tak, jak ja was pokochałem" (por. J 15).
Jak można z miłością adorować niewidzialnego Boga, który ukrywa się utajony w Najświętszych Postaciach Eucharystycznych, jednocześnie opluwając drugiego człowieka, który jest widzialną ikoną Boga i cząstką Ciała Chrystusa? Jak można czcić Najświętszy Krzyż, a jednocześnie wylewać pod nim cała swoją żółć i nienawiść wobec przeciwnika politycznego? Chrystus na drodze naszego życia utajony jest w monstrancji o wielorakich rysach.
