Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP

ikona Chrystusa uzdrawiającego w sadzawce Betesda

Sadzawka Owcza, po hebrajsku zwana Betesda. Kilkanaście dni temu mogłem w jej ruinach przeżyć poruszające nabożeństwo sakramentu uzdrowienia. Nikt mnie nie uprzedzał i nie odpychał. Niesiony wspólną modlitwą, czułem jak jestem troskliwie wprowadzany do samego Źródła Wody Żywej. Panie, dziękuję Ci za człowieka, który mnie namaszczał Twoją miłosierną ręką. Dziękuję za Twoje Oblicze rozpromienione w twarzach tych, którzy obejmowali mnie modlitwą. "Niech Cię błogosławi Ojciec i Syn i Duch Święty" - tak właśnie Ojciec uzdrawiająco przygarnia nas w swym Kościele do swego serca swoimi dłońmi: Chrystusem I Duchem Świętym (św. Ireneusz z Lyonu). 

Moje doświadczenie, to zupełna odwrotność sytuacji, w której znalazł się opisany w ewangelii chorujący od trzydziestu ośmiu lat. A przecież działo się to w  bliskości Miejsca Najświętszego (Betesda zaopatrywała w wodę Świątynię Jerozolimską), w szabat, który jest świętowaniem Bożej dobroci.

W imię religii można odepchnąć człowieka. My chrześcijanie potrafimy niejednokrotnie skutecznie odpychać i izolować od siebie tych, którzy i tak przez grzech wystarczająco są zepchnięci na niebezpieczne pozycje. Biada nam chrześcijanom, przygarniętym kiedyś miłosiernie w Chrystusie -   "byliśmy umarli z powodu grzechu i niezdolni się zbliżyć do Ciebie" (Modlitwa Eucharystyczna o Tajemnicy Pojednania I) - jeśli nie szukamy i nie ocalamy, tych którzy poginęli lub których pogubiliśmy sami.

Najświętsze Słowo Boga i Ojca (samo zresztą i jedyne, pełne nieskończonej dobroci), poniżywszy się w niewypowiedziany sposób i nachyliwszy ku nam, raczyło zamieszkać wśród nas. Słowo to, żeby nas pojednać z Bogiem i Ojcem, uczyniło, wycierpiało i powiedziało za nas to wszystko, co my sami winniśmy zrobić, gdyśmy jeszcze byli nieprzyjaciółmi i wrogami Boga. Tak więc znajdując się daleko od błogosławionego życia w wieczności, zostaliśmy do niego z powrotem wezwani przez Chrystusa - pisał w VII wieku św. Maksym Wyznawca (fragment II czytania z Liturgii Godzin, tom II - środa IV tygodnia WP, str. 241-243).

Biada nam jeśli zajmujemy się wyłącznie sobą, narcystycznie urażeni i zadufani, pozamykani lękliwie na wszystkich nieprzystających nie tyle do Chrystusa i Jego przesłania, co do skostniałych kościelnych konwenansów. Niektóre już tak skutecznie zatęchły, że sparaliżowane są brakiem pamięci o tym, że płynął w nich kiedyś ożywczy strumień wiary i miłosierdzia. Pobłogosławieni znakiem Ojca, Syna i Ducha Świętego, powinniśmy pytać siebie, na ile pozostajemy jeszcze rozpoznawalnym obliczem błogosławieństwa Boga. Powołaniem wierzących jest przygarnąć świat do swego Serca, które w  Kościele nie jest naszą wyłączną własnością lecz darem Ducha i jest nim Chrystus! Serce Boga, jak pokazuje tajemnica Wielkiej Soboty, rozchylone jest nawet na otchłań, gdzie wydawałoby się, że Boga być nie powinno. Jak widać, Bóg lubi "gorszyć" pobożnych i w Chrystusie poszedł ogłosić [zbawienie] nawet duchom zamkniętym w więzieniu, niegdyś nieposłusznym (1P 3:19-20), by ucztować z grzesznikami i celnikami. Obyśmy, mając zbyt wygurowane mniemanie o sobie a małoduszne wobec innych, nie rozminęli się z tą Boską ucztą, na której usługują sami aniołowie.

Przy owczej sadzawce leżał człowiek w niemocy i widząc Ciebie, Panie, zawołał: „Nie mam człowieka, który wrzuciłby mnie do sadzawki, gdy poruszy się woda. Gdy ja dochodzę, inny mnie
wyprzedza i przyjmuje uzdrowienie, a ja leżę w niemocy”. Zbawiciel, ulitowawszy się, mówi do niego: „Ze względu na ciebie stałem się człowiekiem, ze względu na ciebie przyoblekłem się w ciało, a ty mówisz, że nie masz człowieka? Weź więc swoje łoże i idź”. Ty wszystko możesz, wszystko słucha Ciebie, wszystko!

Współczujący Chryste, który ukształtowałeś człowieka nieskazitelną Ręką, przybyłeś  teraz Uzdrowienie Chorych. Podniosłeś sparaliżowanego przy sadzawce Betesda poprzez Słowo. Dlatego wołamy: wszechwładny Panie, Chwała Tobie! Możesz zrozumieć krańce ziemi w zagłębieniu dłoni, Jezu. Boże bez początku wraz z Ojcem i Mistrzem wszystkich rzeczy Duchem Świętym; pojawiłeś się w ciele, aby leczyć choroby i wygnać cierpienia, udzielając światła niewidomych i Słowem Bożym wskrzesić paralityka, nakazując mu iść szybko, dźwignąwszy na ramiona łoże. Dlatego wszyscy z nim grajcie i wołacie: Chryste miłosierny, chwała Tobie (z liturgii wschodniej na III Niedzielę Wielkanocną). 

Gdyby Bóg nie zniżył się do tego miejsca, do bycia jednym z nas, aż po granice człowieczeństwa, czyli aż po śmierć, ciągle byśmy tak mówili: „Nie mam człowieka”. Nieraz się słyszy: „Gdyby Bóg był na moim miejscu...”. ON JEST - BÓG I CZŁOWIEK. Bądź zatem jak Bóg, stań się człowiekiem!