Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP

Odkupienie to nie jednorazowy gest litości Boga względem nas, ale przemyślany, długofalowy projekt... na całą wieczność. Przemyślany, bo Bóg z miłości przed wszelkim czasem przewidział, zapragnął je względem każdego człowieka.

Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa,
On napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym
na wyżynach niebieskich - w Chrystusie.
W Nim bowiem wybrał nas przez założeniem świata,
abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem.
Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa,
według postanowienia swej woli,
ku chwale majestatu swej łaski,
którą obdarzył nas w Umiłowanym.
W Nim mamy odkupienie przez Jego krew -
odpuszczenie występków,
według bogactwa Jego łaski.
Szczodrze ją na nas wylał
w postaci wszelkiej mądrości i zrozumienia,
przez to, że nam oznajmił tajemnicę swej woli
według swego postanowienia, które przedtem w Nim powziął
dla dokonania pełni czasów,
aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie:
to, co w niebiosach, i to, co na ziemi.
W Nim dostąpiliśmy udziału my również,
z góry przeznaczeni zamiarem Tego,
który dokonuje wszystkiego zgodnie z zamysłem swej woli,
po to, byśmy istnieli ku chwale Jego majestatu -
my, którzyśmy już przedtem nadzieję złożyli w Chrystusie.
W Nim także i wy usłyszawszy słowo prawdy,
Dobrą Nowinę waszego zbawienia,
w Nim również uwierzyliście i zostaliście naznaczeni pieczęcią Ducha Świętego, który był obiecany.
On jest zadatkiem naszego dziedzictwa w oczekiwaniu na odkupienie, które nas uczyni własnością [Boga], ku chwale Jego majestatu. 

Ef 1, 3-14

Długofalowy, tzn., że jest to plan na całą wieczność. Miłosierdzie Boga nie zatrzymuje się na wyłącznie na wybaczeniu grzechów, ale włącza nas w swoje Boskie Życie. Jak mówili ojcowie Kościoła: Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek stał się Bogiem. Ta znana formuła teologiczna - nazywana „złotą regułą soteriologii patrystycznej” - przypisywana jest różnym autorom wczesnochrześcijańskim: Ireneuszowi z Lyonu, Atanazemu, Ojcom Kapadockim (Bazylemu, Grzegorzom z Nyssy i z Nazjanzu), Maksymowi Wyznawcy. Stwierdzenie to, chociaż wydaje się paradoksalne, nie jest tylko zwykłą grą słów. Wyraża jedną z głównych myśli teologicznych Ojców Kościoła i stanowi kluczowy motyw  w chrześcijańskim nauczaniu na temat naszego zbawienia.

O tym, że nie jest to wyłącznie poetyka świadczy każda Eucharystyczna Komunia. Przyjmujemy Ciało Chrystusa, które włącza nas w Trójcę. Chrystus jest bowiem Drogą do życia w Niej, Prawdą o Komunii Ojca, Syna i Ducha Świętego i i żyje Życiem Trójcy. Tak karmimy się Trójcą.