Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP

Chrystus, w czasie swojej ziemskiej misji, wysłuchiwany był przez Ojca zawsze, gdy postępował w Duchu Świętym: Jezus pełen Ducha Świętego, powrócił znad Jordanu i Duch prowadził Go po pustyni (Łk 4,1); Potem powrócił Jezus w mocy Ducha do Galilei (Łk 4, 14); Duch Pana nade mną ( Łk 4, 16). W Duchu Świętym nieustannie modlił się do Ojca a Pascha była jednym wielkim wołaniem do Ojca o Ducha. Francuski teolog René Laurentin w swojej monografii "Nieznany Duch Święty" podkreśla, że boskość Jezusa, z której zewnętrznych objawów przez Wcielenie zrezygnował (kenoza - por. Flp), objawiała się wyłącznie przez Ducha (chrzest, cuda, Tabor, wskrzeszenie). Chrystus, którego pokarmem było czynienie woli Ojca (J), sam z siebie nie mógł uczynić żadnego cudu. O każdy pokornie i ufnie prosił Ojca w Duchu Świętym.

Gdy Chrystus prosi Ojca o oddalenie kielicha goryczy w Ogrójcu, nie zostaje wysłuchany. "Niewysłuchana" modlitwa Chrystusa staje się wysłuchaną w Nim samym. On sam jest odpowiedzią, gdy pełni wolę Ojca w Duchu Świętym. Jego posłuszeństwo wyprasza także wierzącym dar Ducha Świętego: jako Baranek "oddał Ducha" (J 19,30), aby życie z Ducha tchnąć w nas (por. J 6, 63). Jak mówi Pismo: z Jego wnętrza popłyną strumienie wody dającej życie. Powiedział to zaś o Duchu, którego mięli otrzymać wierzący w Niego, Duch bowiem jeszcze nie zstąpił, ponieważ nie dokonało się uwielbienie Jezusa (J 7, 37-39). Jezus prosił o Ducha w Mowie Pożegnalnej, co teologicznie wyraża ikona Trójcy Świętej Rublowa: dialog nad planem zbawienia człowieka.

Dialog wychodzi od Syna, którego symbolizuje centralny anioł. Syn spogląda na Ojca i wychyla się ku Niemu. Jego prawica błogosławi kielich symbolizujący konieczność i zgodę na złożenie paschalnej ofiary, bo Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza". A powiedział to o Duchu, którego mieli otrzymać wierzący w Niego; Duch bowiem jeszcze nie był <dany>, ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony (J 7,38-39). Chociaż wizualnie to Syn jest w centrum, jednak kompozycyjnie w centrum jest Duch. Potwierdza to mimika i gest Ojca. Ojciec, który zawsze wysłuchuje (J 11,42) spełnia prośbę Syna: nie odwzajemnia jednak fizycznie spojrzenia Syna, ale spogląda na Ducha, ku któremu zwrócona prawa dłoń w geście błogosławieństwa. Duch pokornie odpowiada na posłanie przez Ojca. 

Pierwszym owocem posłania Ducha Świętego przez Ojca jest wskrzeszenie Jezusa: On, Duch Prawdy... On mnie uwielbi (J 16,14-15); zabity wprawdzie na ciele, ale powołany do życia Duchem (1 P 3,18-22; por. Rz 8,11; Rz 1,4; Kol 2, 12). Jezus pozwala się ufnie prowadzić Duchowi aż po śmierć. W niej nie może już niczego uczynić dla siebie, bo otchłań jest miejscem, w którym wydaje się, że już w ogóle nic wydarzyć się nie może. A jednak Jezus zostaje przez Ojca wyprowadzony z otchłani mocą Ducha Ożywiciela, jak wyznajemy w Credo.

Duch Jezusa uczy nas dojrzałej modlitwy, formuje naszą wewnętrzną postawę wobec Ojca. Stąd, każdy ochrzczony powinien prosić o najważniejszy dar Ojca, zgodnie ze słowami samego Chrystusa: Ojciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą (Łk 11,13). Duch Boży upodabnia nas wewnętrznie do Chrystusa. Św. Paweł stwierdza: Wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: Abba, Ojcze (Rz 8,14-15). I choć w życiu, tak jak Jezus w Ogrójcu, targani jesteśmy lękiem i niepewnością czy zostaniemy wysłuchani, Duch przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak. Jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami. Ten zaś, który przenika serca, zna zamiar Ducha [wie], że przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą Bożą (Rz 8,26-27)

Apokalipsa wzywa wierzących do takiej modlitwy prośby, w której z dziecięcą ufnością otwarci jesteśmy na słuchanie i usłyszenie odpowiedzi Boga: Kto ma uszy do słuchania, niechaj posłyszy, co mówi Duch do kościołów (Ap 2, 11a).