Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP

Chrystus w dzisiejszej Ewangelii wywraca wszelkie mury naszych stereotypów na temat tego, którzy to są ci "nasi" a którzy to są ci "obcy" .

Ani Żydzi nie są odrzuceni przez Boga ani obcy dla Kościoła (Jan Paweł II nazywa ich naszymi starszymi braćmi, a Benedykt XV wręcz ojcami w wierze), jakby niektórym pasowało do ich narodowych i politycznych koncepcji, tłumaczących całą ich pogardę i złość na rzeczywistość. Bo dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne. Podobnie bowiem jak wy niegdyś byliście nieposłuszni Bogu, teraz zaś z powodu ich nieposłuszeństwa dostąpiliście miłosierdzia, tak i oni stali się teraz nieposłuszni z powodu okazanego wam miłosierdzia, aby i sami mogli dostąpić miłosierdzia (Rz 11, 29-31). Wątek ten nie raz już tutaj poruszałem, także w przedostatnim wpisie o Edycie Stein, pokazując absurdy niektórych polskich tłumaczeń oficjalnych tekstów liturgicznych Kościoła.

... nie modlimy się bezpośrednio o nawrócenie Żydów w misjonarskim znaczeniu, lecz o to, aby Pan doprowadził do takiego historycznego momentu, w którym my wszyscy będziemy zjednoczeni ze sobą nawzajem - Benedykt XVI, Światłość świata

Ani my te nie jesteśmy aż tacy "swoi", jakby nam się  wydawało tylko dlatego, że przyjęliśmy chrzest i jesteśmy pokoleniem JP II. Przynależność do Chrystusa wynika wyłącznie z miłosierdzia - albowiem Bóg poddał wszystkich nieposłuszeństwu, aby wszystkim okazać swe miłosierdzie (Rz 11,32) oraz z żywej, ciągle na nowo ponawianej wiary - kobieto, twoja wiara wielka. Niech ci się stanie, jak chcesz (Mt 15,28). Wiara jest darem a nie własnością, czego Chrystus  nauczał naród pierwszego wybrania a dziś przypomina nam przez słowa św. Pawła:  Jeżeli zaś niektóre gałęzie zostały odcięte, a na ich miejsce zostałeś wszczepiony ty, który byłeś dziczką oliwną, i razem [z innymi gałęziami] z tym samym korzeniem złączony na równi z nimi czerpałeś soki oliwne, to nie wynoś się ponad te gałęzie. A jeżeli się wynosisz, [pamiętaj, że] nie ty podtrzymujesz korzeń, ale korzeń ciebie. Powiesz może: Gałęzie odcięto, abym ja mógł być wszczepiony. Słusznie. Odcięto je na skutek ich niewiary, ty zaś trzymasz się dzięki wierze. Przeto się nie pysznij, ale trwaj w bojaźni! (Rz 11,17-20).  

Chrystus przekracza wszelkie bariery, mimo iż ludzie Kościoła nie raz mają pokusę, by reglamentować i iście korporacyjną mentalnością rozdzielać Bożą łaskę, przypominając zarządców a nie braci  - odpraw ją, bo krzyczy za nami! Bożej miłości nie da się zatrzymać. Ona dociera wielkodusznie wszędzie tam, gdzie Bóg sam pragnie wędrować i gdzie inni - "ci, obcy"  - są Go spragnieni, choćby jego Oblicze skryło się pod postacią innych pragnień. Kościół związany jest sakramentami, ale Chrystus nie - jak mówi mądrość teologiczna Kościoła - i dociera na krańce, by i tam budować swój Kościół, choćby był niedostrzegalny strukturalnie.

Tak,
nawet kiedy nie wierzę
jest we mnie miejsce
dla niewiary niedostępne
skrawek dzikiej łaski
rezerwat uparty
nieprzetrzebiony
nietknięty śpiący w ciele ból
muzyka która w ciszy gniazdo wije

Anna Kamieńska, Niewiara

Ilustracja z Codexu Aureus Epternacensis przedstawia opowiadanie o niewieście kananejskiej. Kodeks powstał w latach 1030-1050 w opactwie benedyktyńskim w Sankt Willibrord w Echternach.

Dzisiejsza ewangelia przestrzega nas przed pogardą kimkolwiek, kto - wydawałoby się - nie jest wystarczająco "nasz". To przestroga dla nas, by nie "widzieć" ludzi według naszych stereotypów i przyzwyczajeń, by nie dzielić według narodowych i politycznych kryteriów, być nie widzieć Kościoła wyłącznie tylko tam, gdzie docierają fale radiowe, choćby to był "katolicki" głos w twoim domu. Kościół nie jest tam, gdzie "obiektywnie" wskaże i potwierdzi red. naczelny Frondy czy Tygodnika Powszechnego. Jeśli wiarę mamy z  Ducha, według Ducha też powinniśmy rozumieć Kościół i dostrzegać jego granice, bo Duch Święty nie da się ograniczyć i jak wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża (J 3,8). Bóg ma kłopoty z arytmetyką i liczba zbawionych nie zgadza Mu się - na nasze szczęście ale i ku przestrodze -  z liczbą ochrzczonych.

Jedno jest pewne: w Chrystusie wszyscy ludzie  już są sami swoi!