Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP

Przypowieść o robotnikach w winnicy, Ewangeliarz bizantyjski - XI w. 

Jako wierzący mam tak żyć, jakby to była moja ostatnia możliwa godzina miłosierdzia, zgodnie z uwagą apostoła Pawła: nie chcę jednak, bracia, pozostawiać was w nieświadomości co do tej tajemnicy - byście o sobie nie mieli zbyt wysokiego mniemania (Rz 11,25). Św. Teresa z Lisieux w autobiografii pisała, że gdyby nie miłosierdzie Boże, to z powodu swojej wrażliwości znalazła by się "na ulicy". Do końca swoich dni zachowała bojaźń, ale i ogromną ufność: Tak, czuję, że choćbym na sumieniu miała wszystkie możliwe grzechy, to i tak bym poszła, ze skruszonym z żalu sercem, rzucić się w ramiona Jezusa, gdyż wiem, jak drogi jest Mu syn marnotrawny, który do niego powraca. To prawda, że w swym uprzedzającym miłosierdziu dobry Bóg uchronił mnie od grzechu śmiertelnego, lecz nie dlatego, wcale nie dlatego idę ku Niemu lecz z ufności i miłości. A do swojego duchowego brata pisała: Bracie mój, wierz mi, Dobry Bóg nie dał ci za siostrę nikogo wielkiego, lecz kogoś maleńkiego i kto jest bardzo ułomny.

Jako wierzący mam też jednocześnie zachować takie spojrzenie Boga wobec tych, którzy pozostają jeszcze daleko od Niego - nie patrząc złym okiem na to, że On jest dobry - jakby to nie była, w moich własnych oczach, ostatnia godzina miłosierdzia dla nich. Człowiek nie może sprowadzać Boga do miary swoich myśli ani wiązać Jego postępowania ze swoimi pojęciami sprawiedliwości i dobroci, widząc kogokolwiek już za potępionego. Teresa z Lisieux do ostatniej chwili swojego życia modliła się za zbrodniarza Pranziniego, który podciął gardło dwóm kobietom i jednej dziewczynce. Potwornie cierpiąc, nigdy nie zwątpiła w to, że i on miał u Boga swoją godzinę miłosierdzia i myślała o nim jak o swym pierwszym dziecku, ufając Bogu: chcę cierpieć, aby ocalić duszę.

 

Ostatnim w oczach ludzi, który stał się pierwszym wybranym przez Chrystusa do najintymniejszej relacji wewnątrz Trójcy, okazał się "dobry" łotr. W ostatniej godzinie życia otrzymał, rozpoznał i przyjął zaproszenie do Miłości Ojca, Syna i Ducha Świętego, dla której nigdy nie jest za późno, by odnajdywać człowieka. Bo jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi moje - nad waszymi drogami i myśli moje - nad myślami waszymi (Iz 55,9).

Oducz mnie
czytania człowieka
jak
naukową książkę

Oducz szukania przyczyn
sądzenie karcenia
Naucz wyrozumienia
i kochania

Adorując wielkość
możliwości
świętość
piękno
dotyk Twojej ręki

Dorota Sosnowska