Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP

Głos - dźwięk wołającego przebija się przez pustynię, a może jak proponuje tłumaczenie ks. Jakuba Wujka, przedziera się przez głuszę puszczy, by nad Jordanem (obraz sakramentów) naprowadzić nas na Słowo. Pustynia Judzka, przez którą trzeba przejść by dotrzeć z Jerozolimy nad Jordan zbudowana jest , jak sam Izajasz zauważa - z dolin, gór i wzgórz, urwisk i stromych zboczy. Wiele wysiłku czeka każdego, kto pragnie usłyszeć na dnie (nad Jordan trzeba zejść w dół) swojego serca dźwięk, który pozwala usłyszeć, zobaczyć i dotknąć Słowa Życia (por. 1 J 4, 1-4).

Lubię się przypatrywać ludziom na ulicy, w tramwaju, w metrze... Widzę w nich siebie. Obserwowane twarze gdzieś się ciągle spieszących się, wyczekujących niecierpliwie, załatwiających i troszczących się gorączkowo o kolejną sprawę z listy potrzeb, skarg i życiowych zażaleń, zabieganych i zadyszanych, skrywają lepiej lub gorzej ukrywany niepokój. Wpierw go właśnie widzę, ale pod nim staram się jednak odszukać ikonę pragnienia Boga, bo przecież niespokojne jest serce człowieka, dopóki nie spocznie.... w Bogu. Świat jest rzeczywistością bardzo ikoniczną, ale mniej lub bardziej zapudrowaną. Niekiedy dajemy się nieźle nabrać nad ten make up.

Codziennie docierają do nas tysiące informacji, a mimo wszystko jesteśmy nie wystarczająco poinformowani, by wiedzieć szczęśliwie. Każdego dnia migają przed naszymi oczyma miliony obrazów, więcej jesteśmy nimi niemiłosiernie bombardowani, a mimo wszystko ciągle tęskno za czymś... (za Kimś?) wyglądamy, spragnieni autentyczności spojrzeń. Chcemy namacalnie dotknąć wszystkiego - życie mieć w garści, a ono szyderczo wymyka się nam. Czym, jest głos bez słowa? Jest pustym dźwiękiem, który niczego nie oznacza. Głos bez słowa dźwięczy w uchu, ale nie przynosi pożytku dla serca (św. Augustyn).

Pustynia Judzka - XIX wiek

Pustynia to obraz naszej tęsknoty za Słowem, które wszystko nam szczęśliwie wyjaśni i w końcu odpoczniemy. Obecnie jednak biegniemy, ale ten bieg za dźwiękiem w kierunku Słowa jest zbawczy. W nadziei bowiem już jesteśmy zbawieni, więc trzymajmy się Słowa, nie dajmy, aby się ono zagubiło, gdy już poczęło się w tajnikach naszego serca. Już dziś w sakramentach możemy usłyszeć, zobaczyć i dotknąć Słowo. Sakramentalna komunia (choć i poza nią, w komunii pragnienia Słowo dociera i zamieszkuje w sercu i umyśle szczerze szukającym i otwartym, bo Jego działania nie da się zadekretować) prostuje ścieżki dla dźwięku, pozwala nam przebić się przez puszczę naszych grzechów, uwikłań, zwątpień, pytań i lęków. Przedziera się przez hałas pustego śmiechu skrywającego gorycz, przez nadmierny i udawany aktywizm, który każe fałszywie wierzyć, że życie trzymamy w garści.

Sakramenty wzmacniają dźwięk Słowa, by przedarło się przez to wszystko, co dziko wyrosło, życie tylko przypominając a nie będąc w stanie je szczęśliwie zastąpić. Trzeba się przebić, przedrzeć nad Jordan, gdzie są źródła. Tam wyostrzają, stroją i harmonizują się dźwięki, które wydobywają Słowo: Życie objawiło się w ciele. Stało się tak, dlatego aby i oczy mogły ujrzeć rzeczywistość dostępną tylko, by i serca zostały uzdrowione. Bo tylko serce może ujrzeć Słowo, ale ciało dostrzec i oczami ciała. Zostało nam dane ujrzeć Słowo; stało się Ono ciałem, które można oglądać, aby w ten sposób zostało w nas uzdrowione serce, byśmy nim mogli ujrzeć Słowo (św. Augustyn).

TAM JEST SŁOWO, KTÓRE MNIE CAŁEGO TŁUMACZY....  Dźwięk Słowa płynie z oddali i podprowadza do bijącego w Nim Źródła. Nad Jordan przyszedł Jan, ciągnęła cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy. To moc przyciągającego z oddali Słowa, które w porywie Ducha samo od Ojca wyszło i przybiegło. Zanim Chrystus dotarł nad Jordan, z woli Ojca sam został wyprowadzony przez Ducha na  pustynię, by "zasmakować" ludzkiej tęsknoty i by odczuć na sobie ciężar pokusy wypełnienia jej wszystkim, co nie jest od Boga. Pokusa "świętego" spokoju nie może jednak wygrać z tęsknota za prawdziwym pokojem i ufnością.

Według Eckharta Słowo trwa w jedności z Ojcem, kiedy przychodzi i "wylewa się" na świat. Nic, co ludzkie, nie jest Mu obce. Życie Boże "rozszerza się", aby pomieścić wszystko to, czym jesteśmy. On stał się podobny do nas we wszystkim, oprócz grzechu. Przyjął na siebie nasze zwątpienie i lęk, wszedł w doświadczenie absurdu — w to pustkowie, gdzie gubi się wszelki sens  (Timothy Radcliffe OP, Obietnica życia).

Przez Wcielenie Słowo Ojca przedarło się przez pustkę i już teraz w Jego rytmie ludzkie serce bije szczęśliwie: Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata, błogosławieni - szczęśliwi zaproszeni na Jego ucztę, by usłyszeć, zobaczyć dotknąć.. nakarmić się Życiem do syta, choć nie na jeden raz. Tego pokarmu starczy na całą wieczność.

okolice Jordanu - XIX wiek

Zatem pragnij tęsknić i biegnij do źródeł wody, pożądaj źródeł wody. W Bogu bowiem jest źródło życia, które nie wyschnie...Biegnij do źródła, pożądaj źródła. Nie zwalniaj biegu, biegnij ochoczo, pożądaj źródła… Pragnij biec do źródła: Bóg bowiem może was orzeźwić i wypełnić pragnienia tego, który doń zdąża… (Św. Augustyn).