Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP

Raczej jest to dzień, w którym chcę dziękować. Bo jakże odejść i nie podziękować. Nade wszystko podziękować braciom, których spotkałem w formacji, będąc submagistrem na Służewie, powołaniowym i magistrem nowicjatu w Poznaniu, i wreszcie magistrem braci studentów na Służewie. Nie zdajecie sobie sprawy ile Wam zawdzięczam, ile się od Was nauczyłem, ile zyskałem… Bez Was nie byłbym tym kimś, kim jestem dzisiaj. Uczyły mnie przez te lata: Wasza autentyczność i młodość, Wasza pasja i wyobraźnia, Wasza wiara i modlitwa, Wasze talenty i pomysły, Wasza ciekawość i niecierpliwość, wreszcie Wasze pytania i niepewność, smutki i radości, lęki i nadzieje. Jeśli mogę określić jednym słowem to, co Wam zawdzięczam, to napiszę - wiem, zabrzmi strasznie patetycznie – naukę człowieczeństwa. Uczyłem się przy Was człowieka. Jak pisał Fiodor Dostojewski: człowiek jest tajemnicą i trzeba ją rozwiązać, i jeżeli będziesz ją rozwiązywać całe życie, to nie mów, że straciłeś czas; ja zajmuje się tą tajemnicą, chcę być bowiem człowiekiem. Jestem pewien, że nie straciłem przy Was ani czasu, ani życia. Uczyłem się wreszcie, bardzo powoli i opornie tego, że im coś prostsze, tym piękniejsze. W ostatnim roku dokonałem odkrycia, w wymiarze osobistym na miarę kopernikowskiego. Nie wiele znaczą te wszystkie ważne słowa w kolejnych wygłoszonych konferencjach, za to jak radosne może być wysprzątanie łazienki. Dobre miejsce na zyskanie do siebie dystansu – polecam wszystkim ojcom. Wiem, wiem... nasi świeccy przyjaciele się śmieją pod nosem, bo dla nich to takie oczywiste. Tym bardziej cieszę się z tego, że tak wzruszające jest odkrywanie rzeczy oczywistych!

Kochani Bracia, zostałem skierowany do tego by być Waszym formatorem, a okazało się z czasem, że moje zadanie było o wiele ważniejsze i trudniejsze. Miałem nauczyć się być bratem. Niby w Zakonie Braci Kaznodziejów, to powinno być takie naturalne. Ale różnie jest, zwłaszcza z nami wielebnymi ojczulkami. Tak na marginesie, szkoda, że Ojciec Święty nie ogłosił teraz, zamiast Roku Kapłańskiego, Roku Braterskiego. Tak ciągle mało braterstwa w Kościele, a Pan Jezus uczył nas: wy wszyscy braćmi jesteście. Mało się tym przejmujemy!

Dziękuję Wam Bracia, za Waszą lekcję braterstwa. Wiem, nie zbyt pilnym byłem uczniem – tak mało zawsze miałem dla Was czasu, by z Wami zwyczajnie być, wysłuchać, pośmiać się, poradzić. Dziś…

Bezradnością jednakowo

Wszystkich obejmuję

To też sposób miłości

Nie móc wypowiedzieć

Powtarzać nie wiem nie wiem

Nie wiem co lepiej

Milczeć jak niemowa

Anna Kamieńska, Bezradność

Chciałem też podziękować bardzo szczególnie jednemu Bratu w Zakonie. Tobie Timothy Radcliffe. Za Twoje świadectwo Brata, szczególnie wtedy, gdy byłeś generałem zakonu. Za Twoje listy… za oblicze zakonu, którym się w nich dzieliłeś się z nami. Bardzo bliskie mi są twoje słowa, emocje, pasje i nadzieje. Inspirowały mnie w formacji: potrzebujemy formacji we współczuciu, wychowaniu serca i umysłu, które rozbije nasze kamienne serca, naszą zarozumiałość, arogancję i chęć oceniania innych… Idealnym kaznodzieją jest ten…, kto jest doskonale ludzki (List do braci i sióstr w trakcie formacji początkowej). Trochę mi brakuje dziś Twoich listów Timothy, Twojego podejścia do człowieka, wiary, Kościoła. Na szczęcie samo życie potwierdza i pisze Twoje kolejne listy:

nie ma słów takich

jedyna nadzieja jest alfabet życia

i ten list wielki

piszemy go sobą

dojdzie do Twoich gwiezdnych rąk

 (…)

aż Palec Uzdrowiciel

rozwiąże język zawiązany

i zadyszani wbiegniemy nareszcie

powiedzieć wszystko wszystko

skrzywdzone

zamilczane

Anna Kamieńska, Zamilczane

I jeszcze jest ktoś jeden, komu jestem bardzo wdzięczny. To kot… Zdziwicie się zapewne?

Bardzo mądre i wierne kocisko. Wielu braci go dobrze zna ze Służewa, choć nikt nigdy go nie widział. Wydaję mi się jednak, ale to może tylko złudzenie, że spotkałem go podczas mojego pobytu u braci w Irlandii, w ruinach opactwa w Mellifont Abbey. Ale jeśli to złudzenie, to nie tylko ja jemu uległem. Na ślad naszego kota trafiłem u Thomasa Stearnsa Eliota, w wierszu Niktoś: Kot – Zagadka

Niktoś vel Niewidzialny Pazur to fantom, Kot-Zagadka:

Za nic ma rządy Prawa ten król przestępczego światka.

Dochodzeniowy głową w mur biją, w tym jednym zgodni,

Że otóż „nie zastali go (kota) na miejscu zbrodni”.

Bo Niktoś, Niktoś, któż jak on, co nie wychodzi z cienia,

Drwi sobie z wszystkich ludzkich praw, w tym także

                                               [z prawa ciążenia!

Jak fakir lewituje (choć mężowie to czcigodni),

Nigdy więc „nie widzimy go (kota) na miejscu zbrodni”.

Szukasz go tam, gdzie ciepło-ciepło, szukasz i tam, gdzie

                                               [chłodniej,

A jego nigdy, powtarzam wam, „nie ma na miejscu zbrodni”!

…

Chociaż w znaczone karty gra, jak mówią, nasz pan kotek,

Nie ma odcisków jego łap w żadnej z policyjnych kartotek.

Gdy więc w spiżarce wędlin brak, w szkatule – biżuterii,

Pod drzwiami mleka, szyba wybita w oranżerii,

Pikuś sąsiadów trupem padł: o, wtedy najniezawodniej-

Rzecz dziwna! – „nie ma go (kota) na miejscu zbrodni”.

…

Bo Nikłoś, Nikłoś, któż jak on, co nie wychodzi z cienia,

Tyle obłudy w sobie ma i tyle ugrzecznienia!

Zawsze alibi ma (lub dwa), świadkowie zaś przygodni

Potwierdzą, że „nie było go (kota) na miejscu zbrodni”.

Mówi się też, że wszystkie z psot na świecie znane koty

(By wspomnieć Manko Szwaba i podobne mu istoty)

To szpiedzy, to agenci, to łajdacy nieodrodni,

Rządzi zaś nimi Wielki Kot, ten Napoleon Zbrodni!

Kończy się studentat na Służewie, kończy się historia tajemniczego kota…