Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP

Ten, kto sądzi, że skończył, jest skończony. Jakież to prawdziwe. Ci, którzy sądzą, że zakończyli podróż, zgubili drogę. Ci, którzy sądzą, że osiągnęli cel, zgubili go. Ci, którzy sądzą, że są święci, są demonami. Ciągle tęsknić, czekać, żywić nadzieję, oczekiwać - oto istota życia duchowego – pisał ks. Henri Nouwen.

Człowiek może się spełnić i być szczęśliwy tylko w relacji do kogoś - tacy zostaliśmy stworzeni, na obraz i podobieństwo Boga, który jest relacją Trzech Osób. Nawracanie musi się wiązać zawsze z kimś. Nie można się nawrócić jedynie na coś, z czegoś… to zbyt horyzontalna perspektywa. Jeśli osoba jest tajemnicą, a Bóg nieskończoną, to nawracanie nie ma końca, bo miłość zawsze ma jeszcze coś do dania z siebie i do odkrycia dla siebie w drugim.

Powrócić:

Do Boga, który jest moim Ojcem. Wstanę i pójdę do mojego ojca i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw niebu i przed obliczem twoim… (tłum. R. Brandstaettera). W pierwszej prefacji eucharystycznej Wielkiego Postu na dzień powszedni słyszymy zachętę, aby gorliwie oddając się modlitwie i dziełom miłosierdzia, przez uczestnictwo w sakramentach odrodzenia osiągnęli pełnię dziecięctwa Bożego…

Nie chodzi chyba o to, żeby egocentrycznie sobie udowodnić na koniec okresu pokuty, że dałem radę. Bo jeśli myślę w odniesieniu tylko do siebie, że „dałem sobie radę”, bo się wymodliłem, odpokutowałem, to znaczy, że jednak nie poradziłem sobie, pozostając zamknięty na to, co najważniejsze. Mam się zmienić dla Kogoś, wiedząc, że ostatecznie tylko On może mnie naprawdę przemienić według swego zamysłu i wyboru z przed założenia świata.

W przypowieści o Synu Marnotrawnym jest też starszy syn, który fizycznie nigdzie nie musi wracać, choć mentalnie daleko jest od swego ojca: na to rozgniewał się i nie chciał wejść do domu. Nie wie, że jest kochany, nie ufa i stąd czyni ojcu wyrzuty… w końcu wezbrały w nim do ostateczności długo skrywane uczucia: tyle lat ci służę i nigdy nie wykroczyłem przeciw twoim rozkazom. Ty jednak nigdy nie dałeś mi koźlęcia, bym się weselił z moimi przyjaciółmi… Długo będzie musiał wracać do ojca z krainy wyrzutów, żalu, smutku, wściekłości… Jest sprawiedliwy… ale z dala od ojca.

Wracając autentycznie do Pana Jezusa, nie można nie wracać do siebie nawzajem, choćby tylko i aż… z żalu, złości, goryczy, celebrowania własnych ran. W Wielkim Poście lepiej zjadać mięso, niż nie chcieć zaprzestać pożerania innych!

Wrócić do siebie, to pokonać żal, rozżalenie, smutek, które zatruwają nasze życie. Nouwen pisał: Rozżalenie jest bardzo realnym wyborem. Wielu ludzi je wybiera. Seria strat łatwo wywołuje rozczarowanie, złość zgorzknienie… Im bardziej się starzejemy, tym mocniej możemy odczuwać pokusę, by powiedzieć „życie mnie oszukało. Nie ma dla mnie przyszłości, nie ma żadnej nadziei…” Rozżalenie jest jedną z najbardziej niszczących sił w naszym życiu… może stać się sposobem życia.