Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP

Ze swojej drogi zejdę
Będę z Tobą
dokądkolwiek pójdziesz, cokolwiek zrobisz
będę z Tobą
Gdziekolwiek się zwrócisz, cokolwiek powiesz
będę z Tobą

Ze swojej drogi zejdę
Będę z Tobą
I w najlepszej z chwil i najgorszej tez
Będę z Tobą
Jak i w pierwszym, tak i w ostatnim dniu
Będę z Tobą
Z Tobą ...

W pierwszym Przymierzu Bóg objawił Swe Imię JHWH - JESTEM. Łączy Ono w sobie trzy zwroty:

היה (gdzieniegdzie jako יהי) = był, הוה (gdzieniegdzie jako היה) = jest, יהיה = będzie.

Bóg nie bywa ale JEST i w Nim jest ratunek dla naszej nieprzewidywalności, niestałości, przemijalności.

Bóg objawia Swoje Imię wyłącznie ze względu na nas. Tylko nam kruchym ludziom jest Ono potrzebne. Bóg objawia się ze względu na mnie – ja potrzebuje Jego stałości.

Dokąd ujdę przed duchem twoim? I dokąd przed  obliczem twoim ucieknę? Jeśli wstąpię do nieba, Ty tam jesteś, a jeśli przygotuję sobie posłanie w krainie umarłych, i tam jesteś. (Ps. 139)

Prorok Izajasz zapowiadał: Proś dla siebie o znak od Pana, Boga twego, czy to głęboko w Otchłani, czy to wysoko w górze... Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie go imieniem Emmanuel, to znaczy Bóg z nami (Iz 7,10.14). Żydzi nie mogli wypowiadać Imienia Bożego, ale odkąd zasłona niepoznawalności opadła, możemy w pełni poznać i wymawiać nieustannie i bez lęku to Imię. Jest to Imię bliskie każdemu i nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni (Dz 4,12). Stąd pustelnik i ojciec Kościoła, św. Jan Klimak (VI/VII w.) pisał: Bij twego przeciwnika imieniem Jezus, nie ma mocniejszego oręża na ziemi ani w niebiesiech.

W tajemnicy Wcielenia objawia się dosłowność Imienia Boga. Bóg stał się człowiekiem i na świat przychodzi JEHOSZUA (Jezus) – "Jeh jest ratunkiem". Bóg JEST z nami – Emmanuel: JEST  z nami w narodzeniu i śmierci, JEST z nami w miłości i samotności, JEST z nami w radości i smutku, JEST z nami w domu i na obczyźnie, JEST jak my zrozumiany i pogardzony, JEST jak my przyjęty i odrzucony. On, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi (Flp 2,6-7) - zszedł ze swojej drogi, aby przechadzać się pośród ludzi... obecny nawet w naszym wołaniu: Boże, mój Boże, czemuś mnie opuścił? Zstąpił za człowiekiem w najgorszej z chwil, w ostatnim dniu, aż do otchłani śmierci.

JEST w końcu miłością, która nie ustaje - ZMARTWYCHWSTAŁ DO ŻYCIA, gdzie ufam ja dopiero będę... niech mi się stanie według Twego słowa. Póki co, choć częściej BYWAM, przecież  jednak w nadziei już JESTEŚMY zbawieni...i ufam, że Moc Boża jest zdolna stworzyć nadzieję tam, gdzie już nie ma nadziei, i nawet w niemożliwości jeszcze wskazać drogę (św. Grzegorz z Nyssy, IV w.). Dlatego trzymajmy się niezwruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania ten, który dał obietnicę (Hbr 10, 23)