Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP

Ja jednak wierzę Pasterzowi - Bogu, który stał się Jezusem. I nie mam oporu pójść za i wraz z Pasterzem, który jest przy mnie jako Baranek zabity żyjący na wieki (Ap). Mogę zaufać Jego słowom, że jest bramą, bo pozwalając się zranić, ze względu na mnie, jest wiarygody. Tę bramę wyraźnie widzę - są nią rany na rękach, nogach i boku. Ecce homo – ecce Deus. W prześwicie ran Baranka dostrzegam Pasterza.. Jednym tchem dopowiadam i wyznaję: dla mnie nie ma innej drogi, innej bramy do Niego niż ta, którą otwiera zraniona ręka i przebite serce. Nie potrafię zawołać: „Pan mój i Bóg mój!”, dopóki nie ujrzę rany zadanej sercu. Jeśli słowo „credere” (wierzyć) wywodzi się do „cor dare” (dać serce), to muszę wyznać, ze moje serce i moja wiara należą wyłącznie do tego Boga, który może ukazać swoje rany (Tomas Halik).

Pasterz, objawiając się jako Baranek bez skazy, jest bezinteresowny. Nie traktuje nas jak swojej własności, choć wyszliśmy z Jego ręki: jeśli ktoś wejdzie przeze mnie, będzie zbawiony – WEJDZIE I WYJDZIE, i znajdzie paszę. Mogę się Nim nakarmić i nasycić, nie zatracając siebie, bo w swym darze z siebie nie jest zaborczy. Nie kusi się na to, by panować nad nami, choć jest Panem wszystkiego. Baranek zabity jest bezbronny. Siłą Jego przyciągania jest niewyobrażalna przejrzystość daru –moc przekonująca miłości. Miłość, która legitymuje się ranami: szalona, niebezpieczna, jedyna. Tryska jak ropa i krew z wnętrza Boga, z Jego istoty i ran (ks. J. Szymik). Wywyższenie Chrystusa dokonuje się pośrodku największej słabości - zraniony najtragiczniejszym odrzuceniem na krzyżu. Nikt nie wyrwie z Jego ręki żadnego człowieka, bo zapowiedział: gdy zostanę wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie (J) – ecce Ecclesia. On, Baranek bez skazy – przygarnął nas na krzyżu ostatecznie: oto wyryłem cię na obu dłoniach (Iz). Jest cierpliwy, czekający, trzciny nadłamanej nie złamie, knotka ledwo się tlącego nie zgasi, nie podnosi głosu (Iz) jak ci, którzy idą przez życie uczciwi / Co zło najmniejsze wypatrzą – Szlachetni, pobożni i czyści, Surowi, bez ludzkich odruchów... pisał ś.p. ks. Roman Indrzejczyk - mądry i skromny ksiądz, otwarty na każdego, piękny w swej posłudze.

W ostatnich kilkunastu dniach przeżywaliśmy wiele wzniosłych chwil. Dzięki rzadko spotykanej jedności (mój sceptycyzm jednak już powraca), do jakiej zmusiła nas – hardych Polaków - tragedia, nasza narodowa duma rosła... i dobrze. Niepokoi mnie jednak, przy tej okazji, nadużywanie hasła: BÓG HONOR OJCZYZNA, z uproszczeniem treści podkładanej pod słowo Bóg. I pytam się czy ten BÓG ze sztandarów i haseł jest rzeczywiście zawsze „moim” Bogiem – Chrystusem. Czy jest On jeszcze Barankiem, który umarł za wszystkich: ubogich, płaczących, przegranych, pogardzanych, nieprzystosowalnych społecznie, nieprzystających do ugrzecznionych konformizmem schematów, tych o innych rodowodach politycznych, etnicznych i religijnych?W jednym z kazań pogrzebowych, kaznodzieja dosłownie na „łzach sierot i wdowy” z kimś walczył, dzielił i gardził. Obawiam się, że ten bóg z niektórych kazań i przemówień pogrzebowych, które stawały się niekiedy demonstracją przeciwko komuś, nie był Bogiem, który tak jak baranek milczy, gdy go strzygą, tak On nie otwiera ust swoich (Iz). Tak, On milczy, bo to o jakimś innym, nienawistnym bogu wojen i politycznych gier mówią, gdy na jednym z pogrzebów z tłumu wyrywa się makabryczny głos: dlaczego nie (…) tam zginął!

Oskarżamy „bezbożnych” ateuszy, że zbyt szybko ogłosili „śmierć Boga”, ale może „myśmy Go zabili”, banalizując Jego imię i czyniąc je niewiarygodnym, wypisując je na naszych bojowych sztandarach, przemycając jako trik reklamowy do politycznej propagandy naszych mocarstwowych interesów, kalając Go w broszurach natrętnej „dowodliwości” i bigoteryjnej mazi wyświechtanych sentymentalnych określeń (Tomas Halik)