Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP
Na swoim miejscu
Jeśli uwierzę, że na dnie mojego istnienia jest Bóg, który mówi do mojego serca, że jestem cały ceniony i kochany - dziecko, ty zawsze jesteś ze mną i wszystko, co moje, jest twoją własnością – wówczas będę wolny. Wolność kogoś kto już wie, że jest bez warunkowo przyjęty i pokochany, uzdalnia do bycia pierwszym, bez fałszywej pokory i ostatnim, bez małodusznego wstydu i lęku o siebie.
-
2010-09-27
M
Re: Ja również dziękuję Ojcu za te słowa. Wiele w nich prawdy. Tak sobie pomyslałam, że współczesny świa...
I ja dziękuję, zwłaszcza za poruszenie problemu samoakceptacji, piękny akapit.
- Bracia w wierze i kontekst synagogi... 2010-08-30 Ja Żydówka
- Re: Bracia w wierze i kontekst synagogi... 2010-08-31 Kefasjus
- Ja również dziękuję Ojcu za te słowa. Wiele w nich... 2010-08-29 Małgonia
- Re: Ja również dziękuję Ojcu za te słowa. Wiele w nich... 2010-09-27 M
- Stary kawał 2010-08-29 Kefasjus
- Jakie jest przesłanie w kontekście synagogi? 2010-08-29 Antoni
- Re: Jakie jest przesłanie w kontekście synagogi? 2010-08-29 o.Maciej Biskup
- Re: Jakie jest przesłanie w kontekście synagogi? 2010-09-01 gosia
- Re: Re: Jakie jest przesłanie w kontekście synagogi? 2010-09-03 Kefasjus
- Re: Re: Re: Jakie jest przesłanie w kontekście synagogi? 2010-09-05 Antoni
- Re: Re: Re: Re: Jakie jest przesłanie w kontekście synagogi? 2010-09-08 Kefasjus
- Dziękuję Ojcu za ten tekst! Tak sobie myślę, że jedynie... 2010-08-29 m.
Dobry Pasterz nie rozkazuje powrotów. Nie prowokuje ich, wykorzystując nasze czułe miejsca, by toksycznie nas związać ze sobą. On przyciąga samym Sobą... przyciąga każdą wolność. Niefałszowanym zapachem i smakiem miłości dociera do najbardziej oddalonych i zakazanych przez "wierzących i pobożnych" miejsc profanum. Chce być rozpoznany w nieoczekiwanych momentach przez każdego... rozpoznany niepowtarzalnie.
... więcej »Żywe paschalne doświadczenie BARANKA ZABITEGO ŻYJĄCEGO NA WIEKI, to jedna z bardziej właściwych definicji prawdziwej TRADYCJI KOŚCIOŁA, którą w sercach wiernych przechowuje nie tyle strachliwa z natury ludzka rutyna ale sam Duch Święty - Parakletos. Inna, nie wykluczająca pierwszej, przypomina o odpowiedzialności Kościoła za Tradycję i brzmi następująco: "abyście się wzajemnie obdarzali miłością tak, jak ja was pokochałem" (por. J 15).
Jak można z miłością adorować niewidzialnego Boga, który ukrywa się utajony w Najświętszych Postaciach Eucharystycznych, jednocześnie opluwając drugiego człowieka, który jest widzialną ikoną Boga i cząstką Ciała Chrystusa? Jak można czcić Najświętszy Krzyż, a jednocześnie wylewać pod nim cała swoją żółć i nienawiść wobec przeciwnika politycznego? Chrystus na drodze naszego życia utajony jest w monstrancji o wielorakich rysach.
