Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP

I przeniesiono krzyż smoleński. Tymczasowo do kaplicy Pałacu Prezydenckiego, w godne miejsce – zauważa kuria warszawska. Tzw. obrońcy krzyża nadal jednak protestują. Zgromadzili się dziś pod pałacem i odśpiewali o 21 Apel Jasnogórski. Przy okazji odśpiewano również „100 lat” na cześć pewnego polityka. I już wszystko wiadomo.

Nie mam nic przeciwko tak długiemu życiu kogokolwiek. Ale trzeba pamiętać, że w przypadku tegoż pana, życie i polityka są nierozerwalnie powiązane i funkcjonują niczym communicatio idiomatum, jak w przypadku dwóch natur w Osobie Chrystusa. Może to stąd, niektórzy traktują już owego polityka niczym „Chrystusa narod(ów)u”. I już wszystko wiadomo. Kto inny odebrał chwałę pod pałacem. Jednak nie o Chrystusa tu chodziło i nie Jego ogłoszą Królem Polski, jak zapowiadano. Zresztą On sam tego sobie nie życzy, bo powiedział: Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi byliby się, abym nie został wydany Żydom. Jeśli więc na Golgocie, pod Krzyżem, Chrystus nie prosi Ojca o obrońców, kim są i skąd przyszli owi obrońcy krzyża? A może znowu nas bronią przed „żydowską sitwą”, co się z niepewnego kleru i rządzących zawiązała, by krzyż ukraść?

A jeśli mimo wszystko tzw. obrońcy krzyża rzeczywiście kochają Krzyż, to niech dadzą świadectwo a nie kolejną już zadymę. Tak dojrzały człowiek, jak owy polityk, powinien dać przykład tego, że trzeba „posługiwać się cierpieniem w miarę łagodnie” i nie „wywijać kikutem nad głowami innych” (Z. Herbert). Każdy ma prawo cierpieć, ale nikt nie ma prawa swym bólem mnie i w ogóle kogokolwiek szantażować, dzień w dzień. Czekam na świadectwo ufności i wiary w to, że Krzyż Chrystusa już jest prześwitem Poranka i ani żałoby, ni krzyku... już odtąd nie będzie, bo „pierwsze rzeczy przeminęły” (Ap 21, 4b).