Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP

Wydarzenia związane z krzyżem i dyskusja wokół niego, niosą w sobie tak naprawdę pytanie o właściwy obraz i przekaz Chrystusa. Nie dobrze byłoby, gdyby  odpowiedź  przychodziła jedynie "z ulicy". Na niej najczęściej do głosu dochodzą odpowiedzi skrajne. Czy grupa ludzi domagających się intronizacji Chrystusa na Króla Polski nie infantylizuje czasem przekazu wiary, co w młodych "prowokuje" odrzucenie Boga? A może w jakiejś mierze to niezgoda na karykaturalny obraz Boga? T. Halik pisze: musimy się obejść bez Boga jako "zewnętrznego" oparcia. Z Bogiem wyłącznie "zewnętrznym", Chrystusem według ciała, nigdy nie osiągnęlibyśmy wolności i radości tańczących Bożych synów i córek. Stalibyśmy się raczej karykaturą owego tak upragnionego przez Chrystusa "ducha dziecięctwa" - pozostalibyśmy infantylni, niedojrzali, ociężali, niezdolni do odpowiedzialności. Jeśli ktoś oferuje ci Chrystusa zewnętrznego, "według ciała" - a niestety bądź przygotowany, że i takie pojmowanie Chrystusa często znajdziesz w przybytkach naszych kościołów i na współczesnym rynku religijnym - odrzuć taki obraz, "zabij go". Szukaj raczej wraz z Apostołem "Chrystusa według Ducha", w Nim możesz przebywać i dojrzewać. Obracam się wśród młodych ludzi i w wielu z nich dostrzegam autentyczną tęsknotę za duchowością, za Bogiem. Czy potrafimy im pokazać Boga, razem szukając Go już nie przez bezsensowne frazesy - ale przez wiarę, nadzieję i miłość. Jest to droga, która, jak wolno nam sądzić, niezależnie od wszelkich zagmatwanych perypetii życiowych zakończy się ekstatycznym udziałem w kole boskiego tańca, w objęciach Trójcy Świętej (Halik, Dotknij ran).

W postulacie ogłoszenia Jezusa Królem Polski ukryty jest dość specyficzny obraz Zbawiciela i Jego misji. I wypada samego Chrystusa zapytać o zdanie, konfrontując swoją wizję królewskości Jezusa z ewangelicznym przekazem. To na ewangelii musi się kształtować wszelka pobożność chrześcijańska. Spośród wielu różnych fragmentów ewangelii, już ta tylko jedna uwaga, zanotowana przez ewangelistę Jana, powinna nas zastanowić: Gdy więc Jezus poznał, że mieli przyjść i porwać Go, aby Go obwołać królem, sam usunął się znów na górę (J 6,15). Trzeba zatem udać się "na górę"  serca i pytać Ducha Świętego, który ożywia w nas literę ewangelicznego przekazu.

Chciałbym, aby w  dyskusji nad sensem ogłaszania Jezusa Królem Polski, wybrzmiały uczciwie  pytania o tożsamość  Chrystusa. Pierwsze pytanie jakie musi paść, a wymusza je lektura ewangelii, dotyczy rodowodu ludzkiej natury Jezusa, zatem jego żydowskich korzeni. Dziś, jak to się dzieje od czasu do czasu, począwszy od starożytnych zwolenników herezji Marcjana (II-IV w.), którzy głosili skrajny antyjudaizm, istnieje silna pokusa ogołocenia Ewangelii z wszelkich elementów i perykop mogących sugerować związek Jezusa z Bogiem Abrahama, Izaaka, Jakuba – z Bogiem Izraela.

Czy Jezus Nazarejczyk, Król Żydowski znajduje należyte uznanie dla swego pochodzenia w Galilei pogan, jak o chrześcijanach - nie Żydach pisze Joseph Ratzinger – Benedykt XVI: W „Galilei pogan” Jezus jako Żyd, nie uczęszczając do szkoły (o tym ewangelia milczy), uczy się Pisma Świętego w domu, w którym słowo Boże jest zadomowione. Skąpe wzmianki u Łukasza są jednak na tyle wystarczające, że dają nam pojęcie o duchu odpowiedzialności i otwartości, o pobożności i rzetelności, jakie znamionowały tę rodzinna wspólnotę i sprawiły, że stała się ona urzeczywistnieniem prawdziwego Izraela. Przede wszystkim jednak zachowanie Tego, który czyta w księgach Pisma i doskonale je zna, podobnie jak tradycje rabbich, ukazuje nam, ile nauczył się w nazaretańskim rodzinnym współżyciu. Czy to wszystko miało nie dotyczyć nas – w czasie, w którym większość chrześcijan przychodzi żyć w „Galilei pogan”? Kościół nie może wzrastać i pomyślnie się rozwijać, jeśli nie będzie mógł być pewien, że jego ukryte korzenie są osadzone w atmosferze Nazaretu. (J. Ratzinger, Bóg Jezusa Chrystusa, s. 77).

Na moim blogu spróbuję ukazać żydowskie, nie tylko starotestamentalne ale i rabiniczne inspiracje nauczania Jezusa. Na początek, w kolejnym wpisie, skoncentruję się na żydowskiej religijności. Wiarę Abrahama i Mojżesza w całej rozciągłości przyjmowało nazaretańskie małżeństwo Miriam i Josefa, zaszczepiając ją swemu ukochanemu synowi, który okazał się  "jeled le mofet" (dziecko będące znakiem) Boga. JELED LE-MOFET JELED JEHUDI JESZUA BEN DAWID JESZUA BEN AMI BEN MISZPACHAS... SZELANU LE-OLAM BEN MIRJAM BEN....  jak mówią słowa hebrajskiej piosenki  o Jezusie: