Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP Czerwiec 2011

Kościoła zbudowanego na fundamencie świętych apostołów i męczenników Piotra i Pawła, bramy piekielne nie przemogą (Mt 16,18). Ten fundament to solidna skała, choć w słabości się doskonali - pisał apostoł narodów (1. Kor 12,9). Piekło nie może sobie z "taką mocą" poradzić, bo nie pojmuje siły, która płynie z miłości, zaufania. Jest bezradne wobec miłosierdzia.

Lustracja może być piekłem, jeśli oprócz pragnienia poznania "jak było", w osobach owładniętych potrzebą nieustannego weryfikowania wszystkich dookoła, nie zrodzi się otwartość na przyszłość. A synonimem przyszłości, w języku wiary, jest przebaczenie i zaufanie.

Co stałoby się z Piotrem, jakby nie spojrzeć, klasycznym zaprzańcem, gdyby Chrystus nie zapytał go: Szymonie, synu Jana, czy kochasz mnie? (por. 21,15-19). Raczej nie należy do zwyczajów pytać zdrajcę o miłość? Miłosierdzie Boże ma to jednak w zwyczaju, okazuję się. I jeszcze tak bezwarunkowo! Nawrócenie Piotra było skutkiem łaski Chrystusa a nie odwrotnie! Trzykrotne zaparcie (nadmierna pewność trzy razy zwyciężona została przez lęk 0św. Augustyn) i trzykrotne pytanie o miłość (rozwiąż miłością, co związałeś lękiem - św. Augustyn), równoważne z przebaczeniem, zaufaniem i potwierdzeniem: paś baranki moje!

Co stałoby się z Pawłem, jakby nie spojrzeć, wrogiem i prześladowcą pierwotnego Kościoła (wiadomo fałszywy i podstępny Żydek), gdyby Chrystus nie postanowił go, swoją uprzedzającą łaską, zaprosić do tak intymnej i intensywnej zażyłości ze sobą i go - Żyda do ewangelizowania nie-Żydów? Bo czyż Bóg odrzucił lud swój? Żadną miarą! I ja przecież jestem Izraelitą, potomkiem Abrahama, z pokolenia Beniamina. Nie odrzucił Bóg swego ludu, który wybrał przed wiekami (...) I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak to jest napisane: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel, odwróci nieprawości od Jakuba. I to będzie moje z nimi przymierze, gdy zgładzę ich grzechy (Rz 11, 1. 25-27).


W czasach, w których wielu ulega dzikiej i szalonej pasji lustrowania innym życiorysów, Kościół uparcie świętuje Uroczystość ku czci dwóch apostołów i męczenników, których zweryfikowało pozytywnie wyłącznie miłosierdzie. I stało się to bez warunków wstępnych, okazałym i wielkodusznym gestem wyciągniętej dłoni Chrystusa: Chrystus bowiem umarł za nas, jako za grzeszników, w oznaczonym czasie, gdyśmy [jeszcze] byli bezsilni. A [nawet] za człowieka sprawiedliwego podejmuje się ktoś umrzeć tylko z największą trudnością. Chociaż może jeszcze za człowieka życzliwego odważyłby się ktoś ponieść śmierć. Bóg zaś okazuje nam swoją miłość [właśnie] przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami (Rz 5, 6-8).

Okazuję, że w Chrystusie ludzie z "przeszłością" mają prawo mieć nadzieję na przyszłość i że jest to jednocześnie przyszłość Kościoła. Jest dla mnie ulgą, że lustracji i weryfikacji apostołów Piotra i Pawła nie przeprowadzali jacyś nawiedzeni historycy z IPN, na życzenie zaprzyjaźnionych polityków, ku wsparciu niektórych dziennikarzy np.  Gazety Polskiej, Rzepy, Uważam Rze, Frondy... Nawiedzenie, o którym piszę, rozumiem jako iście religijne przekonanie o dziejowej misji przeprowadzenia nie tylko lustracji historii, co jest oczywiste i zrozumiałe, ale zdyskredytowania konkretnych ludzi na własne polityczne i światopoglądowe potrzeby. Bez skrupułów można zabijać dobre imię człowieka, do którego każdy ma prawo zawsze,  w imię historii. Powtarzają w ten sposób pogląd głoszony przez totalitarne systemy o podporządkowaniu jednostki dziejowej konieczności. A to wszystko oczywiście bez wyraźnej woli, mimo niejednokrotnego odwoływania się do chrześcijaństwa, do zaofiarowania tym ludziom przyszłości w swoim własnym świecie - przyszłości, o której mówi przesłanie ewangelii, czyli bezwarunkowego przebaczenia, gdyż miłość nie pamięta złego (1 Kor 13,5).

Miłość Boża znajduje najwyższy wyraz właśnie wtedy, kiedy niewdzięczny i grzeszny człowiek zostaje na powrót dopuszczony do pełnej komunii z Nim. W tej perspektywie "oczyszczenie pamięci" jest przede wszystkim kolejnym wyznaniem wiary w Boże miłosierdzie, które to wyznanie Kościół na różnych szczeblach winien wciąż z przekonaniem ponawiać. Jedyną drogą do pokoju jest przebaczenie. Przyjęcie i ofiarowanie przebaczenia umożliwia nadanie nowej jakości relacjom między ludźmi, przerywa spiralę nienawiści i zemsty, kruszy kajdany zła, krępujące serca przeciwników - pisał w 2001 roku bł. Jan Paweł II

Dziś, nawet po śmierci arcybiskupa Życińskiego, "cmentarne hieny" nie przestają ujadać i gryźć! Co jakiś czas na łamach Rzepy, Uważam Rze, Frondy... o Gazecie Polskiej nawet nie wspomnę, lustrują i weryfikują nawet umarłego. I choć opierają się na spekulacjach, na co ponownie ostatnio zwrócił uwagę prof. Andrzej Grajewski, były przewodniczący kolegium IPN.  A to wszystko po to, by "objaśnić" ludziom jacy biskupi są wyraźnie "nasi", a nie tylko polskojęzyczni i ... nie daj Boże, nazbyt otwarci na zrozumienie współczesności.

W Uroczystość świętych apostołów Piotra i Pawła przypatrzmy się kto podtrzymuje Kościół: ZAPRZANIEC I PRZEŚLADOWCA!


P.S. Bynajmniej nie jestem przeciwnikiem lustracji, bo nikt z nas nie ma prawa - siebie w pierwszym rzędzie a potem innych zwalniać z jakiejkolwiek odpowiedzialności za popełnione krzywdy. Chciałem tylko zwrócić uwagę na to, że jeśli odwołujemy się do chrześcijaństwa, to Ewangelia zobowiązuje. Wielu ludzi, bezkrytycznie wyznających potrzebę lustracji w Polsce (czy to z urzędu i czy też taką dziką, prywatną na swój własny użytek, w stosunku do przeciwnika politycznego) podkreśla swoje przywiązanie do tradycyjnych wartości chrześcijańskich. Czy jednak rzeczywiście Ewangelię mają na myśli? Jeśli nie, to jakakolwiek lustracja i weryfikacja będzie iście piekielna.