Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP Lipiec 2011

Uświadamiam sobie, że jeszcze w bardzo małym stopniu jestem chrześcijaninem. Niewiele jeszcze udało mi się "sprzedać",  by cieszyć się Pełnią.

Poszedłem za Chrystusem, by  się nie bać, że mało mam i niewiele znaczę, bo On sam obiecał, że stokroć więcej otrzymamy. A jednak ciągle zajmuję się drobnym zbieractwem i kolekcjonuję różnego rodzaju ambicje, pozycje, racje, cnoty podszyte pychą i pewnością siebie, by poprawić sobie religijne dobre samopoczucie. Przypominam złomiarzy. Ewangelią wyczulony na Piękno, zadowalam się mimo wszystko zbieraniem wszelkiego bezwartościowego złomu. Ciągle jestem ważny, bez przerwy muszę mieć rację i ostatnie słowo, choćby w Kościele. Łatwo jest bowiem własne ambicje pomylić z posługą we wspólnocie, w której przecież wszyscy braćmi jesteśmy.

Jestem cały kochany i przyjęty przez Boga, lecz nie wierzę w to nadal i nie opuszcza mnie neurotyczna potrzeba, by wypaść lepiej na tle innych. W dalszym ciągu nie dowierzam Bogu, że jedyną zasługą na życie wieczne jest drogocenna Krew Jego Syna. Bóg nie oczekuje czegoś z nas, ale nas samych: oddajmy siebie w całości - nie jako równowartość, ale po prostu dlatego, że nie mamy niczego więcej , mówił św. Augustyn. Nie umiemy przychodzić do Boga z pustymi rękami, o czym mówiła św. Teresa z Lisieux. A jest to konieczne, jeśli pragniemy przyjąć z rąk Boga wszystko... perłę Królestwa.


Niepodobna mi stać się wielką, powinnam więc znosić się taką, jaką jestem, ze wszystkimi swymi niedoskonałościami... Pozostać małym to uznać swoją nicość, oczekiwać wszystkiego od Boga, nie smucić się zbytnio swoimi przewinami. To wreszcie nie zabiegać o bogactwa, porzucić wszelki niepokój... świętość nie polega na takiej czy innej praktyce; lecz na dyspozycji serca, która czyni nas pokornymi i małymi w ramionach Boga, świadomymi naszej słabość i ufnymi aż do śmiałości w Jego ojcowską dobroć... nie przestanę zdawać się całkowicie na Boga (św. Teresa z Lisieux).

Jeśli jest Ktoś, kto naprawę już  jest "chrześcijaninem", to jest Nim Chrystus. Nie zatrzymał kurczowo dla siebie Bóstwa (por. Flp 2, 5-8), bo królestwo niebieskie nie jest krainą zbieraczy i skąpców, lecz ojczyzną Trójcy, wielkodusznie inwestującej Całą Siebie, aby wykupić to, co w stworzeniu ma najcenniejsze - człowieka:

Bóg nie jest tylko samo-posiadaniem, jak sądził Arystoteles, lecz również samo-ofiarowaniem. Samo-ofiarowanie Ojca jest kontynuowane w samo-ofiarowaniu Syna i w samo-ofiarowaniu Ducha Świętego. Bóg właśnie w tym posiada siebie samego i właśnie w tym myśli siebie samego, że się ofiarowuje. Z Jego miłości, w Jego oddaniu Synowi i Duchowi Świętemu, myśli On o świecie, powołuje go do istnienia i wkracza w rozmowę z nim, a nawet stwarza świat przez tę rozmowę - i stwarza go ciągle na nowo... Jeden Bóg to niewyobrażalne dla nas, absolutne „my”. I tak w tajemnicy Boga Trójjedynego staje się jasne, że ostateczne nie jest „bycie w sobie”, lecz „bycie dla innego” i „bycie dzięki innemu” (G. Lohfink. Modlitwa moją ojczyzną).


Perła powstaje, gdy dostający się okruch pod skorupę specjalnego gatunku małży, sprawiając jej ból, obrasta wydzieliną tworząc piękną perłę. Chrystus, cierpiąc na krzyżu, oddał wszystko co miał, by wykupić człowieka, najpiękniejszą perłę. Ze swojego Ciała wytoczył drogocenną Krew, z której powstała perła naszego życia w obfitości: oto wyryłem Cię na obu dłoniach (Iz 49,16a). W ZRANIONEJ DŁONI DROGOCENNA PERŁA.



św.