Burzenie bastionów
Maciej Biskup OP Listopad 2009

Patrząc z perspektywy naszych ambicji w walce o władzę, wpływy, posłuch, prestiż…, podszytych lękiem o sobie, Chrystus po ludzku wydaje się wręcz kimś przegranym, a misja, wydawałoby się, kończy się porażką. Świadomie nie wpływa na trybunały z Jerozolimy i … ze Strasburga, choć nimi nie gardzi, bo zawsze za nimi stoi człowiek. Chce być całkowicie przejrzysty w ukazywaniu jak nadchodzi Jego Królestwo, byśmy nawet na moment nie mięli wrażenia, że chce coś ugrać dla siebie. Jest czystym, bo synowsko posłusznym objawieniem Królestwa Ojca, stąd jest ważne to, aby niewyobrażalną moc Ojca widzieć przede wszystkim w potędze poświęcenia siebie, to znaczy w Jego miłości, a nie w jakiejś dowolnej możliwości uczynienia tego lub owego… Jezus królując z Krzyża świadczy jednoznacznie, że wypowiedzenie siebie przez Ojca nie jest czymś przymuszającym, lecz źródłem wszelkiej wolności, znowu nie w sensie dowolności, lecz w sensie przemożnego samoposiadania siebie poświęcającej się miłości (H. Urs von Balthasar, Credo).

Panowanie ukrzyżowanego Króla jest jednak skuteczne, bo jest zwycięstwem bezgranicznej miłości, której nie można policzyć, zmierzyć, prawnie usankcjonować, a jednak pod jej wpływem ludzie odnajdują na nowo życie:

A ja cierpiałem, Panie,

w poczuciu swej nędzy,

Lecz rosa Twoja mnie skropiła

Gdzie będziemy stać, po lewej czy po prawej stronie? Według tego, jak siebie znamy, to najprawdopodobniej po obu stronach. Wiele wobec nas samych, a przede wszystkim wobec Sędziego, jawi się jako godne potępienia, powinno iść w ogień. W łaskawości Sędziego mamy nadzieję, iż nie wszystko w nas okaże się godne odrzucenia, gdyż przecież nie przez całe nasze życie od dzieciństwa mówiliśmy „nie” wobec miłości. Możemy, więc żywić nadzieję na łaskę Sędziego. Czyżby On na darmo miał umrzeć dla nas? Doświadczając jednocześnie bojaźni i nadziei, nie pozostaje nam wszystkim nic innego, jak ślepo rzucić się w ramiona Pana, który nas zna i kocha (Balthasar, Credo).