„Abandon”
Małgorzata Wałejko
Nie starsi, lecz starzy (nieco spóźnione refleksje na dzień babci i dziadka)
Wielu ludzi starych cierpi z powodu poczucia bezwartościowości. Zbyt dużo prowadzę takich rozmów i słyszę wyznań, by traktować je jako wyjątki. To raczej smutna „norma”. Wprawia w zdumienie, jak często osoby w wieku poważnym głęboko, niemal nerwicowo lękają się „by nie być ciężarem”, chcą „umrzeć lepiej niż robić młodym kłopot”, usprawiedliwiają się „że jeszcze mogę wkoło siebie wiele zrobić, staram się być samodzielna”. Pewna pani aktywnie zaangażowana w Uniwersytet Trzeciego Wieku, zdająca się w pierwszych minutach od poznania odstępować od tej smutnej reguły, mówi nagle ściszonym głosem: „nie… ja nie chodzę raczej na takie otwarte spotkania (chodziło o debaty publiczne)… bo zobaczą tę siwą głowę i powiedzą: co baba tu chce…”. „ Jak to?!” „Starzy nie chodzą. Pani nie wie? Boją się wychodzić”. „Dlaczego?” „Bo, widzi pani, my jesteśmy tacy… no… do niczego. Nie zarabiamy… nic z siebie nie dajemy. Pasożyty trochę. I nie rozeznajemy się na tych komputerach, a to się teraz liczy jako mądrość”.
-
2009-02-01
trytka
Ocena:
jestem za zapraszaniem ludzi starych (choć przechodzenie tego słowa przez moją klawiaturę nie jest ł...
jestem za zapraszaniem ludzi starych (choć przechodzenie tego słowa przez moją klawiaturę nie jest łatwe. raczej właśnie byłabym takim "zakłamaczem" w używaniu słów "osoby w podeszłym wieku" ) na różnorodne spotkania :] osobiście bardzo przepadam za rozmowami z moją Babcią czy Prababcią :] czasami ciekawie jest się przenieść w czasie do roku 1914 itp. Ale nie powinniśmy mówić wyłącznie o przeszłości. Przecież oni nie są podręcznikami historii, a ludźmi których teraźnieszość dotyka. Piękne być kochanym starcem..
- Podobna refleksja towarzyszy mi od jakiegos czasu, gdy... 2009-02-01 mabo
- jestem za zapraszaniem ludzi starych (choć przechodzenie... 2009-02-01 trytka
Jestem pod wrażeniem kazania, które O. Generał wygłosił dzisiaj w Krakowie. Jest do odsłuchania na stronie.
... więcej »Jak przyjemnie było dzisiaj po raz pierwszy wystawić pranie do ogródka. Tym symbolicznym gestem powitałam wiosnę. Cieszyłam się ciepłym wiatrem na policzkach i zapachem powietrza. Malutka wspinając się na paluszki podawała mi spinacze do bielizny, a przecież gdy ostatnio wieszałam pranie na dworze – póżną jesienią – jeszcze na to nie wpadła… Zmądrzała przez zimę, rośnie Skarbina.
... więcej »Dziś historia mrożąca krew w żyłach, a raczej miazgę w zębach.
... więcej »Zasnęła. Okrywam ją kołdrą. Mąż wpatruje się w nią w zamyśleniu. Spojrzałam pytająco. „Wiesz, miałem ostatnio takie przeświadczenie… że ona będzie świętą.” Po chwili dodaje, jakby usprawiedliwiając się: „ale może to tylko moje pragnienie…”
... więcej »
